De Cock en de dartele weduwe
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #65
- Год: 2006
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 90-261-2209-8
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de dartele weduwe». Краткое содержание книги:
Maurice Grotebroek zweeg en keek stuurs om zich heen. De Cock toonde geduld. Eerst na een enkele minuten ging hij verder.
“Was u in de Hartenstraat?”
“Dat was een stomme actie,” het klonk deemoedig.
“Gewoon klote. Het kwam in mij op dat ik misschien het bedrijfje van Casper zou kunnen overnemen.”
“En?”
Om de mond en de stoppelige kaken van Maurice Grotebroek gleed een grijns.
“Die griet,” sprak hij hoofdschuddend, “begon direct te dreigen dat ze rechercheur De Cock zou bellen.”
Hij keek even op, monsterde het gezicht van de oude rechercheur.
“En die vent,” sprak hij schamper, “heb ik niet graag achter mij aan.”
De Cock lachte.
“Hoelang wilt u nog verslaafd blijven?”
Maurice trok zijn schouders op.
“Ik wil ervan af. Ik wil wel weer een baan, zoals bij Charles de Rusconie.”
“Procuratiehouder?”
Maurice knikte.
“Zoiets, ja.”
“Charles de Rusconie is ook vermoord.”
“Hij ook al?”
De Cock knikte. Maurice schudde zijn hoofd.
“Dat verbaast mij niets. Het moest er eens van komen. Hij en Casper van de Broek vormden geen best koppel. Ze hebben samen vele kleine fabrikanten om zeep geholpen.”
Hij glimlachte that en opeens leek Maurice Grotebroek weer een knappe jongeman.
“Sommige moorden,” sprak hij somber, “dragen sporen van gerechtigheid.”
Vledder keek De Cock hoofdknikkend aan.
“Het was een knap verhoor,” sprak hij bewonderend.
“Van een redeloze junk transformeerde je die Maurice Grotebroek tot een goed formulerende man, die soms zelfs blijk gaf van enige intelligentie. Ik ben het met je eens, dat je hem liet gaan. Zijn verhaal klonk geloofwaardig en heel aannemelijk. Ik hoop echt dat hij van zijn verslaving afkomt.”
De Cock zuchtte.
“Maar we zijn er geen steek verder mee gekomen.”
Vledder lachte.
“Jij laat toch de moed niet zakken?”
De Cock reageerde niet. De telefoon op zijn bureau rinkelde.
Vledder greep de hoorn van het toestel.
De oude rechercheur zag hoe het gezicht van zijn jonge collega verbleekte. Na luttele seconden legde Vledder de hoorn op het toestel terug.
De Cock keek hem onderzoekend aan.
“Wie was het?”
Vledder ademde diep.
“Samuel Plasmans. Hij staat in de Hartenstraat naast het lijk van Margje van Medemblik.”
De Cock kneep zijn ogen even stijf dicht.
“Allemachtig.”
13
Op de houten steiger achter het politiebureau stapten de rechercheurs in hun oude Golf en reden via de Oudebrugsteeg naar het Damrak.
De Cock staarde met een bedrukt gezicht voor zich uit. De oude rechercheur had moeite om de dood van Margje van Medemblik te verwerken.
“Wat heeft het nu voor zin,” sprak hij triest, “om zo’n knappe jonge vrouw van het leven te beroven? Welke idioot doet zoiets?”
Vledder blikte opzij.
“Misschien wel de vent die wij zojuist na zijn verhoor hebben heengezonden.”
De Cock schudde zijn hoofd.
“Dat is doemdenken,” reageerde hij geprikkeld.
“Daar doe ik niet aan mee.”
Vledder gebaarde voor zich uit.
“Maurice Grotebroek was al eens bij haar om haar’ te ontslaan en de administratie op te eisen.”
De Cock knikte.
“Daarover hebben we hem al verhoord en ook jij vond zijn uitleg acceptabel.”
De oude rechercheur nam een kleine pauze.
“Ik wil eerst zien,” ging hij verder, “op welke wijze Margje van Medemblik om zeep is geholpen…welk geweld de dader heeft gebruikt.”
Vledder sloeg met zijn vuist op de rand van zijn stuur.
“En wat doet die Samuel Plasmans,” riep hij grimmig, “nu bij haar lijk? Wat heeft hij in de Hartenstraat te zoeken?”
De Cock gromde.
“Dat zullen we hem moeten vragen.”
Via de Nieuwezijds Voorburgwal en de Raadhuisstraat reden ze links de Herengracht op. Vledder vond nog een krap plekje voor de Golf aan de walkant tussen de bomen. Ze stapten uit en sjokten naar de Hartenstraat. Voorbij de winkelruit met Casper van de Broek. Voor al uw juridische perikelen bleven ze even staan en inspecteerden de toegangsdeur. Die was gaaf. Er waren geen sporen van braak of verbreking te bekennen. De Cock voelde even aan de deurknop. De deur was niet op slot. De oude rechercheur stapte naar binnen. Vledder volgde in zijn kielzog.
Binnen bleef De Cock verrast staan. Er was geen slachtoffer te zien. Aan het bureau achter de balie, op de stoel van Margje van Medemblik, zat met een bleek gezicht Samuel Plasmans. De oude rechercheur liep op hem toe.
“Waar is ze?”
vroeg hij verwonderd.
Samuel stond traag van de bureaustoel op. Hij wees naar een deur achter in de winkel.
“De…eh, de secretaresse van Casper,” begon hij hakkelend, “woonde achter het kantoor. Ik wist dat nog van vroeger. Daar heb ik haar gevonden en onmiddellijk heb ik u gebeld. Omdat ik het gezelschap van de dode vrouw niet zo prettig vond, ben ik hier gaan zitten wachten.”
De Cock slenterde in de richting van de deur. Halverwege bleef hij staan, draaide zich om en wees naar Samuel.
“Ik wil dat u hier blijft tot we ons onderzoek hier ter plekke hebben afgerond.”
Plasmans knikte.
“Ik blijf,” reageerde hij gedwee.
De grijze speurder liep verder naar de deur. Die was niet geheel gesloten. Met zijn knie drukte hij de deur verder open en stapte de ruimte erachter binnen. Een enkele schemerlamp verlichtte het rechthoekige vertrek, dat als een soort zitslaapkamer was ingericht. Aan het einde van het vertrek was door een openstaande deur nog een kleine keuken zichtbaar. Links tegen de muur stond een eenpersoonsbed. Ongeveer in het midden van het bed, met haar knieën op de vloer en haar bovenlichaam gebogen over het laken, lag Margje van Medemblik. Poedelnaakt. De Cock herkende haar alleen aan het kapsel van haar zwarte haren. Haar gezicht was niet te zien. Haar neus, voorhoofd en wangen waren diep in het matras gedrukt.
Vledder kwam naast zijn leermeester staan.
“Is zij het?”
“Dat is wel zeker,” sprak De Cock bedaard.
“Als straks de fotograaf is geweest en zijn plaatjes heeft geschoten, tillen we haar hoofd even op. Dan kunnen we het zien. Dokter Den Koninghe zal haar toch ook in haar gezicht willen kijken.”
Vledder wees achter zich.
“Daar in die gebloemde fauteuil liggen haar kleren. Alles keurig netjes gedrapeerd. Het lijkt erop dat zij zichzelf in alle rust heeft uitgekleed. Haar beha en slipje liggen bovenop.”
De Cock knikte.
“Ik kijk zo wel even.”
De oude rechercheur bukte zich over de dode vrouw heen en inspecteerde de plek waar de tentharing de rug van het slachtoffer was binnengedrongen. Het was, zo constateerde hij, exact dezelfde plek als bij Charles de Rusconie en Casper van de Broek. Hij stootte Vledder aan.
“Dezelfde dader als bij de vorige twee moorden. Dezelfde modus operandi.”
De jonge rechercheur zuchtte.
“Het motief? Daar begrijp ik niets van.”
De Cock schudde zijn hoofd.
“Ik ook niet.”
Hij draaide zich halfom.
“Waar liggen haar kleren?”
De jonge rechercheur ging zijn collega voor naar de gebloemde fauteuil.
De Cock bekeek de keurig op elkaar gestapelde kledingstukken. Vanaf de plek waar hij stond wees hij naar het slachtoffer.
“Hoe taxeer je deze situatie?”
Vledder keek hem niet-begrijpend aan.
“Wat bedoel je?”
De Cock wees naar de vrouwelijke kledingstukken in de fauteuil en naar het naakte slachtoffer bij het bed met de priemende tentharing in haar rug.
“Wat maak je uit deze situatie op?”
Vledder maakte een schouderbeweging.