Een feestmaal voor kraaien [A Feast for Crows - nl]

Yorko zwenkte ten noorden van de dokken langs, de geul van een groot kanaal binnen, een brede, groene waterweg die recht naar het hart van de stad liep. Ze voeren onder de bogen van een gebeeldhouwde stenen brug door, versierd met tientallen soorten vissen, krabben en inktvissen. Voor hen uit dook een tweede brug op die gebeeldhouwd was met een kantwerk van bladerrijke wijnranken, en daarachter een derde die hen aankeek met honderden geschilderde ogen. Aan weerskanten monden kleinere kanalen uit en daarin weer andere die nog smaller waren. Sommige huizen waren boven de waterwegen gebouwd, zag ze, waardoor de kanalen in een soort tunnels veranderd waren. Slanke boten in de vorm van waterslangen met beschilderde koppen en opgestoken staarten voeren daar in en uit. Ze zag dat die niet geroeid werden, maar vanaf de achtersteven voortgeboomd door mannen met grijze, bruine of donkermosgroene mantels aan. Ze zag ook enorme barken met platte bodems, hoog opgetast met kratten en vaten en voortgeboomd door twintig man per kant, en kunstige drijvende huizen met lantaarns van gekleurd glas, fluwelen draperieën en bronzen boegbeelden. Heel in de verte, hoog boven zowel kanalen als huizen, was een soort weg van massieve grijze steen, rustend op drie lagen enorme bogen die zuidwaarts liepen en daar opgingen in de heüge lucht. ‘Wat is dat?’ vroeg Arya aan Yorko terwijl ze ernaar wees.

‘De zoetwaterrivier,’ zei Yorko. ‘Die voert vers water aan van het vasteland, over de moddervlakten en de zilte ondiepten. Goed, zoet water voor de fonteinen.’

Toen ze achterom keek waren de haven en de lagune uit het zicht verdwenen. Voor haar rees aan weerszijden van het kanaal een rij reusachtige standbeelden op, plechtige mannen in lange, bronzen gewaden, besmeurd met de uitwerpselen van zeevogels. Eentje hield een gouden ster in zijn opgeheven hand. Een ander keerde een stenen flacon om van waaruit een eindeloze stroom water omlaag klaterde in het kanaal. ‘Zijn dat goden?’ vroeg Arya.

‘Zeeheren,’ lichtte Yorko haar in. ‘Het Eiland der Goden is verderop. Zie je het? Zes bruggen verder op de rechteroever. Dat is de tempel van de Maanzangers.’

Het was een van de tempels die Arya vanuit de lagune had ontwaard, een geweldige massa sneeuwwit marmer, bekroond door een enorme zilveren koepel waarvan de melkglazen ramen alle fasen van de maan toonden. De poort werd geflankeerd door een paar marmeren maagden, rijzig als de zeeheren, die een bovendorpel in de vorm van een maansikkel torsten.

Daarachter stond nog een tempel, een gebouw van rode natuursteen, zo streng als een fort. Boven op de grote vierkante toren brandde een vuur in een ijzeren komfoor van twintig voet doorsnee, met kleinere vuren naast de koperen deuren. ‘De rode priesters zijn dol op hun vuren,’ zei Yorko tegen haar. ‘De Heer des Lichts is hun god, de rode R’hllor.’

Dat weet ik. Arya moest aan Thoros van Myr denken in zijn samengeraapte oude wapenrusting, gedragen over dermate verschoten gewaden dat hij meer op een roze dan op een rode priester had geleken. Toch had zijn kus heer Beric opgewekt uit de dood. Ze keek toe hoe het huis van de Rode God langs dreef en vroeg zich af of zijn priesters in Braavos daar ook toe in staat waren.

Daarna kwam een groot bakstenen bouwwerk met slingers korstmos erop. Arya zou het misschien voor een pakhuis hebben aangezien als Yorko niet had gezegd: ‘Dat is de Heilige Toevlucht, waar wij de kleine goden eren die door de wereld vergeten zijn. Je zult het ook wel de Wirwar horen noemen.’ Tussen de hoog oprijzende, met korstmos bedekte muren van de Wirwar liep een kanaaltje en daar sloeg hij rechtsaf. Ze voeren een tunnel door en het licht weer in. Aan weerskanten rezen nog meer schrijnen op.

‘Nooit geweten dat er zoveel goden waren,’ zei Arya.

Yorko bromde. Ze gingen nog een bocht om en onder nog een brug door. Links van hen dook een rotsige bult op met een raamloze tempel van donkergrijze steen erop. Vanaf de deuren leidde een stenen trap omlaag naar een overdekte aanlegplaats.

Yorko trok de riemen in en de boot stootte zachtjes tegen stenen meerpalen aan. Hij greep een stel ijzeren ringen om hen een ogenblik stil te houden. ‘Hier laat ik je achter.’

De aanlegplaats was overschaduwd, de trap steil. Het zwarte pannendak van de tempel had een scherpe punt, net als de huizen langs de kanalen. Arya kauwde op haar lip. Syrio kwam uit Braavos. Misschien heeft hij deze tempel wel bezocht. Misschien heeft hij deze trap wel beklommen. Ze greep een ring en hees zich op de kade.