Sargassowa planeta [Sargasso of Space - pl]

Rozdział 10. — Wrak

— On próbuje przez to przejść! — zdumiał się Kosti.

Wiłcox otrząsnął się ze zdziwienia i wyłączył silnik. Pełzacz przestał wgryzać się w kamienną ścianę, przez którą jego pamięć nakazywała mu przejść.

— Pewnie celowo wpisali fałszywe współrzędne — zasugerował Rip.

Jednakże Dan, pamiętając to, co zobaczył niedawno w dolinie, minął Shannona i przyłożył dłoń do mokrej, śliskiej powierzchni skały. Miał więc rację!

Wibracja była słabsza niż tam, ale i tak przenikała przez jego ramię i całe ciało. Wydawało mu się również, że się nasila, że dochodzi teraz z ziemi i uderza w podeszwy jego butów. Pozostali też już to odczuwali.

— Co do kroćset! — wyrzucił z siebie Wilcox, znowu usiłując pokonać skałę. — Tam musi coś być! Ta instalacja, o której mówił Tang!

To oczywiste. Urządzenie, które według oficera łączności mogło być tutaj zainstalowane i które dorównywało największemu komputerowi Ziemi, wysyłało nie tylko fale dźwiękowe słyszane na Królowej, ale nadawało sygnały przez skały Otchłani! Ale czemu to wszystko służyło? I jak brzmiało hasło, które uniosłoby skałę stojącą na ich drodze? Dan nie zgadzał się z teorią o sfałszowaniu współrzędnych. Gdyby już ktoś tego dokonał, to na pewno wysłałby ich gdzieś w pustkowie, gdzieś daleko od tętniących skał.

— Musimy się w tym jakoś połapać… — mruczał Wilcox przesuwając swą dłoń po kamiennej powierzchni.

Dan był jednak pewien, że astronawigator nie uruchomi tym sposobem żadnego zamka. Sam miał już okazję przekonać się w innej dolinie o daremności takich poszukiwań.

Kosti oparł się o gąsienice pełzacza.

— Nawet jeśli kiedyś tędy przeszedł, to na pewno nie zrobi tego teraz. Nie wiemy przecież, jak otworzyć właściwe wrota. Przydałby się kawałek torytu…

— Może da się jednak coś zrobić — Rip przykucnął i zaczął przeszukiwać podłoże przy klifie. — Jak duży musiałby to być kawałek?

Wilcox pokręcił głową.

— Nie wystartujesz, póki nie będziesz miał namiaru, prawda? Chwyć tutaj — zwrócił się do Kostiego — połącz swój interkom z moim i spróbujmy zdwojoną mocą wywołać bazę.

Mechanik odczepił swoje źródło zasilania i połączył je z rdzeniem Wilcoxa wiązaniem alarmowym.

— Instalacja zwiększa napięcie — ostrzegł Dan, czując w swoich palcach wzmożone drgania. — Czy myśli pan, że możemy się przedrzeć przez te zakłócenia?

— Nie jest to chyba takie proste. — Wilcox przysunął mikrofon. — Ale nigdy nie nadawali bez przerwy. Możemy poczekać na taki moment.

Rip i Mura podeszli z powrotem do skały. Dudnienie było miarowe i jednostajne. Dan przeszedł na prawą stronę. Odkrył zakręt, który był jedynie przewężeniem ciągnącej się dalej, spowitej mgłą kotliny. Czuł, że w miarę, jak się przesuwa, trzymając cały czas rękę na skale, drżenie staje się coraz silniejsze. Czy nie można by na podstawie dotyku wykryć tego urządzenia? Trzeba o tym pomyśleć. A gdyby tak odczepić liny łączące ich z pełzaczem i utworzyć łańcuch, na którego końcu jeden z nich mógłby wysunąć się na północny-wschód?…

Wrócił po swoich śladach i zameldował Wilcoxowi o wszystkim, dodając przy tym własną sugestię.

— Zobaczymy, co powie Kapitan — odrzekł astronawigator.

Teraz, podczas postoju, dotkliwie odczuwali chłód towarzyszący mgle. Dan zastanawiał się, jak długo Wilcox miał zamiar tu pozostać. Przez cały czas trzymali ręce na skale i zauważyli, że rytm osłabł, że być może lada chwila nastąpi jakaś przerwa. Wilcox przygotowywał mikrofon czekając na moment, w którym to intrygujące urządzenie zamilknie.

I kiedy drżenie ustało niemal całkowicie, wyrzucił z siebie szybko kodem Branżowców informację o odkryciu w ruinach oraz o obecnym impasie.

Nastąpiło pełne niepokoju oczekiwanie. Mogą być poza zasięgiem Królowej, nawet przy użyciu podwójnego zasilania. W końcu jednak, poprzez trzaski spowodowane zakłóceniami atmosferycznymi, dotarła do nich odpowiedź bazy: mogli przeszukać dalszy odcinek kotliny, ale w ciągu godziny powinni zacząć powrót do bazy.

Pomogli Wilcoxowi zejść z pełzacza i odwrócili ciężką maszynę, po czym ustawili wszystkie wskaźniki na współrzędne statku. Sznury powiązali w dwie długie liny, które miały służyć do spuszczenia się w głąb kotliny.

Dan nie czekał na rozkazy: w końcu to był jego pomysł. Zawiązał jedną z lin wokół ciała, pozostawiając tym samym swobodę rękom. Jednocześnie trzeźwo myślący Kosti wziął drugą, wyrywając ją niemal z rąk Ripa i nie zważając na jego protesty.