Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

“Do, la dosiero pri Švejk perdiĝis,” diris la enketa juĝisto Bernis, “mi igos lin alvoki, kaj se li konfesos nenion, mi liberlasos lin kaj igos forkonduki al vi, kaj vi pritraktu tion ĉe la regimento.”

Post foriro de la feldkurato la enketa juĝisto Bernis igis alkonduki al si Švejkon kaj lasis lin stari ĉe la pordo, ĉar li ĵus ricevis telefonogramon de la polica direkcio, ke la elpetata materialo al akuza dosiero sub la numero 7267, kiu koncernas infanterianon Mařner, estis akceptita en la kancelario nro 1 kun subskribo de la kapitano Linhart.

Intertempe Švejk pririgardis la kancelarion de la enketa juĝisto.

Ne eblas diri, ke ĝi faris tre agrablan impreson, ĉefe ne pro surmuraj fotografaĵoj. Estis tio fotografaĵoj de diversaj ekzekutoj, kiujn la armeo faris en Galicio kaj Serbio. Artaj fotografaĵoj de forbruligitaj kamparaj domoj kaj arboj, kies branĉoj kliniĝis sub pezo de pendumitoj. Precipe ‘plaĉa’ estis la fotografaĵo de pendumita familio el Serbio. Knabeto, la patro kaj patrino. Du soldatoj kun bajonetoj gardas arbon kun la ekzekutitoj, fronte staras oficiro kiel venkinto kaj fumas cigaredon. Malantaŭe sur la alia flanko vidiĝis militkuirejo dum laboro.

“Do, kiel statas tiu via afero, Švejk?” demandis la enketa juĝisto Bernis, kiam li formetis la telefonogramon al aktoj, “kion vi faris? Ĉu vi volas konfesi, aŭ atendi, ĝis kiam oni ellaboros kontraŭ vi akuzan dokumenton? Tiel ĉi ne eblas daŭrigi. Ne opiniu, ke vi estas antaŭ tribunalo, kie enketas vin stultaj civiluloj. Ĉe ni estas soldataj juĝejoj, k. u. k. Militärgericht[79]. Via sola savo antaŭ severa kaj justa puno povas esti, ke vi konfesos.”

La enketa juĝisto Bernis havis specialan metodon, kiam li perdis materialon kontraŭ akuzito. Kiel vidiĝas, estis en tio tute nenio neordinara kaj tial ni ankaŭ ne miru, ke rezultoj de tiaj esplorado kaj enketado ĉiuokaze egalis nulon.

Kaj tiam la enketa juĝisto Bernis konsideris sin ĉiam tiel akrevida, ke, ne havante materialon kontraŭ la akuzito, ne sciante, pri kio oni lin kulpigas, kial li sidas ĉi tie en la garnizona malliberejo, li observis konduton kaj fizionomion de la enketato kaj el tio kombinis, kial probable oni sidigis tiun homon en la garnizonan malliberejon.

Lia aŭgura kapablo kaj scioj pri homoj estis tiel grandaj, ke ciganon, kiu de sia regimento venis en garnizonan malliberejon pro ŝtelo de kelkaj dekduoj da tolaĵo (li estis ĉemane al magazenestro!), li kulpigis pri politikaj krimoj, ke tiu cigano laŭdire ie en gastejo parolis kun soldatoj pri fondo de memstara ŝtato el ĉehaj kronlandoj kaj Slovakio kun slava reĝo kiel regnestro.

“Ni havas dokumentojn,” li diris al la malfeliĉa cigano, “al vi restas nenio ol konfesi, en kiu gastejo vi pri tio parolis kaj de kiu regimento estis tiuj soldatoj, kiuj vin aŭskultis, kaj kiam tio okazis.”

La malfeliĉa cigano elpensis kaj daton kaj gastejon kaj regimenton de siaj imagaj aŭskultantoj, kaj dum reveno de la enketo fuĝis el la garnizona malliberejo.

“Vi volas konfesi nenion,” diris la enketa juĝisto Bernis, kiam Švejk tombe silentis, “vi ne volas diri, kial vi estas ĉi tie, kial oni vin malliberigis. Vi povus diri tion almenaŭ al mi, antaŭ ol mi mem diros tion al vi. Mi atentigas vin ankoraŭfoje, ke vi konfesu. Tio estas por vi pli bona, ĉar tio faciligas enketadon kaj mildigas la punon. Tio estas ĉe ni sama kiel ĉe civila tribunalo.”

“Obee mi raportas,” eksonis bonula voĉo de Švejk, “ke mi estas ĉi tie en la garnizona malliberejo kiel trovito.”

“Kion vi per tio pensas?”

“Obee mi raportas, ke mi povas klarigi tion per ege simpla maniero. En nia strato vivas karbovendisto kaj tiu havis absolute senkulpan dujaran knabeton, kiu foje piediris el Vinohrady ĝis Libeň[80], kie policisto trovis lin sidanta sur trotuaro. La policisto forkondukis do tiun knabeton al komisarejo kaj tie oni tiun dujaran infanon malliberigis. Kiel vi vidas, tiu knabeto estis absolute senkulpa kaj tamen malliberigita. Kaj se li scipovus paroli kaj iu lin demandus, kial li tie sidas, ankaŭ li ne scius. Kaj mia afero estas io simila. Ankaŭ mi estas trovito.”

Akra rigardo de la enketa juĝisto laŭflugis la staturon kaj la vizaĝon de Švejk kaj frakasiĝis je ili. La estaĵo staranta antaŭ la enketa juĝisto radiis tian indiferenton kaj senkulpecon, ke Bernis komencis ekscitite paŝi tra la kancelario, kaj se li ne promesus al la feldkurato sendi al li Švejkon,.diablo scias, kiel tio por Švejk finiĝus.

Sed fine li haltis denove ĉe sia tablo:

“Aŭdu,” li diris al Švejk, kiu indiferente rigardis antaŭ sin, “se mi renkontiĝos kun vi ankoraŭfoje, vi tion memoros. — Forkonduku lin!”

Dum oni kondukis Švejkon reen en la “dekseson”, la enketa juĝisto Bernis igis alvoki al si la stabprovoson Slavík:

“Ĝis plua decido,” li diris koncize, “oni sendas Švejkon je dispono de sinjoro feldkurato Katz. Pretigi dokumentojn pri lia liberlaso kaj forkonduki lin en akompano de du viroj al sinjoro feldkurato.”

“Ĉu kateni liajn manojn por la vojo, sinjoro ĉefleŭtenanto?”