Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

Carabella, która tymczasem wyszła z wozu, obserwowała go z niepokojem.

— Pozwól, że ci pomogę — powiedziała, kucając obok niego. Rozciągnęła go płasko na ziemi i rozmasowała mięśnie jego szyi i karku. Ulga w fizycznym cierpieniu była widoczna, ale ponury nastrój nie ustąpił.

— Nie pomogła ci wieszczka? — Nie.

— Nie chcesz o tym mówić?

— Raczej nie.

— Jak wolisz — zgodziła się Carabella bez sprzeciwu, jej oczy błyszczały jednak zaciekawieniem i współczuciem. Musiał coś powiedzieć.

— Niewiele zrozumiałem z tego, co ta kobieta mówiła. A z tym, co zrozumiałem, trudno mi się zgodzić. Wolałbym jednak nie rozmawiać o tym.

— Jeśli kiedyś poczujesz potrzebę…

— Nie teraz. Zresztą może nigdy. — Czuł, że Carabella usiłuje dotrzeć do niego na wszelkie sposoby i że pragnie uśmierzyć ból jego duszy, tak jak uśmierzyła ból ciała. Czuł, jak promieniuje miłością. Zawahał się. Chwilę walczył ze sobą. W końcu zaczął, choć niepewny jeszcze, co powie.

— To, co mówiła wróżka…

— Tak?

Nie. Mówienie o tych rzeczach oznaczałoby nadawanie im realnego kształtu, a przecież to, co się z nim dzieje, nie może być realne. To tylko absurd, fantazje, chimery.

— …nie miało żadnego sensu — dokończył ostrym tonem. Carabella spojrzała na niego z wyrzutem. Odwrócił wzrok.

— Czy nie możesz tego zrozumieć? — spytał w końcu. — To była stara, szalona kobieta. Plotła trzy po trzy. Wierz mi, nie ma co powtarzać. A poza tym chodziło o mój sen. Nie chcę więcej nikomu opowiadać swoich snów. Ja… — Zobaczył, że Carabella jest wstrząśnięta. Zmienił ton głosu. — No, wystarczy. Dawaj piłki, pożonglujemy.

— Teraz? — Właśnie teraz. — Ale…

— Chcę, żebyś nauczyła mnie wymiany piłek między żonglerami. Proszę.

— Za pół godziny wyjeżdżamy!

— Proszę cię — powiedział ponaglająco.

Skinęła głową i wbiegła po schodach do domu, by już po chwili wrócić z piłkami. Odeszli nieco dalej, tam gdzie było więcej miejsca, i Carabella rzuciła Valentine'owi trzy piłki. Nie wyglądała jednak na zadowoloną.

— O co chodzi? — spytał.

— Chcesz się uczyć nowej techniki mając umysł zaprzątnięty zmartwieniem. Nie radziłabym.

— Może to mnie uspokoi — rzekł. — Spróbujmy.

— Jak chcesz. — Carabella zaczęła żonglować, stopniowo zwiększając tempo. Valentine usiłował naśladować ją, ale trudności sprawiało mu przebrnięcie przez najłatwiejsze ćwiczenia. Miał zimne ręce i sztywne palce. Gubił piłki. Carabella nie odzywała się. Żonglowała dalej, a on wykonywał kolejne nieudane serie rzutów i denerwował się coraz bardziej. Nie chciała mu powtarzać, że wybrał zły moment na naukę, ale jej milczenie, jej twarz, nawet jej postawa, wszystko razem przemawiało silniej niż słowa. Valentine rozpaczliwie usiłował uchwycić rytm. SPADŁEŚ Z WYSOKIEGO MIEJSCA, brzmiały mu w uszach słowa wieszczki, A TERAZ MUSISZ SIĘ TAM WSPIĄĆ NA POWRÓT. Zagryzł wargi. Jak można skoncentrować się na grze mając głowę zaprzątniętą takimi sprawami? Ręka i oko, ręka i oko, zapomnij o wszystkim innym. Ręka i oko. A JEDNAK, LORDZIE VALENTINE, WSPINACZKA CIĘ NIE OMINIE I TO WCALE NIE JA KAŻĘ CI TAM WCHODZIĆ. Nie, nie, nie. Trzęsły mu się ręce. Palce były soplami lodu. Zrobił jeden niezręczny ruch i piłki rozsypały się.