Een feestmaal voor kraaien [A Feast for Crows - nl]

Door dat rare halve glimlachje leek heer Tywin op een of andere manier minder vreeswekkend. Daardoor, en doordat zijn ogen gesloten waren. Haar vaders ogen waren altijd verontrustend geweest, groenachtig, bijna lichtgevend, en met gouden vlekjes erin. Zijn ogen konden dwars door je heen kijken, ze konden zien hoe zwak, waardeloos en lelijk je ten diepste was. Als hij naar je keek, dan wist je dat.

Er kwam een spontane herinnering bij haar boven aan het welkomstfeest dat koning Aerys voor haar had gegeven toen ze pas aan het hof was, een meisje zo groen als zomergras. Toen de oude Blijleven, de muntmeester, iets had gezegd over het verhogen van de wijnaccijns, had heer Rykker gebulderd: ‘Als de kroon goud nodig heeft kan zijne genade heer Tywin toch op zijn nachtspiegel laten zitten?’ De koning en zijn strooplikkers hadden luidkeels gelachen, maar vader had over zijn wijnbeker heen naar Rykker gestaard. Dat bleef hij doen tot lang nadat het gelach was weggestorven. Rykker had weggekeken, weer teruggekeken, vader in de ogen gezien en vervolgens weer genegeerd een kroes bier gedronken. Ten slotte was hij opgesprongen en met een rood gezicht weggebeend, overwonnen door een paar ogen die niet één keer hadden geknipperd.

Nu zijn zijn ogen voorgoed gesloten, dacht ze, maar mijn ogen zijn ook groen. Van nu af aan zullen ze onder mijn blik ineenkrimpen en mijn gefronste wenkbrauwen vrezen. Ik ben ook een leeuw.

Binnen in de sept heerste schemerdonker, nu de lucht buiten zo grijs was. Als het ooit zou ophouden met regenen zou de zon schuin door de hangende kristallen schijnen om het lijk van top tot teen in regenbogen te hullen. De heer van de Rots van Casterling had regenbogen verdiend, dacht Cersei. Hij was een groot man geweest. Maar ik zal groter zijn. Over duizend jaar, als de maesters deze tijd beschrijven, zul jij slechts als Cerseis vader in de herinnering voortbestaan.

‘Moeder.’ Tommen trok aan haar mouw: ‘Wat ruikt hier zo vies?’ Mijn edele vader. ‘De dood.’ Zij rook het ook, een zweempje verrotting waarvoor ze graag haar neus zou hebben opgetrokken. Cersei negeerde het. De zeven septons met de zilveren gewaden aan stonden achter de baar en smeekten de Vader in den Hoge om rechtvaardig over heer Tywin te oordelen. Toen zij klaar waren verzamelden zevenenzeventig septa’s zich aan de voet van het standbeeld van de Moeder en begonnen haar al zingend om genade te vragen. Tegen die tijd was Tommen al onrustig geworden, en zelfs de knieën van de koningin begonnen pijn te doen. Ze keek op naar Jaime. Haar tweelingbroer stond daar als uit steen gehouwen en weigerde haar aan te kijken.

Achter hem knielde haar oom Kevan in zijn bank. Hij liet zijn dikke schouders hangen. Naast hem knielde zijn zoon. Lancel ziet er nog erger uit dan vader. Hoewel hij pas zeventien was, had haar neef ook voor zeventig door kunnen gaan: zijn gezicht was grauw en uitgeteerd, met holle wangen en diepliggende ogen, zijn haar wit en bros als kalk. Hoe kan het dat Lancel nog in het land der levenden is terwijl Tywin Lannister dood is? Hebben de goden hun verstand verloren?

Heer Gyllis hoestte meer dan anders en hield een vierkante lap rode zij voor zijn neus. Hij ruikt het ook. Grootmaester Pycelle hield zijn ogen gesloten. Die slaapt weer, concludeerde ze.

Rechts van de baar bevonden zich de Tyrels, de heer van Hooggaarde op de voornaamste plaats, geflankeerd door zijn afgrijselijke moeder en zijn nietszeggende vrouw, zijn zoon Garlan en zijn dochter Marjolij. Koningin Marjolij, hield ze zichzelf voor: Jofs weduwe en Tommens toekomstige echtgenote. Tweemaal getrouwd en nog steeds maagd, zeiden ze, maar Cersei had zo haar vermoedens. Marjolij leek erg op haar broer, de Bloemenridder. De koningin vroeg zich af of ze nog meer gemeen hadden. Ons roosje heeft dag en nacht een groot aantal kamermeisjes om zich heen. Die stonden nu achter haar, een stuk of tien. Cersei bestudeerde hun gezichten. Van wie zou de tong het meest los zitten? Wie is de vreesachtigste, de meest losbandige, het meest op gunstbewijzen uit? Daarmoest ze toch echt eens achter zien te komen.

Het was een opluchting toen het gezang afgelopen was. De lucht die van haar vaders lijk opsteeg leek sterker te zijn geworden. De meeste rouwenden waren zo fatsoenlijk om te doen alsof er niets mis was, maar Cersei zag een paar van Marjolij’s dames hun Tyrelneusjes optrekken. Terwijl zij en Tommen door het gangpad terugliepen meende de koningin iemand al giechelend ‘privaat’ te horen mompelen, maar toen ze opzij keek om te zien wie dat had gezegd werd ze door een zee van plechtige gezichten met uitgestreken blikken aangekeken. Toen hij nog legde zouden ze nooit de draak met hem hebben durven steken. Een blik van hem, en ze zouden alles hebben laten lopen.