Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

— Chciał wiedzieć, jakim cudem mógł tam żyć pies. Potem chciał wiedzieć, dlaczego nie złapaliśmy go wcześniej. Pytał, za co nam płaci. — Zgarnęła swoje krótkie blond włosy z twarzy i zerknęła na zwierzę. — Powinnam była go załatwić.

— Czego się po nas spodziewa?

— Tego nie ma w instrukcji. Dzwoni wyżej.

Przyglądałem się osłabionemu zwierzakowi.

— Chciałbym wiedzieć, jakim sposobem tu przetrwał. Psy są mięsożerne, prawda?

— Może któryś z inżynierów dawał mu mięso. Tak jak Jaak.

Jaak potrząsnął głową.

— Nie wydaje mi się. Gnojek wyrzygał moje ramię prawie natychmiast po zjedzeniu. — Poruszył swoim kikutem, który szybko odrastał. — Nie sądzę, żebyśmy byli z nim kompatybilni.

— Ale my moglibyśmy go zjeść, prawda? — spytałem.

Lisa zaśmiała się i wzięła łyżkę odpadów.

— My możemy jeść wszystko. Jesteśmy na szczycie łańcucha pokarmowego.

— Dziwne, że nie może nas jeść.

— W twojej krwi przypuszczalnie płynie więcej rtęci i ołowiu, niż mogłoby to wytrzymać jakiekolwiek niezmodyfikowane zwierzę.

— To źle?

— To kiedyś były trucizny.

— Dziwne.

— Chyba mogłem mu coś złamać, kiedy pakowałem go do klatki — odezwał się Jaak. Przyglądał się zwierzęciu z uwagą. — Nie rusza się tak, jak wcześniej. I słyszałem, jak coś pęka, kiedy go tu wsadzałem.

— No i?

Jaak wzruszył ramionami.

— Nie wydaje mi się, żeby umiał się regenerować.

Pies faktycznie wyglądał na chorego. Po prostu tam leżał, jego boki unosiły się i opadały jak miechy Oczy miał otwarte, ale nie wydawał się skupiać na żadnym z nas. Kiedy Jaak poruszył się gwałtownie drgnął, ale się nie podniósł. Nawet nie zawarczał.

— W życiu bym nie pomyślał, że zwierzę może być takie kruche.

— Ty też jesteś kruchy. To nie takie znowu zaskakujące.

— Tak, ale złamałem mu tylko kilka kości, a popatrzcie na niego. Po prostu leży i dyszy.

Lisa z namysłem zmarszczyła brwi.

— On nie zdrowieje. — Poderwała się na nogi i podeszła do klatki. Miała podekscytowany głos. — To naprawdę pies. Taki, jacy my kiedyś byliśmy. Może dochodzić do siebie nawet kilka tygodni. Jedna złamana kość i koniec.

Wyciągnęła dłoń z ostrzami i nacięła jego podudzie. Popłynęła krew i nie przestawała płynąć. Zanim jej strumień zmalał minęło kilka minut. Pies leżał bez ruchu i dyszał, ewidentnie wyczerpany.

Zaśmiała się.

— Nie chce się wierzyć, że wyewoluowaliśmy z czegoś takiego. Jeśli obciąć mu nogi, nie odrosną. — Uniosła głowę zafascynowana. — Jest tak delikatny jak kamień. Roztrzaskaj go, a już nigdy nie uda się go złożyć. — Sięgnęła, żeby zmierzwić zmatowiałą sierść zwierzęcia. — Tak łatwo go zabić.

Zabrzęczał komunikator. Jaak podszedł, żeby odebrać. Lisa i ja gapiliśmy się na psa, nasze własne małe okno w prehistorię.

Jaak wrócił do pokoju.

— Bunbaum wysyła tu biologa, żeby się temu przyjrzał.

— Chyba bioinżyniera — poprawiłem go.

— Nie. Biologa. Bunbaum powiedział, że oni badają zwierzęta.

Lisa usiadła. Sprawdziłem jej ostrza, czy żadne się nie obluzowało.

— To praca kompletnie pozbawiona sensu.

— Pewnie hodują je z DNA. Badają, co zrobią. Zachowanie i takie tam bzdety.

— Kto ich zatrudnia?

Jaak wzruszył ramionami.

— Fundacja Pau ma w ekipie trzech. Faceci od pochodzenia życia. To oni przysyłają tego tutaj. Mushi-cośtam. Nie zapamiętałem jego nazwiska.

— Pochodzenie życia?

— Jasne, wiesz, co nami kieruje. Co sprawia, że żyjemy. Takie tam.

Wlałem garść odpadów do gardła Lisy. Przełknęła je z wdzięcznością.

— Błoto sprawia, że żyjemy — powiedziałem.

Jaak wskazał głową na psa.

— Ale z tym psem to nie działa.

Wszyscy spojrzeliśmy na zwierzaka.

— Nie wiadomo, co trzyma go przy życiu.