Szpital kosmiczny

— Jak się pan czuje? — zapytał z troską Conway, gdy już ułożył Williamsona w pomieszczeniu nad sterownią. Żeby Kontroler mógł go usłyszeć, musieli się zetknąć hełmami.

Przez kilka minut nie było odpowiedzi. Potem wrócił ów znużony, nabrzmiały bólem półszept.

— Bolą mnie ręce. Jestem zmęczony. — Słowa Kontrolera rwały się. — Ale wszystko będzie dobrze… kiedy mnie zabiorą… na salę… — Williamson umilkł. Po chwili jego głos zabrzmiał znowu, jakby z większą siłą. — To znaczy, jeżeli w Szpitalu pozostanie jeszcze ktoś żywy, żeby mnie leczyć. Bo jeśli nie powstrzyma pan naszego przyjaciela z dołu…

Conway zawrzał nagle gniewem.

— Do jasnej cholery — wybuchnął — nigdy pan nie ustąpi?! Niech pan sobie wbije do głowy, że nie zamierzam zabić istoty rozumnej! Moje radio jest rozbite, więc nie muszę słuchać wrzasków Listera i Mannona, a żeby i pana nie słyszeć, wystarczy odsunąć hełm.

Głos Kontrolera znowu osłabł.

— Ja wciąż słyszę Mannona i Listera — powiedział Williamson. — Mówią, że teraz dostało się oddziałowi ósmemu, drugiej sekcji dla pacjentów z planet o niskiej grawitacji. Chorzy i lekarze leżą rozpłaszczeni ciążeniem rzędu trzech g. Jeszcze kilka minut i nigdy już się nie podniosą. Wie pan, że klasa MSVK nie odznacza się silną budową ciała…

— Zamknij się! — ryknął Conway. Z wściekłością odsunął się, przerywając kontakt.

Kiedy jego gniew osłabł na tyle, że ponownie mógł patrzeć, zauważył, że usta Kontrolera już się nie poruszają. Oczy miał zamknięte, twarz szarą i pokrytą potem wywołanym wstrząsem, nie widać było również oznak oddechu. Absorbenty wewnątrz hełmu nie pozwalały, by szkiełko zamgliło się od oddechu, toteż Conway nie miał pewności, ale Williamson mógł już nie żyć. Przy jego zmęczeniu odsuwanym wielokrotnie za pomocą zastrzyków pobudzających, przy jego ranach lekarz już dawno mógł się spodziewać zgonu. Z jakiegoś powodu nagle zapiekły go oczy.

W ciągu ostatnich kilku godzin oglądał tyle śmierci i krwi. Jego wrażliwość na cierpienie stępiała tak bardzo, że reagował na to jak automat medyczny. To uczucie osobistej krzywdy, osierocenia przez Kontrolera musiało być po prostu chwilowym nawrotem tej wrażliwości. Jednego był wszakże pewien — że nikt tego medycznego automatu nie zdoła skłonić do popełnienia zbrodni. Wiedział już, że Korpus Kontroli czynił więcej dobra niż zła… ale on nie był Kontrolerem.

A przecież i O’Mara, i Lister byli jednocześnie Kontrolerami i lekarzami, a sława tego drugiego rozciągała się na całą galaktykę. Chcesz być lepszy od nich? — pytał go jakiś głos. Jesteś tu sam, mówił dalej ów głos, a praca Szpitala została zdezorganizowana, dookoła zaś umierają istoty rozumne. Wszystko przez tego stwora w dole. Jaką masz, twoim zdaniem, szansę przeżycia? Droga, którą tu przybyłeś, jest zawalona i nikt nie przyjdzie ci z pomocą, więc ty też umrzesz. Czyż nie?