De Cock en de dartele weduwe
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #65
- Год: 2006
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 90-261-2209-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dartele weduwe». Краткое содержание книги:
Vledder lachte bevrijd.
“Vast.”
De Cock streek nog eens over zijn kuiten.
“Ikmoet je mijn compliment maken. Je hebt je op de peedee[6] in de Hartenstraat goed geweerd.”
Vledder glimlachte.
“Ik heb toch liever dat jij er bij bent. Ik ben altijd bang dat ik foutjes maak of iets vergeet.”
De Cock tuitte zijn lippen.
“Ik ken rechercheurs die in hun notitieboekje een waslijst van aantekeningen hebben staan…dingen, waarop ze moeten letten…zaken die ze beslist niet mogen vergeten. En ook die maken foutjes. Maar wie niet in staat is om een fout te maken, is tot niets in staat.”
“Een kreet van je oude moeder?”
De Cock schudde zijn hoofd.
“Abraham Lincoln.”
Vledder gebaarde in de richting van De Cock.
“Jij beschikt als oudere rechercheur toch over een enorme ervaring.”
De grijze speurder grijnsde.
“Diezelfde Abraham Lincoln zei ook: ervaring is eenvoudig de naam die wij aan de som van onze fouten geven. Ergo, hoe meer fouten, hoe groter de ervaring.”
Vledder lachte.
“Die zal ik onthouden.”
De Cock reageerde niet. Hij tilde omzichtig zijn benen van het bureau. De pijn in zijn kuiten trok langzaam weg. Hij wees naar Vledder.
“Kijk eerst in het telefoonboek van Amsterdam of daarin de naam Van Medemblik voorkomt. Probeer familieleden van Margje te achterhalen. Bel straks eens met het bevolkingsregister en de burgerlijke stand.”
De oude rechercheur maakte een kriegelig gebaar.
“We weten nog niets van die vrouw. Was ze getrouwd, had ze relaties met mannen, was ze ergens lid van, leidde ze een turbulent leven?”
Vledder stak zijn wijsvinger omhoog.
“Was zij een gelovige vrouw en hoe beleed ze dat geloof? Was ze een trouwe kerkgangster? Kunnen we nog informatie putten uit geloofskringen van haar?”
De Cock schudde zijn hoofd.
“Gezien de wijze waarop ze werd vermoord, moeten we haar toch plaatsen in de kring van de slachtoffers: Charles de Rusconie en Casper van de Broek.”
“Hoe?”
De Cock zuchtte diep.
“Dat is het. Hoe? Hoe past Margje van Medemblik in de moorden op Charles de Rusconie en Casper van de Broek. Wat is het motief?”
De oude rechercheur stond van zijn stoel op en begon door de grote recherchekamer te ijsberen. Dat deed hij vaker. Wanneer zijn hersenen in normale denkpatronen niet tot een sluitende oplossing konden komen, stond hij op om te stappen. In het slepende ritme van zijn tred lieten zijn gedachten zich gemakkelijker ordenen. Zo verdween de warboel van alle indrukken die op hem hadden ingewerkt in de korte tijd dat ze met deze zaak bezig waren. Hij hoopte dat in de rommelige zolderkamer van zijn geheugen ergens een daad, een uitspraak of een opmerking zou gaan opgloeien, die hem de weg zou wijzen naar de waarheid…naar het hoe en waarom van het handelen van de mensen met wie hij in deze zaak in aanraking was gekomen.
Bij het bureau van Vledder bleef hij staan.
“Ga naar huis, Dick.”
De jonge rechercheur keek hem verwonderd aan.
“Waarom?”
De Cock gebaarde naar de telefoon.
“Voor jij van de peedee terugkwam, werd ik gebeld door jouw Adelheid. Ze mocht van haar chef vroeger naar huis. De zaak waaraan zij lange dagen had meegewerkt, was tot een goed einde gekomen.”
De oude rechercheur zweeg even.
“Bovendien…Adelheid is jarig.”
Vledder kneep zijn ogen dicht, haalde eenmaal hoorbaar diep adem en sloeg met zijn vlakke hand tegen zijn voorhoofd.
“Dat is waar! Was ik glad vergeten.”
De Cock schudde zijn hoofd.
“Relaties moet je koesteren. Vooral wanneer die relatie een vrouw is. Die zijn gevoelig voor attenties. Koop iets voor haar en toon je vreugde over het feit dat ze bereid was om weer een jaar aan jouw zijde te blijven.”
Vledder stond op.
“En wat doe jij?”
De Cock streek met zijn pink over de rug van zijn neus.
“Ik breng nog een bezoek aan de dartele weduwe. Ik heb het gevoel dat het drama bij haar begon.”
15
Toen De Cock de volgende morgen redelijk op tijd de grote recherchekamer binnenstapte, vond hij Vledder, zoals gebruikelijk, achter zijn computer. De jonge rechercheur keek eerst op toen De Cock tegenover hem aan zijn bureau ging zitten.
“Bedankt,” sprak hij knikkend, “dat je mij gisteren naar huis stuurde op de verjaardag van Adelheid. Anders had ik haar verjaardag zeker vergeten. Ik heb nu kans gezien om een mooie halsketting voor haar te kopen. Ze was er erg blij mee. Adelheid heeft gisteravond thuis fantastisch gekookt. Een koningsmaal. We hebben heerlijk gegeten en verder de avond heel prettig haar verjaardag gevierd.”
De jonge rechercheur grinnikte.
“En dan nog iets…we gaan trouwen.”
De Cock lachte.
“Eindelijk. Wanneer?”
“Nog dit jaar. We hebben besloten dat in ons huwelijk alleen de liefde voor elkaar ons gedrag zal bepalen.”
De Cock knikte instemmend.
“Dat lijkt mij een zeer goede basis. Een heel wijs besluit.”
De oude rechercheur veranderde van toon.
“De liefde,” declameerde hij, “is lankmoedig, zij is niet afgunstig, zij handelt niet lichtvaardig. De liefde zoekt zichzelve niet, zij wordt niet verbitterd en zij denkt geen kwaad.”
Vledder keek zijn oude mentor verrast aan.
“Nog een paar kreten van je oude moeder?”
De Cock schudde zijn hoofd.
“Mijn oude moeder gebruikte ze wel. Veelvuldig. Daarom heb ik ze ook zo goed onthouden. Later heeft zich bij mij de boze gedachte ontwikkeld, dat ze daarmee bij ons kinderen alleen de moederliefde wat wilde opvijzelen.”
“Waar komen die kreten vandaan?”
De Cock gebaarde.
“Zo worden in de bijbel de kernpunten van de liefde omschreven. Er staat ook: geloof, hoop en liefde, doch de meeste van deze is de liefde. Als bindmiddel tussen mensen straalt de liefde dus boven het geloof. En dat is toch opmerkelijk voor een bijbelwoord.”
Vledder veranderde van onderwerp.
“Hoe ben je gisteren bij onze dartele weduwe gevaren? Heeft het nog iets opgeleverd?”
“Het was een goed gesprek,” antwoordde De Cock ontwijkend. Vledder boog zich iets naar voren.
“Ik vroeg of het iets heeft opgeleverd. Zijn er nieuwe gezichtspunten naar voren gekomen?”
De Cock glimlachte.
“Niet bij onze dartele weduwe. Boris van der Putten had gelijk. Charlotte van Hoogendoorn is alleen op jacht naar het grote geld. Een andere interesse kent ze niet.”
Vledder keek hem schattend aan.
“Bij wie zijn dan wel nieuwe gezichtspunten naar voren gekomen?”
“Bij mij.”
“Bij jou?”
De Cock knikte.
“Ik wil je nog niets ontvouwen. Ik weet nog niet helemaal zeker of ik het bij het rechte eind heb. Bovendien wil ik een blamage voorkomen.”
De oude rechercheur nam een kleine pauze.
“Ik heb gisteravond ook nog een bezoek gebracht aan Samuel Plasmans. Hij was gelukkig bereid om zijn medewerking te verlenen.”
“Waarmee?”
“Ik heb uitgebreid gesproken met een paar leden van onze technische dienst. Verder heb ik nog contact gehad met onze collega’s Appie Keizer en Fred Prins.”
Vledders ogen begonnen te glinsteren.
“We gaan een actie ondernemen,” jubelde hij. De Cock blikte naar de grote klok boven de toegangsdeur van de grote recherchekamer en gaf antwoord.
“Over een uurtje gaan we naar de Kromme Waal nummer 1120.”
“Het pand van wijlen Casper van de Broek.”
“Precies,” zei De Cock.
“Wat gaan we daar doen?”
De Cock zette even zijn tanden op zijn onderlip.
“Wachten op de komst van de man die Charles de Rusconie, Casper van de Broek en onze lieve Margje van Medemblik vermoordde.”
6
Peedee: plaats delict.