De Cock en een deal met de duivel
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #52
- Год: 1999
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1341-2
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en een deal met de duivel». Краткое содержание книги:
De oude rechercheur voelde zich ellendig en vooral verdrietig.
Een gevoel van schuld kroop onder zijn schedeldak. De dood van mevrouw De Jaager had hem diep geschokt. Hij had er niet op gerekend dat de moordenaar zo snel weer zou toeslaan.
Vledder blikte opzij. ‘Onze collega’s van Gooi-en Vechtstreek waren dolblij dat wij deze moord in behandeling willen nemen.
Ze zagen er echt tegenop.’
De Cock bromde.
‘Voor wat hoort wat. Zij hebben de moord op Henry Achterberch op zich genomen.’
Vledder zette de ruitenwissers aan. Het begon weer te spetteren.
‘Hoe lang gaat dat nog door?’ verzuchtte hij. ‘Hoeveel van die gedroogde cannabisbladen heeft de moordenaar nog in voorraad?’
De Cock reageerde niet. Zijn gezicht stond strak en zijn hersenen werkten koortsachtig aan een plan. Hij kneep zijn lippen op elkaar. Verbeten. Hij beloofde zichzelf plechtig de moordenaar te vangen… compleet met een gedegen bewijslast.
Ze reden Amsterdam binnen.
Vledder gebaarde voor zich uit.
‘Waar wil je heen? Naar de kit?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Zet mij af op de Noordermarkt.’ Hij tikte zijn jonge collega op de schouder. ‘Ga met de Golf naar huis. Slaap goed uit… dan zie ik je morgenavond om zeven uur weer aan de kit.’
‘En jij?’
De Cock grijnsde.
‘Ik ga een praatje maken met Henriëtte Bakker.’
Vledder keek hem van opzij aan.
‘Weet je hoe laat het is?
‘Diep in de nacht.’
‘Die slaapt.’
De Cock zuchtte.
‘Als ze nog leeft… trommel ik haar met veel bombarie uit bed.’
Rechercheur De Cock zat naast Vledder op de Noordermarkt in de donkere laadruimte van een oude gammele bestelbus met op de buitenkant als opschrift de naam van een niet-bestaand aannemersbedrijf. Hij had, zoals vaker, de oude bestelauto tijdelijk van het hoofdbureau te leen. Het onooglijke busje werd door de rechercheurs van kamer 19 zo nu en dan als geheime observatiepost gebruikt.
Door een kijkgat kon hij aan de overkant van de weg de toegangsdeur tot de woning van Henriëtte Bakker zien. De gordijnen voor de ramen van haar woonkamer waren gesloten, maar aan de zijkanten kon men het licht zien branden.
De Cock voelde zich nerveus. De spanning trilde in de uiteinden van zijn zenuwen. Hij hoopte vurig dat zijn opzet zou slagen… dat bij de dader geen argwaan was gewekt. Maar helemaal zeker was hij niet.
De oude rechercheur had weer eens een beroep gedaan op zijn collega’s Appie Keizer en Fred Prins. Zoals steeds hadden zij blijmoedig hun medewerking toegezegd. Appie Keizer acteerde opnieuw als een in lompen gehulde oude zwerver.
Fred Prins zat op de achterbank van een versleten Amerikaanse Ford. De schrootwagen stond aan de zijkant van de Noorderkerk met een goed uitzicht op de woning van Henriëtte. Vriend en collega Fred Prins was gespierd, groot en krachtig. Bovendien had hij een goede conditie. De Cock had hem er graag bij.
Vledder stootte hem in het donker aan.
‘Loopt ze geen gevaar?’
‘Wie?’
‘Die Henriëtte Bakker.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ze is er niet.’
‘Wat?’
De Cock glimlachte.‘Ik heb haar ergens ondergebracht. Ver weg en veilig.’
Vledder reageerde verward.
‘En ze moet als lokaas dienen.’
De Cock knikte.
‘Dat doet ze ook.’
‘Als ze er niet is?’
‘Dat weet de dader niet. Die gaat ervan uit dat ze gewoon thuis is.’
‘En je bewijs?’
De Cock ademde diep.
‘Als de man,’ legde hij uit, ‘van wie ik verwacht dat hij straks aan de deur van de woning van Henriëtte Bakker komt… een groene zijden sjaal bij zich heeft en een gedroogd cannabisblad met Arabische gom… dan is dat voor mij voldoende.’
De oude rechercheur zweeg even.
‘De rest,’ sprak hij grimmig, ‘krijg ik er wel uit.’
‘Hoe laat verwacht je hem?’
De Cock blikte op de verlichte wijzerplaat van zijn polshorloge.
‘Als hij op tijd is, hebben we nog een kwartier.’
‘Weet je zeker dat hij komt?’
De Cock reageerde geprikkeld.
‘Weet jij hoe een koe een haas vangt?’ snauwde hij ongewild.
‘Ik reken erop dat hij komt. Volgens mij heeft hij daartoe een goede reden. Henriëtte Bakker is de laatste weduwe nog in leven… voor hem een gevaarlijke getuige.’
De mobilofoon in de binnenzak van zijn regenjas kraakte.
De stem van Appie Keizer kwam door.
‘Het is hier op de hoek vrij moeilijk om iemand op te merken. Te druk. Er schijnt hier ergens in de buurt een snackbar te zijn. Ik zie voortdurend mensen met zakken patat.’
De Cock stootte Vledder aan.
‘Heb je Appie gehoord?’
‘Ja.’
‘Zeg via de mobilofoon tegen hem dat de man die ik verwacht, geen zak patat bij zich zal hebben.’
Vledder lachte gesmoord en gaf het bericht door.
Fred Prins meldde zich.
‘Ik lig plat op de achterbank,’ klonk het gesmoord. ‘Hier bijna direct naast mij aan deze kant van de kerk stopt een dure wagen. Ik heb niet naar het merk of het kenteken kunnen kijken… bang dat de bestuurder mij zou opmerken.’
De Cock pakte zijn eigen mobilofoon.
‘Wacht een paar tellen, tot je het portier van die wagen hebt horen dichtslaan en kijk dan waar de bestuurder heen gaat. Ik verwacht namelijk een dure wagen.’
De Cock blikte opnieuw naar de verlichte wijzerplaat van zijn polshorloge. Het was vrijwel tijd. Hij voelde hoe Vledder naast hem trilde van de spanning.
Fred Prins meldde zich weer.
‘De bestuurder loopt in de richting van de woning van die vrouw. Jullie moeten hem bijna kunnen zien.’
De Cock hield zijn oog voor een kijkgat. Er kwam een man naderbij. De Cock stootte Vledder aan.
‘Kun jij hem herkennen? Jij hebt betere ogen dan ik.’
Vledder hijgde.
‘Hij staat voor de deur.’
De Cock gaf hem een duw.
‘Eruit… grijp hem.’
Vledder sprong het busje uit. De Cock volgde.
De man bij de deur van de woning van Henriëtte Bakker draaide zich om. Ineens scheen hij zich van het gevaar bewust. Hij rende terug naar de plek waar hij zijn wagen had geparkeerd, maar trof daar Fred Prins op zijn weg.
De man vluchtte in de richting van de Westerstraat. Vanaf de Brouwersgracht naderde een wagen met grote snelheid.
De vluchtende man stak de weg over. Remmen gierden. Met een klap werd hij tegen de straat gesmakt.
Fred Prins was het eerst bij hem. Daarna Vledder. De jonge rechercheur boog zich over de bewusteloze man. Met een blik vol ongeloof keek hij omhoog naar De Cock.
‘Het is Van Hardenberg,’ stamelde hij. ‘Meester Van Hardenberg.’
De Cock knikte.
‘Advocaat van de Tentakels.’
15
De Cock had zijn jonge collega’s die, zoals hij dat noemde, aan het slotakkoord van het drama hadden meegewerkt, uitgenodigd voor een hapje en een drankje bij hem thuis.
Dick Vledder, Fred Prins en Appie Keizer waren al vaker te gast geweest en kenden de huiselijke gezelligheid die mevrouw De Cock wist te scheppen.
De Cock zelf maakte een rustige, ontspannen indruk. Nu de zaak eenmaal tot een einde was gekomen, waren alle emoties bij hem weggeëbd.
De grijze speurder bedacht hoeveel moorden hij in zijn lange loopbaan bij de recherche had behandeld. Toen hij aan dokter Rusteloos eens vroeg hoeveel gerechtelijke secties hij al had uitgevoerd, antwoordde de patholoog-anatoom: ‘Als ze nog leefden, zou je er een aardig dorp mee kunnen bevolken.’