Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Drzwi.

Łapy nie nadawały się do przekręcania gałek.

Zerknęła ponad szczyt schodów — nikogo nie było w pobliżu. Tylko mgła zawisła między ścianami domów.

Skoncentrowała się i zmieniła… Oparła się o mur, póki świat nie przestał wirować. Potem otworzyła drzwi.

Za nimi leżała rozległa piwnica. Nawet z wilkołaczym wzrokiem nie miała wiele do oglądania.

Musiała pozostać człowiekiem. Lepiej myślała jako człowiek. Niestety, tutaj i teraz, jako człowiek, miała umysł w dużej mierze zaprzątnięty świadomością, że jest naga. Ktokolwiek znajdzie w piwnicy nagą kobietę, z pewnością zacznie zadawać pytania. A może nie będzie tracił czasu na pytania, nawet na takie jak „Można?”. Angua oczywiście potrafiłaby sobie poradzić w takiej sytuacji, wolała jednak nie być do tego zmuszona. Bardzo trudno jest potem wytłumaczyć kształt ran.

A zatem nie ma czasu do stracenia.

Wszystkie ściany były pokryte napisami. Wielkie litery, małe litery, ale wszystkie tym kanciastym pismem, jakiego używały golemy. Widziała zdania wypisane kredą, farbą, węglem drzewnym, a w kilku przypadkach wyryte w samym kamieniu. Sięgały od podłogi po sufit, krzyżowały się wielokrotnie i często nie dało się rozpoznać treści. Tu i tam z plątaniny liter wyróżniało się słowo czy dwa:

…NIE BĘDZIESZ… TO, CO ROBI, TO NIE… GNIEW NA STWÓRCĘ… BIADA NIEMAJĄCYM WŁAŚCICIELA… SŁOWA W… GLINA Z NASZEJ… NIECH MÓJ… DOPROWADZI NAS DO WO…

Kurz na podłodze był poruszony, jakby kręciło się tu wielu ludzi. Angua przykucnęła i roztarła trochę ziemi, od czasu do czasu wąchając palce. Zapachy. Przemysłowe zapachy. Prawie nie potrzebowała specjalnych zmysłów, żeby je wykryć. Golemy nie pachniały niczym oprócz gliny i tego, z czym akurat pracowały.

I… coś przeturlało się pod palcami. Był to kawałek drewna, najwyżej dwa cale długości. Zapałka bez łebka.

Po kilku minutach poszukiwań znalazła ich jeszcze dziesięć, leżących tu i tam, jak gdyby rzuconych z roztargnieniem.

Była też połówka zapałki, kawałek dalej od pozostałych.

Angua się zorientowała, że zanika jej zdolność widzenia w ciemności. Zmysł węchu trwał o wiele dłużej. Na zapałkach wyczuwała silne zapachy — tę samą mieszankę, której tropy prowadziły do tego pomieszczenia. Ale zapach rzeźni, który zaczęła kojarzyć z Dorflem, pozostał tylko na złamanym drewienku.

Przykucnęła i przyjrzała się zebranym w stosik zapałkom. Dwanaście osób (dwanaście osób wykonujących brudną pracę) przybyło tu równocześnie. Nie zostali długo. Stoczyli… dyskusję — to te napisy na ścianach. Potem zrobili coś z jedenastoma zapałkami (tylko z drewnianymi ich częściami — nie zanurzono ich w roztworze, więc nie miały łebków; może ten golem pachnący żywicą pracował w fabryce zapałek?) i jedną złamaną.

Następnie wyszli i każdy poszedł w swoją stronę.

Dorfl ruszył wtedy na komendę straży, żeby się do wszystkiego przyznać.

Dlaczego?

Jeszcze raz obwąchała złamaną zapałkę. Nie ma wątpliwości: pachniała mieszaniną woni krwi i mięsa.

Dorfl przyznał się do morderstwa…

Popatrzyła na napisy ze ścian i zadrżała.