Een feestmaal voor kraaien [A Feast for Crows - nl]

Tussen de goden in bevonden zich verborgen nissen vol schaduwen, met hier en daar een brandende kaars. Stil als een schaduw bewoog Arya zich tussen rijen lange stenen banken door, zwaard in de hand. De vloer was van steen, vertelden haar voeten haar, geen gewreven marmer zoals de vloer van de Grote Sept van Baelor, maar iets ruwers. Ze passeerde een paar vrouwen die tegen elkaar fluisterden. De lucht was warm en zwaar, zo zwaar dat ze moest gapen. Ze rook de kaarsen. De geur was haar onbekend en ze nam aan dat hij van een raar soort wierook afkomstig was… maar toen ze verder de tempel inliep leken ze naar sneeuw; dennennaalden en warme stoofschotels te ruiken. Goede geuren, zei Arya bij zichzelf en ze voelde zich iets dapperder. Dapper genoeg om Naald weer in de schede te laten glijden.

In het midden van de tempel vond ze het water dat ze had gehoord: een bassin, tien voet in doorsnee, inktzwart en door flauw rood kaarslicht beschenen. Daarnaast zat een jongeman met een zilverwitte mantel aan zachtjes te huilen. Ze zag hoe hij een hand in het water dompelde, waardoor scharlakenrode rimpels door het bassin joegen. Toen hij zijn vingers eruit had gehaald zoog hij ze één voor één af. Hij had zeker dorst. Langs de rand van het bassin stonden stenen bekers. Arya vulde er een en bracht die hem, zodat hij kon drinken. De jongeman staarde haar een ogenblik lang aan toen ze hem de beker aanreikte. ‘Valar morghulis,’ zei hij.

‘Valar dohaeris,’ antwoordde ze.

Hij nam een flinke teug en liet de beker met een zacht plopgeluid in het bassin vallen. Toen duwde hij zich overeind, zwaaiend op zijn benen, terwijl hij zijn buik vasthield. Even dacht Arya dat hij zou vallen. Pas toen zag ze de donkere vlek onder zijn riem, die groter werd terwijl ze keek. ‘Je hebt een messteek opgelopen,’ flapte ze eruit. Hij zwalkte naar de muur en kroop een nis binnen en een hard stenen bed op. Arya gluurde om zich heen en zag nog meer nissen. In een paar daarvan lagen oude mensen te slapen.

Nee, leek een halfvergeten stem in haar hoofd te fluisteren. Ze zijn dood, of stervend. Kijk met je ogen.

Een hand raakte haar arm aan.

Arya draaide abrupt weg, maar het was maar een klein meisje, een bleek klein meisje in een gewaad met een kap dat haar leek te verzwelgen, zwart aan de rechterkant en wit aan de linker. Onder de kap zag ze een broodmager, benig gezicht, holle wangen en donkere ogen zo groot als schotels. ‘Pak me niet vast,’ waarschuwde Arya het scharminkelige kind. ‘De jongen die dat laatst deed heb ik gedood.’

Het meisje sprak een paar woorden die Arya niet kende.

Ze schudde haar hoofd. ‘Ken je de Gewone Spreektaal niet?’

Een stem achter haar zei: ‘Ik spreek die.’

De manier waarop ze haar bleven overvallen, beviel Arya niet. De man met de kap was lang en gehuld in een grotere versie van het zwart-witte gewaad dat het meisje droeg. Onder zijn kap zag ze alleen de vage rode weerschijn van het kaarslicht in zijn ogen. ‘Wat is dit voor plek?’ vroeg ze hem.

‘Een oord van vrede.’ Zijn stem was vriendelijk. ‘Je bent hier veilig. Dit is het Huis van Zwart en Wit, mijn kind. Al ben je wat jong om de God met de Vele Gezichten om een gunst te vragen.’

‘Lijkt hij op de god van de zuiderlingen, die met de zeven gezichten?’

‘Zeven? Nee. Hij heeft ontelbaar vele gezichten, kleintje, evenveel als er sterren aan de hemel staan. In Braavos aanbidden de mensen zoals ze willen… maar aan het eind van elke weg staat Hij met de Vele Gezichten te wachten. Op een dag is hij er voor jou, wees maar niet bang. Je hoeft je niet overhaast in zijn armen te storten.’

‘Ik ben alleen maar op zoek naar Jaqen H’ghar.’

Die naam ken ik niet.’

De moed zonk haar in de schoenen. ‘Hij kwam uit Lorath. Zijn haar was aan de ene kant wit en aan de andere kant rood. Hij zei dat hij mij geheimen zou vertellen en hij gaf me dit.’ De ijzeren munt zat in haar vuist geklemd. Toen ze haar vingers opende, plakte hij aan haar bezwete handpalm vast. De priester bestudeerde de munt, al maakte hij geen aanstalten om hem aan te raken. Het scharminkel met de grote ogen keek er ook naar.

Ten slotte zei de man met de kap: ‘Zeg me je naam, kind.’

‘Zoute. Ik kom uit Zoutpannen, aan de Drietand.’

Al kon ze zijn gezicht niet zien, op een of andere manier voelde ze dat hij glimlachte. ‘Nee,’ zei hij. ‘Zeg me je naam.’

‘Braadkuiken,’ antwoordde ze ditmaal.

‘Je ware naam, kind.’