Rolandkanto

297 For nokto; jen leviĝas hela tago. Provizas Karlo Zaragozajn turojn, Restigas tie mil bravegajn anojn, Por gardi urbon al Imperiestro. Ekrajdas Reĝo, ĉiuj liaj anoj, Kaj Bramimundo malliberigita.   3680 Intencas li nur bonfaradi al ŝi… Reiras ĉiuj ĝoje kaj glorege. Perforte ili paŝas tra Nerbuno, Al nobla urb’ Burdelo iras. Karlo Almetas sur altaron de barono Sanktul’ Sevrino Olifanton plenan Je ormoneroj. Tie pilgrimantoj Ĝin povas vidi. Reĝo per ŝipegoj Trairas sur Girundo, ĝis Blaivo; Kondukas nevon, Oliviron, ankaŭ   3690 Ĉefepiskopon tiel saĝan, bravan. En blankajn ĉerkojn oni metas ilin Ĉe San Roman’. Nun ili estas tie… Por ili Francoj preĝas per multnomoj Al Dio? Karl’ transrajdas valojn, montojn, Ĝis Ajkso; li ne haltas en rajdado; Alvenas tien kaj malsupreniras Ĉe pordo de palaco. En ĉambregon Irinte, li kunvokas konsilistojn, Saksanojn, Bajeranojn, Loheranojn,   3700 Frizanojn, Alemanojn, Burginanojn, Pejtanojn kaj Britanojn kaj Normanojn, Kaj la plej prudentulojn en Francujo. Tuj komenciĝos juĝo kontraŭ Genon.   Aŭdu.