De Cock en de ontluisterende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #37
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0503-6
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en de ontluisterende dood». Краткое содержание книги:
Even bekroop hem de ondeugende en tevens zo blijde gedachte om gewoon de open deur van het oude politiebureau voorbij te stappen en al de daar opgetaste problemen te laten voor wat ze waren, maar een kleine innerlijke vermaning was voldoende om die gedachte te verdrijven.
In de ruime hal wuifde hij joviaal naar Jan Kusters achter de balie en dartelde de stenen trappen op naar de tweede etage.
Toen hij de grote recherchekamer binnenstapte, vond hij Vledder gewoontegetrouw achter zijn elektronische schrijfmachine. De jonge rechercheur liet zijn vingers rusten, griste van zijn bureau een bedrukt stuk papier, liep met een wit gezicht op hem toe en duwde het in zijn handen.
De Cock keek ernaar.
'Wat is dit?'
'Een telexbericht.'
De oude speurder grinnikte.
'Dat zie ik. Wat moet ik ermee?'
'Lezen.'
De Cock gaf het terug. 'Heb jij het gelezen?'
'Ja.'
'En?'
Vledder slikte.
'Het is van de Korpschef van de gemeentepolitie van Sneek. Hij vraagt ons om inlichtingen. In een smalle steeg in de oude binnenstad van Sneek is een man aangetroffen… vermoord… afgemaakt met messteken.' De jonge rechercheur keek met open mond naar hem op. Het telexbericht trilde in zijn handen. 'En zijn penis is afgesneden.'
Ze reden met hun Golf van de houten steiger achter het politiebureau weg. Een miezerig regentje kleefde aan de voorruit en Vledder zette de ruitewissers aan. Vanaf de Oudebrugsteeg reed hij links het Damrak op in de richting van de Dam. De Cock blikte opzij. 'Heb je benzine genoeg?' Vledder bromde. 'Ik heb vanmorgen pas getankt.' 'Genoeg voor Sneek?'
Vledder stopte op de Dam voor het rode licht en keek opzij. 'Daar wil je per se heen?'
'Absoluut.'
'Ze hebben in Sneek ook telefoon.'
De Cock schudde zijn hoofd.
'Zulke zaken doe je niet per telefoon af.'
Het verkeerslicht sprong op groen en Vledder trok op.
' Ben je vergeten dat Rooie Betsy op oorlogspad is en dat straks om elf uur op de begraafplaats Vredenhof een rel dreigt?'
'Je bedoelt bij de begrafenis van Minnertsga?'
Vledder knikte.
'Dat is ze toch van plan!'
De Cock trok zijn autogordel iets losser en liet zich onderuitzakken.
'Er komt geen rel.'
'Wat?'
De Cock schudde zijn hoofd.
'Er komt geen rel,' herhaalde hij kalm. De oude rechercheur schoof de mouw van zijn regenjas iets terug en keek op zijn horloge. 'Bouke Anne Minnertsga is al ruim een kwartier geleden begraven… op Zorgvlied aan de Amstel.'
Vledder keek hem van opzij met grote ogen aan.
'Er is dus helemaal geen begrafenis op Vredenhof?'
'Niet van Bouke Anne Minnertsga.'
'Dat heb jij bekokstoofd?'
De Cock grinnikte.
'Ik vind bekokstoven een lelijk woord. Ik heb het geregeld… gearrangeerd. Het kostte mij wel wat moeite, maar ik had goede motieven. Niemand was gebaat bij een rel. Ik kon ook op de geheimhouding van de betrokken familieleden rekenen. Toen ik alles voor elkaar had, ben ik naar Rooie Betsy gestapt. Ik heb haar gezegd dat zij en haar trawanten voor joker op Vredenhof zouden staan… omdat de begrafenis niet doorging.' Vledder lachte. 'Hoe reageerde ze?'
De Cock drukte zich weer iets omhoog.
'Ze was aanvankelijk woedend. Hoe weet jij van die demonstratie, riep ze. Wie heeft jou ingeseind?' De grijze speurder gniffelde. 'Dat heb ik haar maar niet verteld. Ik wil dat Smalle Lowietje zijn klandizie behoudt.'
Vledder keek hem bewonderend aan. 'Je bent soms een onmogelijke man.' De Cock trok zijn schouders op.
'Ik vond een hetze tegen het Bartholinus Gymnasium onrechtvaardig,' sprak hij ernstig. 'Wanneer een enkele politieman in de fout gaat, dan beschouwt men dat al snel en volkomen ten onrechte als een bewijs, dat in feite de gehele politie niet deugt. Zo is het ook met leraren.'
'Gaf Rooie Betsy haar verzet op?' De Cock schudde zijn hoofd.
'Om haar grieven te uiten, heb ik haar een onderhoud met het voltallige schoolbestuur van het Bartholinus Gymnasium beloofd.' 'Was ze daar tevreden mee?' De Cock knikte traag.
Voorlopig,' verzuchtte hij. 'Ze heeft mij toegezegd de actie op de begraafplaats Vredenhof af te blazen.' De oude rechercheur zweeg even. 'Wat mij nog rest is het schoolbestuur van het Bartholinus Gymnasium aan te raden om tijdens dat onderhoud met Rooie Betsy oprecht medeleven en spijt te betuigen.' Vledder glimlachte.
'In de politiek noemen ze zoiets een brandje blussen.'
De jonge rechercheur koos op de Al bij het knooppunt Muiderberg de richting Almere.
De Cock keek om zich heen.
'Je gaat door de polder?'
Vledder knikte.
'Dat is de kortste weg.' Hij keek opzij. 'Wat dacht je in Sneek te vinden?'
De Cock trok zijn gezicht strak. 'De oplossing.'
De mond van Vledder viel open.
'Van… van… van…' stotterde hij.
De Cock schoof zijn hoedje naar voren en knikte.
'… het mysterie,' vulde hij aan, 'het mysterie van de ontluisterende dood.'
15
Na een eindeloze rit door de vlakke polder, langs Almere-stad, — haven en — buiten, Lelystad en Emmeloord, bereikten ze bij Lemmer weer het oude land, genoten van het fraaie uitzicht over het wijde Tjeukemeer en reden via een krankzinnige rotonde bij Joure in de richting van Sneek.
Toen ze de oude stad naderden zat De Cock rechtop en keek belangstellend om zich heen.
'Snits,' riep hij blij. 'Snits… zo noemen de echte Friezen hun eigen Sneek. Ik heb hier als jongen dikwijls gelogeerd in 'Oan it wetter', een jeugdherberg met een bijzonder gastvrije vader en moeder. Het is alweer lang geleden, maar ik bewaar aan die bezoeken nog dierbare herinneringen.'
De oude rechercheur zwaaide met zijn handen voor zich uit. 'Als de leraar Frans, Guillaume du Bartas, nog zou hebben geleefd en hij was een dezer dagen met zijn geliefde Ranske Rauward naar haar geboortegrond gereden, dan had men hem stellig toegeroepen: 'Bienvenue a Sneek, centre de la Frise Sud-Ouest, qui nous 1'esperons bien, vous enchantera.' Vledder keek hem van terzijde aan.
'Wat betekent dat? Ik ben nooit zo goed geweest in Frans.' De Cock lachte.
'Welkom in Sneek,' riep hij uitbundig, 'het centrum van de Friese Zuidwesthoek. Sneek zal u zeker uitstekend bevallen, waarde gast.'
Vledder trok zijn neus iets op. 'Wat doe je opgewonden.' De Cock glimlachte.
'Herinneringen… nostalgie. Ik heb hier de fraaie oude Waterpoort nog gefotografeerd met een boxje.'
'Wat is dat, een boxje?'
'Een kist met een gaatje.'
Vledder reageerde verbaasd.
'En kon je daarmee fotograferen?'
De Cock knikte nadrukkelijk. Hij wees voor zich uit. 'Rij maar door langs het water naar de Prins Hendrikkade, daar vind je wel ergens een plekje om de wagen kwijt te raken.'
Op een ruime parkeerplaats stapten de beide rechercheurs wat verkreukeld uit. Om zijn gestoorde bloedsomloop weer een beetje op gang te brengen, maakte De Cock naast de auto een paar stuntelige kniebuigingen. Vledder bezag het; een medelijdende glimlach om zijn lippen. 'Jij mag wel wat meer aan gymnastiek doen,' raadde hij aan. 'Aerobics.'
De Cock grinnikte met een rood hoofd van inspanning.
'Waarom dat zo uiterst vermoeiende gedoe?' Hij wreef met zijn beide handen over zijn brede borst. 'Met mijn pycnische en weinig decoratieve habitus haalt dat toch niets uit.'
Vledder gniffelde.
'Met je wat…?'
'Pycnische habitus.. zoek dat thuis maar eens op in de dikke Van Dale.'
Lachend liepen ze verder de Prins Hendrikkade op en sloegen bij de Gedempte Pol linksaf.
Het was gezellig druk in de oude binnenstad van Sneek. In een stroom van kijkende en winkelende mensen sjokten ze via de Wijde Burgstraat naar de Kruizebroederstraat. Daar bleef De Cock staan en keek wat verloren om zich heen. 'Hier was vroeger het politiebureau,' riep hij teleurgesteld. 'Dat weet ik zeker.' De oude rechercheur weifelde even. Toen klampte hij een bejaarde voorbijgangster aan. 'Wij… eh, wij willen naar het politiebureau.' 'Het politiebureau?'