Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

Tak, z tego wzniesienia i mając do dyspozycji karabin, można by po kolei unieszkodliwić kręcące się w dole postaci, nawet z tej odległości. Jednakże ich wyposażenie stanowiła wyłącznie broń krótkiego zasięgu: rozpylacz promieni usypiających oraz miotacze, skuteczne jedynie w bezpośrednim starciu.

— Równie dobrze mógłbyś sobie marzyć o bazooce — skomentował Dan.

Oba szperacze zniknęły z pola. Przypuszczalnie zostały wciągnięte na statek. Asystent Szefa Ładowni dokładnie badał teren, starając się dostrzec każdy nienaturalny kształt. W ciągu kilku minut naliczył pięć posterunków rozstawionych nieregularnie wokół Królowej. Cztery z nich były zmotoryzowane: maszyny przypominały w pewnym stopniu ich własne pełzacze, lecz miały dłuższą i węższą sylwetkę. Zapewne swobodniej poruszały się w wąskich kotlinach i innych zakamarkach planety.

— Jeśli już mowa o bazookach — głos Ripa był napięty — co tam widzisz? Co to jest?

Lornetka Dana posłusznie przesunęła się na zachód.

— Gdzie?

— Tam w lewo od tej skały, która trochę przypomina głowę Hoobata.

Dan szukał wzrokiem czegoś, co w swej potworności przypominałoby ulubieńca Kapitana. Wreszcie znalazł. Teraz w lewo… Tak! Najzwyklejsza lufa! Czy była to, czy mogła to być lufa bazooki, skierowanej na statek, trzymającej go na muszce?

Bazooka nie mogła zagrażać szczelnie zamkniętemu statkowi, to prawda. Mogła jednak przynieść nagłą śmierć tym, którzy odważyliby się wejść w chmurę gazu ulatniającego się z wyrzucanych przez nią pocisków. Z tą bronią nie było żartów.

— O, Kosmosie! — westchnął Dan. — Dostaliśmy się chyba w samą paszczę lwa!

— Który w dodatku siedzi nam na karku i dyktuje warunki — zgodził się z porównaniem Rip. — Ale dlaczego Królowa nie wystartowała? Mogliby przysiąść gdziekolwiek, a my dołączylibyśmy do nich później. Po co oni tu zostali?

— Czy myślisz — zapytał Mura — że może to mieć jakiś związek z wrakami? Gdyby statek próbował się unieść, stałoby się z nim być może to samo, co z innymi.

— Żaden ze mnie ekspert — odrzekł Dan — ale nie rozumiem, jak mogliby go ściągnąć… Nie widać tu przecież nic dostatecznie wielkiego, co pokonałoby moc Królowej. A trzeba by nie lada siły…

— Czy widziałeś jakieś ślady użycia siły na Rimboldzie? Nie było żadnych, prawda? Uderzył w ziemię, jak gdyby przyciągała go siła, której nie mógł się przeciwstawić. Tamci w dole znają pewnie tę tajemnicę. Możliwe, że zapanowali nie tylko na powierzchni Otchłani, ale również w przestrzeni kosmicznej.

— Sądzisz, że ta instalacja może być częścią ich systemu? — zapytał Rip.

— Kto wie — kontynuował spokojnym głosem steward, nie przestając obserwować równiny. — Bardzo możliwe, że tak. Chciałbym tam zejść po zapadnięciu nocy i trochę poszperać. Przydałaby nam się krótka i uprzejma rozmowa z jednym z wartowników.

Ton Mury w ogóle nie zmienił się: był jak zwykle łagodny i opanowany. Dan wiedział jednak doskonale, że nie należało lekceważyć jego słów. Nie chciałby być na miejscu tego, z którym właśnie miał ochotę „pogwarzyć” sobie jego druh.

— No cóż — Rip przyglądał się okolicy. — Może nam to wyjdzie… Albo jeden z nas mógłby spróbować dostać się na pokład i dowiedzieć się, o co tu chodzi.

— A może skontaktujemy się z nimi przez interkom? — zasugerował Dan. — Jesteśmy dostatecznie blisko.

— Widzisz te hełmy na głowach wartowników? — zwrócił mu uwagę Rip. — Założę się o cały mój zarobek na Ziemi, że odbierają naszą częstotliwość. Jeśli my coś powiemy, oni będą to słyszeć. I nie tylko słyszeć, bo na pewno nas wtedy zlokalizują. A w dodatku znają ten teren lepiej niż my. Masz ochotę zabawić się z nimi w chowanego?

Dan zdecydowanie wolałby tego uniknąć, ale trudno mu było zrezygnować z nawiązania kontaktu przez interkom. O ileż byłoby to łatwiejsze od wielogodzinnych poszukiwań i prób dotarcia do reszty załogi osobiście… Mistrzowie w Syndykacie wbijali mu jednak przez wiele lat do głowy, że niewiele było w życiu Branżowca łatwych i bezpiecznych dróg. Od pierwszego do ostatniego momentu podróży trzeba było myśleć i być czujnym. W każdej chwili mogła zaistnieć potrzeba improwizacji: wszystkie sztuczki były dozwolone, gdy w grę wchodził zysk z wyprawy, statek lub twoja skóra. Wydawało się, że w obecnej sytuacji te dwie ostatnie wartości były mocno zagrożone.

— Wiemy przynajmniej — mówił dalej Rip — że nie tylko Rich i jego doskonale dobrani chłopcy są w to wplątani.

— Rzeczywiście — zgodził się Mura — wydaje się, że przeciwnik przewyższa nas liczebnością. — Przesuwał wzrok z jednej grupki wartowników do drugiej. — Jest ich tam chyba piętnastu.

— Nie mówiąc już o posiłkach, które mogą mieć w górach. Ale kim, na Czarne Krańce Kosmosu, oni są? — wybuchnął Rip.

— Coś się dzieje… — Mura zastygł w bezruchu, wpatrując się w jeden punkt.

Dan skierował lornetkę w tę stronę. Steward miał rację. Jeden z oblegających odważnie opuścił swoje ukrycie i podszedł do statku wymachując energicznie nad głową prastarym symbolem negocjacji: kawałkiem białego materiału.