Desiderium Intimum

Ale możesz napić się herbaty.

Harry rozszerzył oczy.

- He... herbaty? - Co to miało niby być? Od kiedy Severus postanowił zachowywać

się jak na nauczyciela przystało? - No dobrze. Niech będzie - wydukał, kompletnie

zaskoczony odmową.

Aż podskoczył, kiedy Severus z głośnym hukiem odstawił szklankę, błyskawicznie

podniósł się z fotela i ruszył w stronę barku pod ścianą. Harry zerknął na whisky,

która przy tym gwałtownym ruchu rozlała się po stoliku.

Snape swoim zachowaniem przypominał mu Hermionę przed jakimś niezwykle

trudnym i ważnym egzaminem. Też wszystko wtedy rozlewała i czasami można było

odnieść wrażenie, że albo eksploduje od środka, albo coś rozbije, żeby się

wyładować. Ale czym się tak denerwował? Ich... hmm... randką? Może Severus był

zły, że go na nią zaprosił? Może, kiedy mu ją proponował, kierował się impulsem, a

później przemyślał sobie wszystko i stwierdził, że wcale nie chce z nim pójść, ale

teraz nie może się już wycofać?

- Wiesz... - odezwał się cicho, wpatrując się w plecy przygotowującego herbatę

Severusa. - Jeżeli nie masz ochoty... to wcale nie musimy iść do Hogsmeade.

Możemy zostać tutaj i... coś porobić.

Wydawało mu się, że mężczyzna zastygł na moment, jakby zaskoczony tą

propozycją.

- Co każe ci sądzić, że nie mam ochoty? - zapytał ostro.

- No...

- To ja zaproponowałem wyjście do Hogsmeade, więc dlaczego uważasz, że nagle

zmieniłem zdanie?

- Ale ja nie...

- Najpierw się napijemy. Sądziłem, że będziesz miał ochotę spędzić ze mną trochę

czasu, zanim...

- Jasne, że mam! - Merlinie! Czasami rozmowa ze Snape'em przypominała taniec na

linie nad basenem pełnym druzgotków.

- Znakomicie - powiedział Snape, odwracając się do Harry'ego z filiżanką herbaty.

Powoli podszedł z nią do stolika. - Ponieważ mam dla ciebie coś, co jest znacznie

lepsze niż alkohol. - Postawił herbatę przed Harrym, usiadł na skraju swojego fotela i

sięgnął do kieszeni szaty, by wyjąć z niej małą, czarną buteleczkę. Harry przyjrzał jej

się ze zmarszczonymi brwiami.

- Co to jest? - zapytał, podczas gdy Severus odkorkował ją kciukiem.

- Moja niespodzianka - odparł cicho mężczyzna, zawieszając dłoń trzymającą fiolkę

dziesięć centymetrów nad filiżanką. Nie patrzył na Harry'ego. Wzrok miał skierowany

tylko i wyłącznie w smukłą szyjkę butelki. - Coś, bez wypicia czego nie możesz udać

się do Hogsmeade.

Harry spojrzał na skupioną twarz Severusa. Była teraz całkowicie opanowana. Nie

widział na niej ani śladu wcześniejszego zdenerwowania. Jedynie w ciemnych

oczach coś się poruszało. Ale kiedy próbował się temu przyjrzeć, zamieniało się w

odbicie padających z kominka płomieni. Wiedział jednak, że coś tam jest. Coś bardzo

niespokojnego. Coś, co sprawiało, że jego magiczne zmysły krzyczały i próbowały

się odsunąć.

- Ale... co to takiego? Jakiś... eliksir ochronny? - zapytał, niepewnie przyglądając się czarnej fiolce.

- Już mówiłem. Coś, bez wypicia czego nie możesz udać się do Hogsmeade. - Głos,

który wydobył się z ust Snape'a, wydawał się dochodzić z bardzo, bardzo daleka.

Mężczyzna oblizał wargi, podniósł wzrok i skierował oczy prosto na Harry'ego. -

Musisz mi zaufać.

Harry znał te oczy. Widział w nich tak wiele przez te wszystkie miesiące. Pogardę,

strach, pożądanie, a nawet... czułość. Znał ich głębię, kształt, wszystkie odcienie i

barwy, które mogły przybrać, wiedział, jak bardzo i jak szybko potrafiły się zmieniać,

umiał odczytywać z nich to, czego nie ukazywała żadna inna cząstka Severusa. Ufał

im. A skoro ufał im, ufał również Severusowi.

Skinął głową i patrzył, jak dłoń mężczyzny przechyla buteleczkę i wylewa całą jej

zawartość do filiżanki. Z tego, co Harry zdążył zauważyć, eliksir miał ciemnozielony

kolor. Szybko rozpłynął się w ciemnobrązowej herbacie, nie pozostawiając po sobie

śladu.

Nie, to musiały być tylko jakieś głupie, irracjonalne... obawy. Snape mógłby wlać mu

eliksir potajemnie, ale tego nie zrobił. Chciał, żeby Harry o nim wiedział. Chciał, żeby się zgodził i wypił go z własnej woli. W takim razie nie mogło to być nic... to znaczy,

wcale nie uważał, że to mogłoby być czymś... ale... nieważne! Najważniejsze, że

Snape zachował się uczciwie. Harry nie mógłby mu nie zaufać.

Uśmiechnął się lekko, ale Severus już na niego nie patrzył. Schował fiolkę do

kieszeni szaty i wziął swoją szklankę z whisky. Harry westchnął i odchylił się w fotelu, wbijając wzrok w mężczyznę.

- Muszę ci coś powiedzieć... - zaczął trochę niepewnie. Chciał mu to wyznać. Gnębiło

go to przez całą noc. - Wczoraj, kiedy wróciłem do dormitorium i położyłem się do

łóżka... przyszła mi do głowy taka idiotyczna myśl. - Zaciął się. Severus zerknął na

niego znad brzegu szklanki, unosząc brwi. - Pomyślałem, że skoro byłem w Pokoju