Воляй абраны. Дамова на спакусу
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Воляй абраны. Дамова на спакусу». Краткое содержание книги:
Ён прыставіў пальцы да чорна-шэрага брыля, казырнуў:
– Гонар маю, мой галоўны мастак і майстар, вітаць цябе і бачыць у добрым настроем.
Паручкаліся. Ён, як звычайна, сеў у крэсла, утапіўшыся ў яго.
– Так, усяго ў нас хапае. На тое ён і рай – алкепаўскі рай. Праз дзень, дружа, я прадстаўлю табе магчымасць зноў пабываць там, на вашай зямлі. Зноў ты будзеш нябачным. Будзеш нябачны тады, калі счэпіш пальцы рук. Расчэпіш – станеш бачным… А калі затоіш дыханне – праз момант ты акажашся тут. Усё даволі проста. А каб не заўважылі тваёй адлучкі жонка ці сябры – вось табе гадзіннік. Усёчасовы і ўсёпланетны. Кожнае дзяленне на цыферблаце адпавядае адной гадзіне зямнога часу… Бяры, пакуль я добры.
Гадзіннік незвычайны. Цыферблат белы, а па цэнтры – чырвоная паласа. Гэта напамінала мне пра той час, калі мы праводзілі першыя абуджальныя мітынгі пад такімі штандарамі. Анатас, падобна было, стараўся мне дагадзіць ва ўсім, нават і ў сімволіцы.
– Вельмі і вельмі ўдзячны табе, дзякуй!
– Ну і слаўна, ну і цудоўна! Значыць, ты не перадумаў за ноч – быць тут, і быць там адначасова? Быць маім пасланнікам на тваёй зямлі. Як рэдакцыі газет ці тэлекампаніі пасылаюць сваіх уласных карэспандэнтаў у розныя краіны і на другія планеты. Вось і ты будзеш маім улкарам на зямлі. Дык як?
– Чаму быць, таго не мінеш! Назад толькі ракі поўзаюць!
– Пасля заўтрашняга прысвячэння і прэзентацыі партрэта ты – Primus inter pfres! Будзеш маім першым намеснікам. Ушчыльную зоймешся разам з Хурсам расшыфроўкай Святога Пісання. Зробіш заставачкі да Вялікай Кнігі, якую мы выдадзім для ўсіх краінаў свету. Напішаш пра жыццё на нашым ветразніку: “Рэквіем “Alkep”.
– Праўдзівую, спадзяюся, выдадзім Кнігу?
– Найпраўдзівейшую!
Люцыфер-Антыхрыст падняўся з крэсла. Падаў руку, моцна паціснуў маю.
Адказаў тым жа. Страху ў маёй душы не было, адно упэўненасць і прадчуванне добрых пераменаў.
– Сёння ў нас апошні сеанс. Ты наводзь марафет – галіся, мыйся, і прыходзь у залу. Разам перакусім, а потым пойдзем у майстэрню... А заўтра а васемнаццатай гадзіне, бач, сума сумы – усё роўна – дзевяць, і прашу ў нашую канферэнц-залу.
– Па-першае, я не ведаю, дзе гэта, а, па-другое, яшчэ не навучыўся вызначаць мясцовы час, ці то паскардзіўся, ці то папракнуў яго.
– Не бяда, – адмахнуўся Люцыфер, – цябе прывядзе наша афіцыянтка. Яна добра арыентуецца ў часе...
За Д’яблам зачыніліся нячутна дзверы.
На тое, што ў мяне шыя была абгорнута шарфом, ён не звярнуў увагі. Не ўбачыў? Не заўважыў? Ці быў упэўнены, што мае намаганні марныя?
……………………………………………………………
... Калі набліжаўся да стала, з шырокіх, пад дрэва, дзвярэй, выходзіў Сатана.
З вінтавой лесвіцы спускалася няспешна Яніна – несла на падносе падмацунак. Яе абцасы раўнамерна і рытмічна, як маятнік гадзінніка, адбівалі па падлозе знаёмую мне мелодыю.
На твары абыякавасць. На мяне нуль увагі, і я стараўся глядзець не на яе, а на Анатаса.
– Возьмем па кроплі? – прапанаваў капітан Нэма.
– Не, сёння не хочацца... Так і спіцца можна, кожны дзень ужываючы.
– Ад гэтага не сап’ешся... У ім амаль няма і аднаго адсотка алкаголю.
– Не, мой капітан. Перапынак зраблю. У мяне ж сёння адказны сеанс, можна сказаць, што апошні, заключны... Трэба ясныя мазгі...
– Хай будзе так... Ну і я адзін не буду.
Яніне ён не прапаноўваў, як я помніў, ні разу і ніколі, адносіўся як да прыслугі.
Есці мне, калі шчыра, асабліва не хацелася. З тайным недаверам глядзеў на грушы.
– Нейкі ты сёння наструнены, мой дружа, – прамовіў ціха Заказчык, не адрываючыся ад салаты.
– Звычайны настрой, – паціснуў плячыма. – Звычайны рабочы стан, калі думаю пра працу. Хвалююся трошкі... Хацеў бы паглядзець, як бы ты адчуваў сябе на маім месцы…
Больш да мяне за сталом ён не загаворваў. Снедалі, хаця і без апетыту. Абодва займаліся сняданкам, хаця жаваў без апетыту – каўтаў праз сілу. Нічога не лезла ў рот, нічога не хацелася...
Каля мяне стаяла вялізная шклянка з чырвоным сокам – таматным? Нейкі час раздумваў – піць ці не.
“Абавязкова выпі. То для цябе падрыхтавала...”
Зрабіў некалькі вялікіх глыткоў. Так і не разабраў, з чаго ён выраблены.
– Я гатоў, – выцер салфеткай ружова-сінія губы гаспадар.
– І я таксама. Дзякуем, Яніна.
– Тады – рушым, – першым і падняўся Люцыфер, пакіраваў да расчыненых шырокіх дзвярэй.
Перад дзвярыма павярнуўся да мяне:
– Адразу ў майстэрню, ці прагуляемся па караблі?
– Не, у майстэрню.
Ён кіўнуў колькі разоў галавой, расчыніў перада мною дзверы.