De Cock en een deal met de duivel
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #52
- Год: 1999
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-1341-2
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en een deal met de duivel». Краткое содержание книги:
‘Ik ben maar hier op het portaal gaan staan. Binnen hield ik het niet uit. Ik sta niet graag lange tijd zo dicht bij een dood mens.’
De Cock keek hem monsterend aan.
‘Nog steeds niet aan de dood gewend?’
Zonder op antwoord te wachten liep de oude rechercheur aan de diender voorbij en ging naar binnen. In de hal herkende hij de parfumlucht. Hij snuffelde in de garderobe-nis en wees naar een gek jagershoedje met een vreemde klep.
Vledder reageerde niet.
In de hal nam De Cock de middelste van drie deuren en duwde die open. Een scharnier piepte een beetje. De oude rechercheur blikte in een ruim vertrek met hoge fauteuils om een ronde tafel. De situatie van de middag was vrijwel ongewijzigd.
Buiten de kring van de fauteuils lag op haar rug het lichaam van een vrouw. Ze was gekleed in een effen bruin mantelpakje van ruige tweed. Haar armen lagen strak langs haar lichaam. De handen waren iets geklauwd. Haar voeten, ongeveer veertig centimeter uit elkaar, staken in stoere, stevige wandelschoenen.
De Cock nam het beeld even in ogenschouw. Toen hij tot de overtuiging was gekomen dat niets hem was ontgaan, stapte hij op de vrouw toe en knielde bij haar neer.
Haar ogen, in de dood verstard, staarden naar de zoldering.
Strak om haar hals gewikkeld zat een lichtgroene zijden sjaal.
Snoerende strangulatiegroeven waren aan de randen zichtbaar.
Midden op haar voorhoofd kleefde een gedroogd blad.
Vledder boog zich over De Cock. De hete adem van de jonge rechercheur kriebelde in zijn nek.
‘Aleida de Waal,’ lispelde hij.
De Cock knikte.
‘Net als Anna-Marie de Graaf gewurgd met een groene zijden sjaal.’
Vledder wees.
‘Op haar voorhoofd kleeft een gedroogd cannabisblad.’
De Cock kwam uit zijn geknielde houding overeind en blikte om zich heen.
‘Waar,’ vroeg hij grimmig, ‘is Gerard van Akkeren?’
Bram van Wielingen, de politiefotograaf, stapte dreunend het vertrek binnen. Hij zwaaide ter begroeting naar De Cock en zette zijn aluminiumkoffertje in een van de fauteuils.
‘Ik zou net naar bed gaan,’ brulde hij luid. ‘Toen de telefoon ging had ik potjandorie al een been in mijn pyjama.’
De Cock keek hem bestraffend aan.
‘Schreeuw niet zo. Hier ligt een dode.’
Bram van Wielingen grijnsde.
‘Die hoort toch niets meer.’
‘De dood verdient eerbied.’
Bram van Wielingen trok zijn schouders op.
‘Nonsens,’ lispelde hij. ‘Iedereen gaat dood. Hoeveel eerbied moeten wij dan opbrengen?’
De Cock reageerde niet.
De fotograaf klapte zijn koffertje open, nam daaruit een fraaie
Hasselblad en monteerde een flitslicht. Eerst daarna keek hij naar de dode vrouw op de vloer.
‘Verrek,’ riep hij geschrokken, ‘al weer een. Het wordt toch geen epidemie?’
De Cock draaide zich om. In de deuropening stond dokter Den Koninghe. Achter hem torenden twee levensgrote broeders van de Geneeskundige Dienst, een brancard tussen hen in.
De oude rechercheur liep op de oude lijkschouwer toe en begroette hem hartelijk. Achter zijn rug fl itste Bram van Wielingen voor de eerste keer in het dode gelaat.
Dokter Den Koninghe trok aan de vouw de pijpen van zijn pantalon iets omhoog en hurkte bij de dode neer. Hij bekeek de strangulatiestriemen in haar hals, voelde met de rug van zijn hand aan haar kin en wangen en drukte in een devoot gebaar met duim en wijsvinger haar oogleden toe. Daarna kwam hij moeizaam uit zijn gehurkte houding omhoog.
De Cock wachtte geduldig de reeks routinehandelingen van de oude lijkschouwer af. Toen de dokter de glazen van zijn ziekenhuisbrilletje had gepoetst, sprak hij laconiek: ‘Ze is dood.’
‘Dat begreep ik,’ reageerde De Cock simpel.
De oude lijkschouwer gebaarde naar de dode.
‘Nog niet zo lang. Ik schat hooguit een uur. Haar lichaamstemperatuur is nog hoog.’
Hij keek naar De Cock op.
‘Je hebt de dader van de vorige nog niet gepakt?’
De grijze speurder schudde zijn hoofd.
‘Dan had deze vrouw nog geleefd,’ sprak hij somber. ‘Het is een vrijwel identieke moord.’
Dokter Den Koninghe knikte begrijpend. Hij wees nog eens naar de dode op de vloer.
‘Ik vind dat cannabisblad op haar voorhoofd toch heel decoratief.’
Met een lach op zijn gezicht lichtte de oude lijkschouwer tot afscheid zijn garibaldihoed, draaide zich om en liep het vertrek uit.
De Cock keek hem enige ogenblikken na. Daarna wendde hij zich tot de fotograaf, die zijn Hasselblad behoedzaam in zijn koffertje teruglegde.
‘Ben je klaar?’
Bram van Wielingen knikte.
‘Morgen heb je de foto’s bij je op het bureau. Hoe vond je mijn vorige prenten?’
‘Prima.’
De fotograaf pakte zijn koffertje op, groette tot afscheid en liep het vertrek uit. Vrijwel op hetzelfde moment kwam Ben Kreuger binnen.
De dactyloscoop wuifde naar De Cock en keek naar de dode vrouw op de vloer.
‘Dezelfde moordenaar?’
De Cock knikte.
‘Vrijwel zeker.’Ben Kreuger nam uit zijn koffertje een kleine plastic pot met aluminiumpoeder en zijn dassenharen kwast en begon aan de deurstijlen. Met zwart folie nam hij de door het aluminiumpoeder zichtbaar geworden vingerafdrukken over en bekeek ze aandachtig.
Verrast liep hij naar De Cock toe en liet het stuk folie zien.
‘Ik zal het uiteraard nog moeten verifiëren,’ sprak hij met ingehouden spanning, ‘maar ik ben er bijna van overtuigd dat ik dezelfde vingerafdruk ook in dat appartement aan de Brouwersgracht heb gevonden.’
De Cock bekeek de folie.
‘Heb je die vingerafdruk kunnen thuisbrengen?’
Ben Kreuger schudde zijn hoofd.
‘Hij kwam in onze collectie niet voor.’
‘Zoek eens op de naam Gerard van Akkeren.’
De dactyloscoop pakte zijn pen en noteerde de naam.
‘Wat weet je van hem?’
‘Weinig. Zijn naam wordt in verband gebracht met de handel in drugs.’
Ben Kreuger wees grinnikend naar de dode vrouw.
‘Wijst dat cannabisblad op haar voorhoofd naar hem?’De Cock negeerde de vraag.
Jan Rozenbrand, de jonge diender, stormde het vertrek binnen.
‘Ik heb een man gearresteerd,’ sprak hij hijgend.
De Cock keek hem verrast aan.
‘Waarom?’
‘De man kwam vanaf de Zandhoek de Realengracht op lopen.
Toen hij onze surveillancewagen met zwaailicht zag, draaide hij zich snel om en rende weg. Ik vond dat verdacht. Ik ben hem onmiddellijk achterna gegaan en op Bokkinghangen bij het Barentszplein kreeg ik hem te pakken.’
‘Heeft hij nog iets gezegd… verklaard waarom hij zo snel de benen nam?’
Jan Rozenbrand schudde zijn hoofd.
‘Ik heb hem ook niets gevraagd. Dat laat ik liever aan u over.’
‘Waar is hij nu?’
‘Beneden. Ik heb hem met handboeien aan een buis van de verwarming geketend.’
De Cock trok rimpels in zijn voorhoofd.
‘Meer heb je niet?’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Hij rende van de Realengracht weg toen hij een politieauto zag staan?’
Jan Rozenbrand knikte.
‘Is dat niet verdacht?’
‘Het is verdacht,’ bevestigde De Cock.
‘Laten we samen eens naar hem gaan kijken,’ sprak hij vriendelijk.
Achter de jonge diender aan liep De Cock de brede houten trap af. In het portaal, met een handboei aan een buis van de verwarming vastgezet, zat een jongeman.
De Cock liet zich door zijn knieën zakken en hurkte bij hem neer. Om zijn lippen dartelde een glimlach.
‘Dag… Arno.’
In het aloude politiebureau aan de Amsterdamse Warmoesstraat blikten de lichtgroene ogen van Arno de Graaf schichtig om zich heen naar de kale wanden van de grote recherchekamer. Hij streek met zijn vingers langs de hals van zijn T-shirt.