De Cock en de ontluisterende dood

Om de mond van De Cock zweefde een wrange grijns. 'Zeer nobel en bewogen,' reageerde hij cynisch. 'Bescherming van kinderzieltjes. Zo'n kreet doet het emotioneel bij de mensen altijd bijzonder goed.' Hij boog zijn hoofd voorover en wreef zich achter in zijn nek. 'Het is zo kort dag,' ging hij klaaglijk verder. 'Ik weet niet zo snel wat ik er aan kan doen… hoe ik het tegen kan houden. Sturen we er morgen de me heen, dan zijn we zeker van een rel.' De caféhouder stond op.

'Dat is jouw sores,' reageerde hij gelaten. 'Ik heb je gewaarschuwd. '

De Cock keek met een triest gezicht naar hem op. 'Bedankt, Lowie,' sprak hij mat. Ontredderd keek de oude rechercheur toe hoe de tengere caféhouder gehaast de recherchekamer af liep.

Vledder kwam binnen en gebaarde achter zich. 'Smalle Lowietje,' riep hij verwonderd. De Cock knikte.

'Hij kwam vertellen dat Rooie Betsy morgenochtend de begrafenis van Minnertsga wil aangrijpen voor een rel tegen het bestuur van het Bartholinus.'

'Ze is gek.'

De Cock grinnikte.

'Een snelle conclusie. Maar daar heb ik niet veel aan. Het Bartholinus Gymnasium heeft, zover ik weet, een goede naam in onderwijskringen. Ik wil niet dat de school in opspraak komt.' Vledder keek hem vragend aan.

'Hoe wil je dat tegengaan? Men is tegenwoordig belust op rellen. Men stapt voor alles en nog wat met spandoeken de straat op.' De jonge rechercheur zweeg even en grijnsde breed. 'Bovendien… laten we eerlijk zijn… twee gruwelijk vermoorde leraren in een enkele week… doen aan de naam van het Bartholinus Gymnasium geen goed.'

De Cock negeerde de opmerking. 'Hoe was de sectie?'

'Niets bijzonders… of je moet het leuk vinden om te weten dat Guillaume du Bartas een uitgerekt, sterk vergroot sporthart had.' De Cock schudde zijn hoofd.

'Niet geïnteresseerd,' reageerde hij nors. De oude rechercheur kwam uit zijn stoel overeind en slenterde naar de kapstok.

Vledder kwam hem na.

'Waar ga je heen?'

De Cock draaide zich half om.

'Ik ga wat regelen… in verband met die te verwachten rel van morgen. Dan ga ik door naar huis. Ik voel het aan mijn botten; het wordt tijd dat ik weer eens vroeg naar mijn bed ga.' Voor hij zijn hoed pakte, bleef de grijze speurder nadenkend staan. 'Roeland van Ieperen is… nadat hij vanmorgen in de krant van de moord op Guillaume du Bartas had gelezen… van schuiladres veranderd. Hij heeft tegen Gerard Koster gezegd, dat hij zich eerst bij ons komt melden, als de ware moordenaar is gevat.' Vledder gromde. 'Een leuke uitvlucht.' De Cock keek hem gespannen aan. 'Van wie?'

Vledder maakte een brede armzwaai.

'Van beiden,' riep hij fel. 'Bij die vriendelijke combinatie Roeland van leperen en zijn vertrouwde leraar Engels zet ik toch een paar vraagtekens. Gerard Koster houdt Roeland van leperen al een paar dagen heel handig buiten ons bereik.' De Cock ging niet op het onderwerp in.

'Dat briefje… dat wij op het lijk van Bouke Anne Minnertsga vonden.. is getypt op de schrijfmachine van de lerares Duits.' Vledder keek hem verrast aan. 'De machine van Ranske Minnertsga?' 'Exact.'

De jonge rechercheur gebaarde weifelend.

'De schrijfmachine die zij op het Bartholinus in gebruik had?'

De Cock knikte.

'Die oude schrijfmachine, waarop ze werkte toen wij een paar dagen geleden op het Bartholinus haar kamer binnenstapten. Er zijn afwijkingen bij de letters 'd' en 'e'. Die afwijkingen zijn op het briefje duidelijk terug te vinden. Om te vergelijken heb ik diezelfde tekst nog eens uitgetypt. Je behoeft geen deskundige te zijn. Zelfs een leek kan zien dat het briefje op die machine is geschreven.' Vledder kneep zijn lippen opeen. Zijn gezicht zag rood. 'Dat is de reden… daarom liet Roeland van Ieperen bij het lijk van Guillaume du Bartas geen briefje achter,' riep hij geëmotioneerd. 'Het Bartholinus was na zijn vlucht voor hem taboe. Hij kon de schrijfmachine van Ranske Minnertsga niet meer gebruiken.'

De Cock stapte de volgende morgen opmerkelijk kwiek en opgewekt op het drukke Stationsplein uit de tram. Een lange diepe nachtrust, gevuld met louter prettige droombeelden, had zijn geest verkwikten de vermoeidheid uit zijn oude botten gedreven. Met scherp toegespitste lippen floot hij uiterst vals een oude sinterklaasdeun en keek onderwijl spiedend om zich heen of tijdens het vroege uur op het Stationsplein de zakkenrollers al actief waren. De oude rechercheur onderkende die vreemde belangstelling als een beroepsdeformatie en slofte met de stroom reizigers mee in de richting van het Damrak. Voor de rijbaan van de Prins Hendrikkade wachtte hij met vele anderen geduldig tot het voetgangerslicht op groen sprong en vervolgde zijn weg over het brede trottoir. De Cock had er zin in. De grijze speurder schoof zijn oude hoedje naar achteren, keek omhoog, lachte tegen een waterig zonnetje en knoopte zijn wollen sjaal los, die zijn vrouw hem dwong te dragen zolang er nog een 'r' in de maand was.

Bij de Oudebrugsteeg stak hij voor een aanstormende tram van lijn negen in een strakke draf de rijbaan van het Damrak over en slenterde zacht nahijgend verder langs de achterkant van de Beurs van Berlage. Voor een bedaagd nachthoertje op weg naar huis lichtte hij beleefd zijn hoedje, floot nog eens vals O kom er eens kijken en sjokte de Warmoesstraat in.