Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

— Wolałbym wiedzieć, kto to zrobił. Nawet, jeśli działo się to całe wieki temu — odezwał się Rip, a Wilcox najwyraźniej się z nim zgadzał.

Astronawigator wstał z trudem i oparł się o ścianę.

— Lepiej wracajmy do bazy.

Dan rozejrzał się. Był przekonany, że mgła rzedła teraz również i tutaj, tak jak przedtem w ruinach. Gdyby naprawdę opadła, mogliby wziąć szperacz i dokładnie przeczesać tę okolicę. Nie znaleźli śladu Aliego, a każdy kolejny krok zamiast zbliżać ich do rozwiązania tajemnicy, podsuwał im coraz więcej zagadek.

Rich i jego ludzie zniknęli — w ścianie skalnej, jeżeli wierzyć pełzaczowi. A teraz ten statek obrabowany wiele lat po katastrofie, której uległ. Na dodatek gdzieś głęboko w sercu Otchłani pracowało nieznane urządzenie, które mogło stanowić dla nich śmiertelne zagrożenie.

Wrócili do pełzacza, ale zanim Wilcox usiadł znów na platformie minęło sporo czasu i widać już było, że mgła coraz szybciej ustępuje. Dostrzegli teraz odrapane ściany budynków i porytą koleinami drogę. Musiała być niegdyś uczęszczaną arterią. Ci, którzy tędy przybywali i odjeżdżali uczynili z niej niemal autostradę jeszcze przed lądowaniem Królowej — niektóre ślady miały na pewno więcej niż kilka dni.

W materiałach Inspekcji nie było jednak żadnych informacji na temat tych ruin, instalacji i rozbitych statków. Dlaczego nie? Czy raport Inspekcji został opublikowany? Ale przecież Otchłań była wystawiona na aukcji legalnie, tak jak i inne planety. Czy znaczyło to, że grupy zwiadowcze w ogóle nie zbadały lądu?

Wystarczył im widok spalonej powierzchni, żeby stwierdzić, iż nie warto lądować…

Zaczęło padać. Deszcz zmoczył im wysokie kołnierze tunik i zewnętrzne obicia butów. Zupełnie nieświadomie przyspieszyli kroku, jak gdyby chcieli jak najszybciej dotrzeć do bazy. Dan żałował, że nie mogli ruszyć na przełaj i skrócić sobie drogi do domu. Przynajmniej nie musieli już przywiązywać się linami do pojazdu.

Znowu znaleźli się w ruinach i tak jak poprzednio uważnie im się przypatrywali. Jaskrawe kolory na budynkach przytłumione były z powodu braku światła słonecznego, lecz mimo to kłóciły się ze sobą i w niezauważalny sposób wstrząsały ludzkimi zmysłami. Istoty, które zbudowały to miasto miały zapewne inny sposób widzenia rzeczywistości. Możliwe też, że reakcja chemiczna wywołana pożarami niekorzystnie wpłynęła na farby, które zmieniły odcień. Tak więc, żaden z Branżowców nie czuł się dobrze, gdy zbyt długo patrzył na freski.

— To nie chodzi wyłącznie o kolory — powiedział głośno Rip. — Kształty tych postaci też są jakieś dziwaczne. Na przykład te anioły: są powykrzywiane i wyglądają przerażająco.

— Wybuch mógł je wypaczyć — podsunął wyjaśnienie Dan. Lecz Mura nie chciał się z nim zgodzić.

— Rip ma rację. Kolory są według naszych kryteriów źle dobrane, a kształty też odbiegają od tego, co nazywamy normą. Widzicie tę wieżę? Pozostały tylko trzy kondygnacje, ale kiedyś była wyższa… Spójrzcie na nią tak, jakby nadal tam stała, nietknięta.

Pięłaby się wysoko w Kosmos. Jednak cała jej sylwetka też jest nieprawidłowa…

Dan rozumiał go doskonale. Można było w wyobraźni podwyższyć wieżę o kilkanaście pięter, ale to powodowało zawroty głowy. Analizując wszystkie spostrzeżenia łatwo było zrozumieć, że Przodkowie byli rasą obcą pod każdym względem, daleką genetycznie od wszelkich ras, na które trafili Ziemianie w swoich między galaktycznych podróżach.

Szybko odwrócił oczy od wieży, skrzywił się przesuwając wzrokiem po nieprawdopodobnie szkarłatnej ścianie i z ulgą spojrzał na bezbarwny i monotonny pełzacz, z plecami Wilcoxa okrytymi szaro-brązową tuniką na szczycie.

Astronawigator nie włączył się do dyskusji współtowarzyszy. Siedział zgarbiony, trzymając obiema rękami mikrofon wzmocnionego interkomu, którego Kosti nie zdążył jeszcze zdemontować. Było coś w jego postawie, co zaniepokoiło idących za nim ludzi.