Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle]

Rozdział 13

O bladym świcie mały Vroon stał w pobliżu wozu i żonglował drobnymi skorupkami podobnymi do sopli lodu. Oczywiście były to czary, a nie żonglerka, gdyż Deliamber tylko udawał, że rzuca i łapie, a skorupki krążyły nad jego głową same, bez czyjejkolwiek pomocy.

Kiedy Valentine zbliżył się do niego, Vroon zagiął koniuszki macek i w tym momencie szkliste skorupki zbiły się w jedną wiązkę, którą zręcznie schwycił i pokazał Valentine'owi.

— To są odłamki murów świątyni z Dulornu, miasta Ghayrogow, leżącego o kilka dni drogi stąd na wschód. Miasto to jest miejscem niezwykłej urody. Czy już je odwiedziłeś?

Valentine uginał się jeszcze pod ciężarem nocy spędzonej u wieszczki i nie odpowiadał mu napuszony styl Deliambera. Chcąc się go pozbyć, odpowiedział krótko:

— Nie pamiętam.

— Gdybyś je odwiedził, to byś pamiętał. Miasto światła. Miasto poezji zamienionej w kryształy lodu! — Vroon zarechotał vroonim śmiechem. — Może zresztą nie pamiętasz. Może. Ty w ogóle niewiele pamiętasz. No, ale niedługo znów tam będziesz.

— Znów? Przecież nigdy tam nie byłem.

— Jeśli byłeś, to będziesz znów. Jeśli nie byłeś, to będziesz, bo właśnie Dulorn, miasto Ghayrogow, jest miejscem następnego postoju, jak mówi nasz kochany Skandar. — Deliamber przypatrywał się Valentine'owi z ironią. — Widzę, że dużo się dowiedziałeś od Tisany.

— Deliamberze, zostaw mnie w spokoju.

— Ona jest cudowna, nieprawdaż?

Valentine chciał odejść jak najprędzej.

— Niczego się nie dowiedziałem. Straciłem czas i pieniądze.

— Och, nie mów tak! Czas nigdy nie jest stracony. Pokaż mi swoją dłoń, Valentine. — Zasuszona gumowa macka owinęła się wokół niechętnych palców Valentine'a. — Powinieneś wiedzieć raz na zawsze: żaden czas nie jest stracony. Cokolwiek robimy, dokądkolwiek podążamy, zawsze uczymy się czegoś, tylko często nie zdajemy sobie z tego sprawy.

— Tisana powiedziała mi to i owo w ostatniej chwili, kiedy już wychodziłem — mruknął pod nosem Valentine. — Zdaje mi się, że wy oboje spiskujecie ze sobą. A czego się dowiedziałem? Znów śniłem o Koronalu i Pontifexach. Pokonywałem górskie szlaki tam i z powrotem, w górę i w dół. A wieszczka na koniec zażartowała sobie z mojego imienia. Lepiej bym zrobił wydając rojala na wino, bo jeśli chcesz wiedzieć, po wizycie u niej nie jestem wcale mądrzejszy, niż byłem przedtem.

Spróbował uwolnić dłoń ze splotu macek, ale uścisk Vroona był nadspodziewanie silny. Poczuł, że głowa zaczyna mu pękać od akordów posępnej muzyki, a tuż pod powierzchnią świadomości, niczym morski smok w odmętach oceanu, prześlizguje się nieuchwytny, migotliwy obraz, lecz kiedy jest już bliski rozszyfrowania jego znaczenia, obraz odpływa, on zaś znów zanurza się w nieświadomości, a muzyka cichnie… Może i lepiej. Może lepiej nie wiedzieć, co kryje się w nim samym. Może lepiej, żeby smok, przyczajony na dnie jestestwa, nie przebił się przez mrok duszy i mgliste opary niepamięci. Valentine bał się potwornej, groźnej wiedzy, która gdzieś w nim drzemała i która właśnie zaczynała się budzić do życia. Spróbuje się temu oprzeć. Będzie walczył.

Zobaczył, że mały czarodziej wpatruje się w niego z wielkim napięciem, gotów śpieszyć z pomocą, gotów użyczyć mu siły potrzebnej do zaakceptowania tej mrocznej wiedzy, siły, której Valentine'owi brakuje. Nie, on nie chce pomocy. Gwałtownie wyrwał rękę i słaniając się na nogach ruszył w stronę wozu Skandara. Serce biło mu głośno, skronie pulsowały, czuł słabość i zawrót głowy. Po kilku niepewnych krokach odwrócił się i spytał ze złością:

— Co mi takiego zrobiłeś?

— Zaledwie dotknąłem twojej ręki.

— Chyba po to, żeby zadać ból.

— Ból tkwił w tobie od dawna, tylko go sobie nie uświadamiałeś, Valentine — rzekł Deliamber. — Twoja świadomość była uśpiona, a teraz się budzi. Nie walcz z nią.

— Chcę pozostać w nieświadomości.

— Za późno. Już nie masz wyboru. Walka już się rozpoczęła. Valentine potrząsnął obolałą głową.

— Nie chcę żadnego bólu ani żadnej walki. Przez ostatni tydzień byłem szczęśliwym człowiekiem.

— Czy równie szczęśliwy byłeś w snach?

— Sny opadają ze mnie szybko. Chyba są przeznaczone dla kogoś innego.

— Czy wierzysz w to, co mówisz, Valentine? Valentine milczał długo. Wreszcie powiedział:

— Chcę tylko, żeby pozwolono mi być tym, kim chcę być. — To znaczy?

— Wędrownym żonglerem i wolnym człowiekiem. Deliamberze, czemu mnie dręczysz?

— Bądźże sobie żonglerem, życzę ci tego z całego serca — powiedział łagodnie stary Vroon. — Chciałbym też, żebyś nie miał żadnych kłopotów. Ale nie zawsze nasze życzenia mają odbicie w rzeczywistości.

— Będę mistrzem w sztuce żonglerki. Nikim innym.

— Powodzenia zatem — zakończył rozmowę czarodziej i znikł, jakby zapadł się pod ziemię.

Valentine odetchnął z ulgą. Miał wciąż napięte i zesztywniałe ciało, więc przysiadł na ziemi, zwiesił głowę i wyciągnął przed siebie ręce, a potem nogi, próbując w ten sposób rozluźnić mięśnie. I rzeczywiście, po chwili napięcie zaczęło ustępować, ale mrok w duszy pozostał. Te sny pełne męczarni, te wijące się na dnie świadomości smoki, te zapowiedzi, te wróżby…