Szpital kosmiczny

W ciągu czternastu godzin, które Conway przespał, napływ rannych zmalał do poziomu, z którym można było sobie poradzić. Poza tym nadeszła wiadomość, że wojna się skończyła. Technikom i konserwatorom z Korpusu Kontroli udało się usunąć elementy zniszczone przez rozbity statek i załatać pancerz Szpitala. Gdy w wydrążonym tunelu przywrócono normalne ciśnienie, prace remontowe postępowały Szybko naprzód. Kiedy Conway obudził się i ruszył na poszukiwanie doktora Mannona, stwierdził, że pacjentów przenosi się już do sekcji, które jeszcze kilka godzin wcześniej były ciemną, pozbawioną atmosfery plątaniną żelastwa.

Swojego zwierzchnika odnalazł nieopodal głównego oddziału nagłych wypadków dla klasy FGLI. Mannon pochylał się nad ciężko poparzonym DBLF-em, którego gąsienicowate ciało wręcz ginęło na ogromnym stole przeznaczonym dla Tralthańczyków. Dwa inne gąsienicowce, pod znieczuleniem, leżały na równie olbrzymim łóżku stojącym pod ścianą, a kolejny, lekko się zwijając, na wózku koło drzwi.

— Gdzie pan był, do cholery? — odezwał się Mannon głosem zbyt zmęczonym, by zabrzmiał w nim gniew. Zanim Conway zdołał odpowiedzieć, dodał: — Ach, niech pan już nie mówi. Każdy podbiera personel innym, a stażyści nie mają nic do powiedzenia…

Conway poczuł, że twarz mu czerwienieje. Nagle zawstydził się tego czternastogodzinnego snu, ale miał zbyt mało odwagi, by wyprowadzić Mannona z błędu.

— Mogę w czymś pomóc, doktorze? — zapytał zamiast tego.

— Może pan — odrzekł Mannon, wskazując na pacjentów. — Ale to będzie paskudna robota. Rany kłute i cięte, głębokie. Odłamki metalu w dalszym ciągu w ciele, uszkodzenie narządów jamy brzusznej i ostry krwotok wewnętrzny. Bez hipnotaśmy nie da pan sobie rady. Niech pan po nią idzie i szybko wraca, jasne?

Kilka minut później Conway leżał w gabinecie O’Mary, zapisując sobie taśmę o fizjologii klasy DBLF. Tym razem nie unikał dotknięcia rąk majora.

— Jak się czuje Kontroler Williamson? — zapytał, zdejmując hełm.

— Wyżyje — odparł sucho O’Mara. — Sam Diagnostyk składał mu gnaty. Nie ma prawa umrzeć…

Conway wrócił do Mannona jak mógł najprędzej. Doświadczał już charakterystycznego rozdwojenia jaźni i wysiłkiem woli opanowywał potrzebę pełzania na brzuchu, wiedział więc, że zapis się przyjął. Podobni do gąsienic mieszkańcy Kelgii bardzo przypominali Ziemian zarówno pod względem metabolizmu, jak i usposobienia, toteż zamęt w jego głowie był mniejszy niż w przypadku taśmy rasy Telfi. Niemniej osiągnął zbliżenie z istotami, które leczył, zbliżenie, które w istocie sprawiało mu ból.

Pojęcie broni, pocisku i celu jest bardzo proste — trzeba tylko wycelować, nacisnąć spust, a cel jest już martwy lub obezwładniony. Pocisk nie myśli w ogóle, celujący nie myśli tyle, ile trzeba, cel zaś… cierpi.

Conway widział ostatnio zbyt wiele obezwładnionych celów i kawałków metalu, które wryły się w nie głęboko, zostawiając w poszarpanym ciele czerwone kratery, potrzaskanych kości i rozerwanych naczyń krwionośnych. Potem jeszcze zostawał długi, bolesny proces rekonwalescencji. Ktokolwiek sieje takie zniszczenie wśród myślących i czujących istot, zasługuje na coś boleśniejszego niż psychiatria korekcyjna O’Mary.

Kilka dni wcześniej Conway wstydziłby się takich myśli, a i teraz czuł się trochę zażenowany. Zastanawiał się, czy niedawne wydarzenia zapoczątkowały upadek moralny, czy po prostu zaczynał być dorosły.

Pięć godzin później było już po wszystkim. Mannon polecił pielęgniarce obserwować czwórkę pacjentów, ale najpierw kazał jej przynieść coś do zjedzenia. Dziewczyna wróciła po paru minutach z wielką paczką kanapek, a także z wieścią, że ich stołówkę zamieniono w sypialnie męską dla tralthańskich lekarzy. Wkrótce potem Mannon zasnął w połowie drugiej kanapki. Conway załadował go na transporter i zawiózł do pokoju. Po drodze trafił na tralthańskiego Diagnostyka, który kazał mu pójść na oddział urazowy klasy DBDG.

Tym razem Conway zajmował się pacjentami własnej rasy, a jego dojrzewanie czy może upadek moralny pogłębiały się. Zaczynał myśleć, że Korpus Kontroli jest cholernie łagodny wobec niektórych osobników.