De Cock en de zorgvuldige moordenaar
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #9
- Год: 2003
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0155-4
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de zorgvuldige moordenaar». Краткое содержание книги:
‘Mevrouw Van der Wheere.’
‘Ze was daar heel handig in. Volgens Johan was ze in haar jonge jaren verpleegster geweest of zoiets.
Op die bewuste avond, kort na het diner, belde de oude Henri vanuit zijn hut. Mijn zoon ging kijken. Toen hij binnenkwam, schrok hij geweldig. De oude lag op zijn rug op de grond, verwilderd, bezweet, met grote angstige ogen. Johan had dat nog nooit gezien. Hij kronkelde van pijn en greep voortdurend naar zijn buik. Mijn zoon knielde bij hem neer. “Haal mijn vrouw,” hijgde de oude, “ze hebben me vergiftigd.”’
De Cock streek met zijn hand langs zijn gezicht. ‘En toen heeft Johan de oude mevrouw gehaald?’
De oude knikte. ‘Ze kwam direct en nam haar injectiespuit mee.’
‘Heeft ze hem een injectie gegeven?’
‘Dat zal wel. Maar dat weet mijn zoon niet. Het wijf stuurde hem de hut uit.’ De oude Opperman reikte met beverige hand naar de sigaretten voor hem op tafel. ‘Johan wilde niet. Hij wilde bij de oude man blijven. Ziet u, hij voelde gewoon dat er iets niet goed was.’
‘En?’
Er kwamen tranen in de ogen van de oude Opperman. ‘Ze heeft mijn zoon weggejaagd als een hond.’ Zijn stem trilde. ‘Een halfuurtje later was de oude dood.’
‘Dokter Van Gelderen zei dat de oude Henri een natuurlijke dood was gestorven.’
De oude grijnsde. ‘Het oude wijf kon iedereen alles laten zeggen. Gelooft u me, ze hebben de oude Van der Wheere vergiftigd.’
‘Waarom?’
Opperman keek verbaasd op. De tranen waren weg. Er blonk weer strijdlust in zijn ogen. ‘Dat is uw zaak om te onderzoeken. Ik heb u verteld wat mijn zoon heeft gezien, gehoord en ondervonden. U moet hieruit maar uw eigen conclusies trekken.’ Hij boog zich plotseling over de tafel heen naar voren.’ Ik zal u nog wat anders vertellen… iets dat u destijds niet in de krant hebt kunnen lezen.’ Hij stak gebarend een vinger omhoog. ‘Een dag na het interview kwam die meneer Van Drunnen hier bij mij aan huis en vroeg of hij mijn zoon kon spreken. De jongen was achter in het tuintje bezig. Ik liet hem komen. En wat dacht u? Die fi jne meneer Van Drunnen bood hem vijfduizend gulden, als hij verder zijn mond hield.’
‘Wat?’
Opperman knikte heftig. ‘Vijfduizend gulden.’
‘En toen?’
De oude perste zijn lippen op elkaar. ‘We hebben hem met ons tweeën beetgepakt en de deur uitgesmeten.’ Hij staarde even voor zich uit. ‘Twee dagen later viel mijn zoon overboord en verdronk.’
‘Verdenkingen?’
De oude schudde het hoofd. ‘Er was geen Van der Wheere aan boord,’ zei hij. ‘En de bemanning bestond uit rechtschapen lieden.’
19
Rechercheur De Cock stapte de hal van het Centraal Station uit. Het was ruim negen uur en al vrij donker voor de tijd van het jaar. Hij wachtte geduldig tot het licht voor de voetgangers op groen sprong en liep toen tussen de trams door over het Stationsplein naar de brug. Het asfalt van het Damrak weerspiegelde de kleuren van de lichtreclames. De Cock had naar huis moeten gaan, waar hij wist dat zijn vrouw wachtte, maar er was iets dat hem dreef, een vreemd onberedeneerd gevoel dat hem dwong nog even naar de Warmoesstraat te gaan.
Hij hees zich twee trappen omhoog en vond Vledder en Van Dijk samen in de recherchekamer. Het verbaasde hem niet. Hij had het min of meer verwacht. De gezichten van de beide jonge rechercheurs stonden ernstig, maar veranderden van uitdrukking toen hij binnenkwam.
Vledder liep blij verrast op hem toe. ‘Was je al thuis?’
‘Ik kom net van het station.’
‘Ik had je vrouw al gebeld en gevraagd of ze je onmiddellijk naar het bureau wilde sturen.’
De Cock keek hem schuins aan. ‘Is er wat?’
Het gezicht van Vledder betrok. ‘Er is vanmiddag in Vught in Noord-Brabant een moordaanslag gepleegd op de kleine André.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wie is kleine André?’
‘De zoon van André Beerenburgh. De jongen is daar in een internaat.’
De Cock klemde zijn lippen op elkaar. ‘Hoe weet je dat van die moordaanslag?’
‘Het kwam nog geen uur geleden over de telex.’ Vledder weifelde even. ‘Met een verzoek.’
‘Wat voor verzoek?’
‘Om André Beerenburgh te arresteren.’
‘Wat?’
Vledder knikte ernstig. ‘Hij zou hebben geprobeerd de kleine André met zijn wagen te overrijden.’
De Cock trok een vies gezicht. ‘André Beerenburgh zou hebben geprobeerd zijn eigen zoon te vermoorden?’
‘Ja.’
‘Kolder.’
Vledder keek hem aan en schudde het hoofd. ‘De jongen zegt het zelf.’
De Cock sloeg beide handen voor zijn gezicht. Hij voelde zich ineens moe, ontzettend moe. Het was alsof het mechanisme van zijn denken plotseling stokte en alle spankracht uit zijn spieren trok.
Vledder ging tegenover hem zitten. Zijn gezicht zag wit. ‘Wat moeten we doen?’
De Cock zuchtte diep. ‘Hoe is het met de jongen?’
‘Volgens de berichten vrij redelijk. Hij heeft een paar builen, schrammen en een gebroken been. Nadat de wagen hem raakte, is hij schuin weggerold. Dat is zijn geluk geweest.’
‘Waar is hij nu?’
‘In Vught, in het zogenaamde ziekenzaaltje van het internaat. Het beentje is vanavond gezet. Het was gelukkig geen gecompliceerde breuk. De jongen heeft alleen een shock.’
‘Heel begrijpelijk. En hij zegt pertinent dat het zijn vader was?’
Vledder knikte. ‘Ik heb in verband met het telexbericht nog even met Vught gebeld. Ik had de opper aan de lijn. Volgens hem was de jongen heel positief.’
De Cock staarde een tijdje voor zich uit. ‘We gaan naar Vught,’ zei hij plotseling.
Vledder keek hem verbaasd aan. ‘Nu?’
‘Ja, onmiddellijk.’ De Cock sprong van zijn stoel en strekte zijn arm naar de jonge Van Dijk. ‘Jij gaat naar de Sloterplas, naar André Beerenburgh. Als hij thuis is, breng je hem hierheen.’
‘Arresteren?’
De Cock schudde het hoofd. ‘Vraag eerst of hij vrijwillig zijn medewerking wil verlenen. Zeg hem nog niet wat er is gebeurd. Zeg hem alleen dat het verband houdt met de moord op Juliette.’
‘En als hij niet vrijwillig mee wil?’
De Cock plukte aan zijn onderlip. ‘Dan arresteer je hem wegens moord.’ Hij liep op Van Dijk toe en legde een hand op zijn schouder. ‘Maar liefst niet, begrijp je, liefst geen arrestatie. Ik wil het graag mooi houden.’
Vledder ranselde de oude Volkswagen over de snelle E9 naar ’s-Hertogenbosch. Hij hield de naald van de snelheidsmeter constant op 120.
De Cock liet hem begaan. Hij hoopte nog ruim voor middernacht in Vught te zijn om de mensen van het internaat te vermurwen hem een paar minuten met de kleine André alleen te laten. Hij wilde persoonlijk van de jongen horen hoe hij ertoe kwam zijn eigen vader te beschuldigen.
De Cock blikte opzij naar Vledder, die strak op de weg keek. ‘Waarom was de jonge Van Dijk nog op het bureau?’
‘Vanwege de bontmantel.’
‘Wat is daarmee?’
‘André Beerenburgh kent hem niet.’
‘Hij was dus al op het bureau?’
Vledder knikte. ‘Vanmorgen om tien uur ongeveer. Ik had hem gebeld. Ik zou, zoals we hadden afgesproken, de eigendommen van Juliette afgeven. Dat heb ik gedaan. André Beerenburgh was erg nerveus. Er kwamen tranen in zijn ogen, toen hij haar tasje en haar kleren zag.’
‘En de bontmantel?’
‘Daar reageerde hij helemaal niet op. Toen ik de mantel op tafel bij de andere spulletjes legde, schoof hij hem nonchalant opzij. Die is niet van Juliette, zei hij pertinent. Ik heb die mantel nog nooit gezien.’ Vledder pauzeerde even. ‘Volgens André Beerenburgh droeg ze die mantel ook niet op de avond van de moord.’ De Cock grinnikte. ‘Natuurlijk niet.’
Vledder liet het gaspedaal los, verminderde vaart. ‘Dat wist je?!’