Szpital kosmiczny

Każdy wykładowca podkreślał znaczenie szybkiego i dokładnego rozpoznania klasy napływających pacjentów, którzy często mogą nie być w stanie podać jej samodzielnie. W czteroliterowym systemie klasyfikacyjnym pierwsza litera była kluczem do ogólnej przemiany materii, druga oznaczała liczbę i rozmieszczenie kończyn oraz narządów zmysłów, pozostałe dwie zaś określały zespół wymagań co do ciśnienia atmosferycznego oraz siły ciążenia, co również informowało o masie, a także rodzaju powłoki danego osobnika. A, B i C na pierwszym miejscu odnosiły się do istot mających skrzela. Litery od D do F odpowiadały ciepło-krwistym organizmom tlenodysznym, wśród których mieściła się większość ras inteligentnych. Istoty z klas od G do K były również tlenodyszne, ale bardziej przypominały owady i żyły w warunkach niskiego ciążenia. L i M również pochodziły z planet o niskiej grawitacji, ale wyglądem przypominały ptaki. Istoty chlorodyszne należały do klas O i P. Potem następowały wszystkie osobliwości — pożeracze promieniowania, istoty o krwi zamrożonej albo krystalicznej, stworzenia mogące zmieniać dowolnie swój kształt, a także osobniki posiadające uzdolnienia parapsychiczne. Telepaci, tacy jak Telfi, otrzymywali na pierwszym miejscu literę V. W ramach zajęć wykładowcy wyświetlali przez trzy sekundy obraz stopy jakiejś istoty lub fragment jej skóry i jeśli Conway nie potrafił na podstawie tak pobieżnych oględzin wyrecytować odpowiedniej klasy, padało pod jego adresem wiele ironicznych słów. Wszystko to było bardzo ciekawe, ale Conway zaczął się trochę niepokoić, gdy stwierdził, że sześć tygodni nie oglądał ani jednego pacjenta. Postanowił zadzwonić do O’Mary i wypytać go dlaczego — oczywiście z szacunkiem i oględnie.

— Na pewno chce pan wrócić na oddział— rzekł O’Mara, gdy Conway przeszedł w końcu do sedna. — Również doktor Mannon chciałby pana z powrotem. Ale ja mam dla pana robotę i nie chcę, żeby ugrzązł pan gdzie indziej. Niech pan jednak nie sądzi, że tylko zabija pan czas. Uczy się pan wielu pożytecznych rzeczy, doktorze. Przynajmniej sądzę, że się pan uczy. Żegnam.

Odłożywszy mikrofon interkomu, Conway pomyślał, że wiele z tego, czego się uczył, odnosi się do majora O’Mary. Nie istniał kurs na temat naczelnego psychologa, ale właściwie to jakby był, z każdego bowiem wykładu wyłaniała się jego postać. Conway dopiero zaczynał pojmować, jak niewiele brakowało, by został wyrzucony ze Szpitala za zachowanie podczas incydentu z Telfi.

W Korpusie Kontroli O’Mara miał stopień majora, ale Conway wiedział już, że w Szpitalu trudno było znaleźć jakieś granice jego władzy. Jako naczelny psycholog odpowiadał za zdrowie psychiczne wszystkich nader różnych osobników i ras personelu oraz za łagodzenie zadrażnień, jakie mogłyby między nimi wystąpić.