Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

Carabella zauważyła zmianę nastroju Valentine'a, przyniosła z wozu piłki i trzy rzuciła do niego. Rozpoczęli grę na polanie pod unoszącymi się w górze wielkimi srebrnymi bąblami.

Stali naprzeciw siebie i żonglowali, każde oddzielnie, aż do chwili, kiedy ich ruchy zgrały się i nabrały jednakowego rytmu. Valentine czuł, że wraca mu spokój, koncentracja i pogoda ducha.

— Teraz rzuć piłkę z prawej ręki do mojej lewej, a zrób to tak, jakbyś podawał ją do siebie, nie do mnie — powiedziała Carabella przechodząc do następnego etapu nauczania. Raz… dwa… trzy… cztery… pięć i przerzut! Na hasło “przerzut" Valentine rzucił do niej piłkę, ona odrzuciła mu inną, schwycił tę inną, wprowadził w orbitę własnych i znów odliczał. Do tyłu… do przodu… do tyłu… do przodu i przerzut…

Na początku szło mu dość trudno, chyba najtrudniej w całej dotychczasowej praktyce, lecz nie przestawał rzucać, nie przestawał łapać, udawało mu się unikać błędów i po kilku kolejkach zachowywał się tak, jakby ćwiczył z Carabellą od miesięcy. Zdawał sobie sprawę, że dokonał rzeczy nadzwyczajnej, opanowując taki jak ten układ już przy pierwszej próbie, ale wynikało to z jego umiejętności skupiania się na istocie rzeczy; potrafił wprawić się w stan, w którym nie istniało nic poza ręką, okiem i poruszającą się piłką, stan, w którym popełnienie błędu było niemożliwe.

— Hej! — krzyknął Sleet. — A teraz do mnie!

Kiedy białowłosy żongler dołączył do nich, Valentine zagubił się na chwilę, ale szybko potrafił wrócić do narzuconej sobie roli automatu i rzucać wtedy, kiedy powinno się rzucać, i łapać to, co wpadało do ręki, a pozostałe piłki utrzymywać w ciągłym ruchu. W ten sposób, kiedy Sleet i Carabellą zaczęli wymieniać rzuty między sobą, dzielnie dotrzymał im kroku i przechwytywał piłki Sleeta jak gdyby nigdy nic. — Jeden… dwa… trzy… — wołał stojący pośrodku Sleet i wypuszczał piłki to w jedną, to w drugą stronę. Długo utrzymywał jednostajny rytm, ale w pewnym momencie ostro przyśpieszył, Valentine nie nadążył, w powietrzu pojawiło się kilkanaście piłek, Valentine zgarnął je szerokim gestem dłoni, upuścił i opadł na miękką, rozgrzaną słońcem darń.

— A więc jeszcze nie wszystko potrafisz — roześmiał się Sleet. — To dobrze, bo już zaczynałem się zastanawiać, czy aby podlegasz ludzkim ograniczeniom!

Valentine zachichotał.

— Obawiam się, że aż nadto.

— Drugie śniadanie! — przerwał im zabawę Deliamber.

Czarodziej urzędował nad garnkiem gotującego się mięsa, zawieszonym na trójnogu nad żarokulami. Skandarzy, ćwiczący w innej części lasku, wyrośli jak spod ziemi i zajęli się jedzeniem nader skwapliwie, nie oglądając się na resztę towarzystwa. Również Vinorkis był szybki w napełnianiu swego talerza. Valentine i Carabella zostali obsłużeni ostatni, ale niewiele się tym przejęli. Valentine ociekał potem, pulsowały mu skronie, lecz wysiłek nie był daremny i długa noc niespokojnych snów została daleko za nim, w Falkynkip.

Całe popołudnie wóz pędził na wschód. Był to już niewątpliwie kraj Ghayrogów, istot gładkością skóry przypominających węże. Kiedy zapadła noc, podróżni byli jeszcze o pół dnia drogi od stolicy prowincji, Dulornu, gdzie Zalzan Kavol załatwił występy, a wtedy Deliamber obwieścił, że niedaleko przed nimi znajduje się wiejska gospoda. I rzeczywiście, już wkrótce zajęci byli przygotowaniami do snu.

— Dziel ze mną łoże — powiedziała Carabella do Valentine'a.

W korytarzu prowadzącym do ich komnaty minęli Deliambera, który przystanął na chwilę, dotykając ich dłoni czubkami macek.

— Dobrych snów — mruknął.

— Dobrych snów — powtórzyła Carabella.

Valentine nic nie powiedział, gdyż dotyk czarodzieja na nowo zbudził drzemiącego w jego duszy smoka i na powrót wprowadził go w stan, w jakim się znajdował przed zwiedzaniem rezerwatu drzew pęcherzowych. Odniósł wrażenie, że czarodziej celowo burzy jego spokój i wywołuje w nim lęki i obawy, przeciw którym nie potrafi się bronić.

— Chodź — ponaglił szorstko Carabellę.

— Tak się śpieszysz? — Roześmiała się dźwięcznie, lecz zamilkła, kiedy spostrzegła wyraz twarzy Valentine'a. — Co ci jest?

— Nic. — Nic?

— Czy czasami nie mogę pozwolić sobie na humory, tak jak inni ludzie?

— Twoja twarz wygląda jak zachmurzone słońce. I to tak nieoczekiwanie…

— To przez Deliambera — odrzekł Valentine. — Zakłóca mi spokój, zatrważa. Kiedy poczułem dotyk jego macek…

— Deliamber jest złośliwy, to prawda, tak jak wszyscy czarodzieje, a zwłaszcza Vroonowie, a zwłaszcza mali. W małych istotach zwykle siedzi jakaś nie uzasadniona niczym złośliwość. Ale ze strony Deliambera nie musisz niczego się obawiać.