Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Вочы Герміёны зноў напоўніліся слёзамі. Рон устаў з ложка і паклаў сваю руку на руку Герміёны, зірнуўшы на Гары. Папракаючы яго за адсутнасць такту. Гары не мог прыдумаць, што адказаць — Рон, які навучае кага-небедзь тактоўнасці апынуўся для яго сюрпрызам.
— Я… Герміёна, прабач мяне… я не жадаў…
— ТЫ не думаў, што я і Рон выдатна ўяўляем, што можа здарыцца, калі мы пайдзем з табой? А МЫ ЎЯЎЛЯЕМ!” Рон, пакажы Гары што ты зрабіў.
— А трэба? Ён толькі што паеў, — адказаў Рон.
— Давай, ён павінен ведаць!
— О, ну добра. Гары, давай сюды.
Рон убраў руку з рукі Герміёны і пакульгаў да дзвярэй.
— Давай.
— Навошта? — спытаў Гары, накіроўваючыся за Ронам да малюсенькай лесвіцы.
— Дэсендо, — прамармытаў Рон, паказаўшы сваёй палачкай на нізкую столь. Жудасны, смактальны, паўстагнуўшы гук данёсся з квадратнай адтуліны, разам з смуродам адчыненай каналізацыі.
— Гэта ваш прывід, ці не так? — спытаў Гары, які ніколі не сустракаў істоту, якая часам парушала начную цішыню.
— Так, гэта ён, — сказаў Рон, паднімаючыся па лесвіце. — Падыдзі і зірні на яго.
Гары рушыў услед за Ронам наверх, да малюсенькага закутку на гарышчы было некалькі крокаў. Ён заўважыў істоту, якая свернулася ў некалькі футах ад яго, дужа спячае з вялікім адчыненым ртом.
— Але… гэта… нармалёва, каб правіды насілі піжамы?
— Не, — адказаў Рон. — І звычайна ў іх нямы рудых валасоў і вызначанай колькасць вугроў.
Гары з адварочваннем разглядзеў прывіда. Ён быў падобны на чалавека і насіў струю піжаму Рона. Гары быў упэўнены, што прывіды звычайна празрыстыя і лысыя, а не валасатыя і не пакрытыя жудаснымі фіялетавымі вуграмі.
— Ён — я, бачыш? — сказаў Рон.
— Не, — сказаў Гары. — Не бачу.
— Я растлумачу гэта, калі мы вернемся ў пакой, — сказаў Рон. Яны спусціліся па лесвіце, Рон вярнуў столь на месца, і далучыўся да Герміёны, якая дагэтуль разбірала кнігі.
— Як толькі мы з’едзем, прывід спусціцца і будзе жыць тут, у маім пакоі, — сказаў Рон. — Я думаю, ён сапраўды чакае гэтага, але дакладна цяжка сказаць, бо ўсё, што ён можа рабіць, — гэта ёнчыць і пускаць сліны, яшчэ ён пачынае моцна ківаць, калі вы упамінаеце аб ім. У любым выпадку, ён будзе мной ў слінах. Ну як?
Гары выглядаў сканфужана.
— Ясна, — сказаў Рон, разладзіўшыся ад таго, што Гары не ацаніў усю красу плану, — Глядзі, пакуль мы не будзем у Хогвартсе, усе думаюць, што Герміёна і я павінны быць з табой, так? Гэта значыць, што Пажыральнікі Смерці пайдуць прама да нашых сем’яў, каб зразумець, ці ёсць інфармацыя, датычная твайго месцазнаходжання.
— Але да шчасця, усё будзе выглядаць так, што я з’ехала з мамай і татам; большасць магланароджаных кажуць цяпер аб тым, каб схавацца, — сказала Герміёна.
— Мы не можам схаваць усю маю сям’ю, гэта будзе занадта падазрона і яны не могуць кінуць сваю працу, — сказаў Рон. — Такім чынам, мы збіраемся запусціць слух, што я сур’ёзна бальны Абсыпным лішаём, таму я не змагу вярнуцца ў школу. І калі хтосьці збярэцца патэлефанаваць, або прыехаць і паглядзець, мама і тата змогуць паказаць ім прывіда ў маім ложку, пакрытага вадырамі. Абсыпны лішай сапраўды заразны, і ніхто не захоча падысці да яго. У любым выпадку ён не зможа нічога сказаць, і наўрад ці хтосьці захоча, каб лішай распаўсюдзіўся на яго язык.
— І твае бацькі ў курсе плану? — спытаў Гары.
— Тата да. Ён дапамагаў Фрэду і Джорджу трансфармаваць прывід… Мама… вось убачыш, ёй спадабаецца. Яна не пазнае аб гэтым, пакуль мы не з’едзем.
Павісла цішыня, перапыняемая толькі глухімі плясканнямі, таму што Герміёна дагэтуль працягвала кідаць кнігу то ў адну, то ў іншую купу. Рон сядзеў, гледзячы на яе, а Гары пазіраў на абодвух, не ведаючы, што сказаць. Тыя меры, якія яны распачалі, каб абараніць свае сем’і, дазволілі яму асэнсаваць, што яны сапраўды сабраліся ісці з ім і я ны сапраўды ўяўляюць небяспеку, якая можа іх чакаць. Ён захацеў сказаць ім, як многа гэта значыць для яго, але не змог знайсці зручныя словы.