Ruchome obrazki [Moving Pictures - pl]

Dibbler patrzył na niego z szeroko otwartymi ustami.

— A nie mówiłem? — rzekł, zwracając się do nieba. — Chłopak jest geniuszem. W ten sposób możemy mieć sto wielbłądów za cenę jednego, mam rację?

— Ale to by znaczyło, że bandyci na pustyni jeżdżą gęsiego — zauważył chłopak. — Nie wygląda to jak, no wiesz, zmasowany atak.

— Pewnie, pewnie. — Dibbler machnął ręką. — To ma sens. Wystawimy planszę, że ich herszt mówi… mówi… — Zastanowił się szybko. — Mówi: „Za mną, jeden za drugim, bwanas, żeby oszukać znienawidzonego wroga”. Może być?

Skinął na Victora.

— Poznałeś już mojego bratanka Solla? — zapytał. — Bystry chłopak. Prawie chodził do szkoły i w ogóle. Sprowadziłem go wczoraj. Jest wiceprezesem do spraw produkcji obrazków.

Soli i Victor kiwnęli sobie głowami.

— „Bwanas” to chyba nie jest dobre słowo, wujku — stwierdził Soli.

— Przecież to po klatchiańsku.

— Formalnie rzecz biorąc tak, ale z niewłaściwej części Klatchu. Może „efendiowie” albo co?

— Byle brzmiało zagranicznie — zdecydował Dibbler tonem świadczącym, że sprawa jest zakończona. Raz jeszcze poklepał Victora po plecach. — No dobrze, mały, wskakuj w swój kostium. — Zachichotał. — Sto wielbłądów! Co za głowa!

— Przepraszam, panie Dibbler — odezwał się malarz plakatów, czekający nerwowo za nimi. — Nie rozumiem tego kawałka… Dibbler wyrwał mu papier.

— Którego? — burknął.

— Tego, gdzie opisuje pan pannę De Syn…

— To oczywiste. Chcemy wywołać egzotyczny, kuszący, romantyczny, choć daleki obraz Klatchu pełnego piramid. Jasne? Musimy zatem użyć symbolu tajemniczego, nieznanego kontynentu, jasne? Czy wszystkim muszę bez przerwy wszystko tłumaczyć?

— Myślałem tylko… — zaczął malarz.

— Rób to i nie gadaj!

Malarz spojrzał na skrawek papieru.

— O twarzy — przeczytał — godnej Finxa.

— Właśnie — zgodził się Dibbler. — Bardzo dobrze.

— Pomyślałem, że może chodzi o Sfinksa…

— Można powiedzieć: „twarz jak z Finxa”, ale „godna Finxa” lepiej brzmi. To był ten artysta, który rzeźbił klatchiańskie piękności. I różne stwory. A teraz do roboty. Te afisze mają wisieć na mieście jutro o świcie.

Malarz rzucił mu udręczone spojrzenie, które Victor zaczynał już rozpoznawać. Po pewnym czasie wszyscy w otoczeniu Dibblera tak patrzyli.

— Oczywiście, panie Dibbler — powiedział.

— I dobrze. — Dibbler zwrócił się do Victora. — Dlaczego się nie przebrałeś?

Victor szybko ukrył się w namiocie. Starsza pani[10] o kształtach bezy pomogła mu włożyć kostium zrobiony chyba z prześcieradeł, niewprawnie pofarbowanych na czarno. Chociaż, biorąc pod uwagę stan pokojów noclegowych w Świętym Gaju, były to prawdopodobnie zwykłe prześcieradła, ściągnięte z przypadkowo wybranych łóżek. Potem wręczyła mu zakrzywiony miecz.

— Dlaczego jest krzywy? — zapytał.

— Myślę, że taki miał być, mój drogi — odparła bez przekonania.

— Sądziłem, że miecze muszą być proste — mruknął Victor. Z zewnątrz słyszał Dibblera, który pytał niebo, dlaczego wszyscy są tacy głupi.

— Może zaczynają jako proste, a potem krzywią się od zużycia — powiedziała starsza pani i poklepała go po ręku. — Jak wiele innych rzeczy.

Uśmiechnęła się promiennie.

— Jeśli jesteś już gotów, mój drogi, pójdę pomóc tej młodej panience, żeby jej nie podglądały żadne skrzaty.

Wyszła. Z sąsiedniego namiotu zabrzmiało metaliczne brzękanie i płaczliwy głos Ginger.

Victor na próbę ciął kilka razy mieczem. Gaspode obserwował go, przechylając głowę.

— Kim nify masz ryć? — zapytał.

— Hersztem bandy pustynnych robójników. Romantycznym i rozbrajającym.

— Kogo rozfrajającym?

— Po prostu rozbrajającym. Tak ogólnie. Gaspode, o co ci chodziło, kiedy mówiłeś, że coś dorwało Dibblera? Pies przygryzł łapę.

— Przyjrzyj się, jakie ma oczy — poradził. — Jeszcze gorsze niż ty.

— Ja? Co ci się nie podoba w moich oczach? Troll Detrytus wsunął głowę pod klapę namiotu.

— Pan Dibbler mówi, że jesteś potrzebny teraz — oznajmił.

— Moje oczy — mruczał Victor. — Co z moimi oczami?

— Hau.

— Pan Dibbler mówi… — zaczął Detrytus znowu.

— Dobrze, dobrze! Już idę!

Wyszedł z namiotu w tej samej chwili, kiedy Ginger stanęła przed swoim. Zamknął oczy.

— Ojej, przepraszam — wymamrotał. — Wrócę i zaczekam, aż się ubierzesz…

— Jestem ubrana.

— Pan Dibbler mówi… — powtórzył jeszcze raz Detrytus.

— Chodź. — Ginger złapała Victora za rękę. — Wszyscy na nas czekają.