De Cock en een deal met de duivel
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #52
- Год: 1999
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1341-2
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en een deal met de duivel». Краткое содержание книги:
‘Hij vond het vreemd dat de beide dames die hun nabestaandenpensioen hadden afgekocht, kort na elkaar overleden.’
De Cock glimlachte.
‘Ik begrijp het wel. Die dramatische tekst van Arno de Graaf in de rouwadvertentie van Aleida de Waal… door-moordenaarshand-van-ons-weggerukt… zal hem hebben geprikkeld. We mogen Arno de Graaf voor die tekst wel dankbaar zijn. Ik denk dat Jaap Domburg anders niet had gereageerd.’
Vledder staarde hem peinzend aan.
‘Toch opmerkelijk dat opnieuw de naam Gerard van Akkeren opduikt.’
De Cock knikte.
‘Hij knapte karweitjes voor de Tantetjes op.’
‘Alleen voor de Tantetjes?’
De Cock keek hem verrast aan. De opmerking van zijn jonge collega bracht het raderwerk van zijn denken ineens op volle toeren. Het was alsof een gordijn werd weggetrokken en helder zonlicht de duisterste plekken van zijn hersenen belichtte. Alleen voor de Tantetjes. Hij herhaalde de vraag in zijn gedachten en schudde zijn hoofd. Niet alleen voor de Tantetjes.
De grijze speurder strekte zijn arm naar Vledder uit.
‘Bel die Jaap Domburg op.’
De jonge rechercheur reageerde verward.
‘Nu?’
‘Ja.’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Die man is nog niet eens thuis.’
De Cock blikte op zijn horloge.
‘Hoe lang geleden ging hij hier weg?’
‘Een goed uur.’
De Cock reageerde heftig.
‘Zo ver is Bodegraven niet.’
Vledder spreidde zijn handen.
‘Wat wil je dan?’
‘Jaap Domburg vragen of via die Gerard van Akkeren ook nog andere nabestaandenpensioenen van vrouwen zijn ingetrokken.’
‘Is dat belangrijk?’
De Cock knikte nadrukkelijk.
‘Vraag aan Jaap Domburg ook of de tekst van de verklaringen waarin de beide vrouwen om de afkoop verzochten, identiek zijn… in dezelfde bewoordingen zijn gevat.’
Vledder keek naar hem op.
‘Nog meer?’ vroeg hij geprikkeld.
‘Als mij nog iets te binnen schiet, dan bellen we hem opnieuw.’
De jonge rechercheur schoof met duidelijke tegenzin het telefoontoestel naar zich toe en koos het nummer in Bodegraven.
De Cock stond van zijn stoel op en begon door de recherchekamer te ijsberen. Hij voelde zich nerveus. De ideeën in zijn hoofd kregen een steeds vastere vorm. Hij voelde zich een roofdier dat zijn prooi ruikt.
Vledder legde na een kort gesprek de hoorn op het toestel terug.
De Cock liep naar hem toe.
‘Is hij nog niet thuis?’
De jonge rechercheur gebaarde naar te telefoon.
‘Jaap Domburg heeft geen administratie aan huis. Om het na te kijken moet hij naar zijn kantoor in Bodegraven op de Nieuwe Markt.’‘Doet hij dat?’
Vledder knikte.
‘Domburg was heel bereidwillig. Hij zei het een eer te vinden iets te mogen doen voor de beroemde rechercheur De Cock. Als hij iets heeft gevonden, belt hij terug. Maar het kan wel even duren.’
De grijze speurder schudde zijn hoofd.
‘Ik ben niet beroemd,’ mekkerde hij. ‘Ik doe alleen mijn werk.’
De Cock begon opnieuw door de recherchekamer te stappen.
De onrust in zijn borst steeg, kneep in de aderen rond zijn hart.
Hij was niet meer in staat verder te denken.
Na ruim een halfuur rinkelde de telefoon op het bureau van De Cock. Vledder pakte de hoorn op, luisterde en maakte aantekeningen. De Cock bleef gespannen bij hem staan.
Toen het telefoongesprek was beëindigd, keek hij zijn jonge collega verwachtingsvol aan.
‘En?’
Vledder ademde diep.
‘Nog twee vrouwen hebben rond diezelfde tijd hun nabestaandenpensioen afgekocht.’
‘Wie?’
‘Mevrouw Josefi ne de Jaager en Henriëtte Bakker.’
De mond van De Cock viel halfopen.
‘En… eh, en de tekst van hun geschreven verklaringen?’ vroeg hij stotterend.
Vledder knikte.
‘Exact dezelfde bewoordingen.’
Enige ogenblikken bleef de grijze speurder besluiteloos staan, toen stapte hij naar de kapstok en wurmde zich in zijn regenjas.
Vledder kwam hem na.
‘Waar ga je heen?’
De Cock keerde zich naar Vledder.
‘Waar gaan wij heen,’ verbeterde hij.
Vledder knikte.
‘Oké, waar gaan wij heen?’
‘Maarssen.’
Vledder grinnikte vreugdeloos.
‘Daar komen we net vandaan.’
De Cock wees naar de klok.
‘Dat is alweer enkele uren geleden.’
Vledder maakte een hulpeloos gebaar.
‘Wat wil je dan in Maarssen?’
De Cock schoof zijn oude hoedje op zijn hoofd en liep naar de deur.
‘Aan mevrouw De Jaager vragen waarom zij haar vette nabestaandenpensioen heeft afgekocht.’
‘Kan dat niet per telefoon?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik wil haar gezicht zien.’
Het regende niet meer. Het landschap baadde in bleek zilver maanlicht. Zo nu en dan schoof een donkere regenwolk langs de maan en verduisterde de omgeving. De Cock keek geboeid naar het spel van licht en donker. Iets dergelijks, besefte hij, had zich in zijn hoofd afgespeeld.
Vledder joeg de Golf met hoge snelheid over de bijna verlaten A2.
Tot zijn verwondering had De Cock geen enkel commentaar.
De jonge rechercheur blikte opzij.
‘Ze slaapt waarschijnlijk al.’
De Cock knikte.
‘Dan bellen we net zolang en hardnekkig tot ze wakker wordt.’
‘Ik weet echt niet wat je bezielt.’ Er lag een tikkeltje wanhoop in zijn stem. ‘Dit kan toch morgen ook? Ik had eindelijk wel eens vroeg naar bed gewild.’
De Cock staarde door de voorruit.
‘Als we deze zaak hebben geklaard, mag jij slapen… desnoods vierentwintig uur achter elkaar.’
Vledder grijnsde.
‘Dan kan ik het voorlopig wel vergeten. We zijn er naar mijn gevoel nog lang niet uit.’
De Cock reageerde niet.
Na een halfuurtje verlieten ze de A2 en reden naar de afslag waar nog maar pasgeleden Pedro de Jaager, de leider van de Tentakels, het leven liet. De oude rechercheur bedacht dat daarmee de ellende in feite was begonnen… een gewelddadige prelude tot een reeks afschuwelijke moorden. De vraag die hem al dagenlang bezighield: waar lag ergens het verband… wie bepaalde het noodlot van de slachtoffers.
De Cock drukte zich omhoog en nam de omgeving van Maarssen in zich op. Op het moment dat Vledder de Golf voor de villa van Pedro de Jaager langsreed om te parkeren, brulde hij.
‘Stop.’
Vledder remde onmiddellijk.De grijze speurder gleed uit de Golf en rende over het grind van de oprijlaan. Angstig keek hij voor zich uit. De voordeur stond wijdopen en het licht van de hal wierp schaduwen door de spijlen van het bordes.
Vledder kwam lichtvoetig achter hem aan.
Met twee treden tegelijk stormde De Cock het bordes op en rende via de hal en een brede gang naar de kamer met het uitzicht over de Vecht.
Hijgend bleef hij staan en keek rond.
Naast de geriefelijke fauteuils lag het lichaam van een vrouw.
Haar benen, gestoken in een modieuze spijkerbroek, waren iets gespreid. Haar schoenen staken met de punten omhoog. Een fraai zilveren medaillon was van haar borst gegleden.
De Cock hurkte bij haar neer en bezag de scherpe strangulatiestriemen in haar hals rond een groenzijden sjaal.
Vledder boog zich over De Cock. De adem van zijn jonge collega kriebelde in zijn nek.
‘Mevrouw De Jaager,’ hijgde hij.
De Cock knikte.
‘Gewurgd.’
Vledder wees met een trillende hand.
‘En op haar voorhoofd kleeft een gedroogd cannabisblad.’
Ze reden in mineurstemming terug naar Amsterdam. De Cock staarde somber voor zich uit. Het maanspel van licht en donker boeide hem niet meer. Het licht in zijn hersenen, bedacht hij, had eerder moeten schijnen, dan had mevrouw De Jaager nog geleefd. ‘De derde vrouw in twee dagen,’ lispelde hij hardop.