De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
‘Een stiertje,’ sprak hij toonloos.
Vledder schudde zijn hoofd.
‘En het klopt weer niet.’
‘Hoezo?’
‘Ook die Daerthuizen was geen Stier. Hij is op 3 april geboren… een Ram.’
De Cock boog zich over de balie.
‘Waarom moet ik naar beneden komen?’ riep hij geprikkeld.
Meindert Post keek van zijn dienstboek op.
‘Ze kwam hier het bureau binnen,’ sprak hij bedaard, ‘en zei dat ze jou wilde spreken. Maar ze vertikte het om naar boven te gaan.’
‘Wie?’
‘Die vrouw. Ze schaamt zich.’
De Cock snoof. De slechte gang van zaken bij zijn onderzoek kwam zijn humeur niet ten goede.
‘Schamen,’ riep hij met overtrokken verwondering. ‘Voor wie? Voor wat?’
De wachtcommandant kwam overeind.
‘Vind je het zo gek,’ vroeg hij hoofdschuddend, ‘dat er vrouwen zijn die zich schamen?’
De Cock trok een grimas.
‘Het schijnt voor te komen… heb ik gehoord.’
Meindert Post keek hem verwijtend aan. ‘Doe niet zo cynisch, De Cock. Dat vrouwtje wil niet dat anderen haar boven bij de recherche zien. Daar moet je begrip voor hebben. Ik kreeg de indruk dat hetgeen zij te vertellen had nogal van vertrouwelijke aard was. Ik heb een celletje voor je vrij gemaakt met een tafel en twee stoelen.’
De grijze speurder grinnikte.
‘Een betere accommodatie had je niet?’
De oersterke Urker wachtcommandant legde zijn enorme rechterhand voorzichtig op de schouder van de oude rechercheur en kneep zachtjes. ‘Nog meer commentaar,’ sprak hij dreigend, ‘en ik trek je over de balie.’
De Cock kende de kracht van Meindert Post uit ervaring en bracht snel een zoete glimlach op zijn gezicht.
‘Waar is ze?’ vroeg hij liefjes.
De wachtcommandant sjokte naar de deur van het cellenhuis, maakte die open en bracht de grijze speurder naar een dronkemanscel, waarvan de zware deur half openstond. ‘Je belt maar als je klaar bent.’
De Cock knikte en ging naar binnen.
Achter een tafeltje zat een knappe jonge vrouw. De oude rechercheur schatte haar op achter in de twintig. Ze had mooi, lang, blond golvend haar en een fraaie, nauwelijks verhulde boezem. Ze kwam omhoog en stak de grijze speurder aarzelend een hand toe.
‘Ik ben Sophie… Sophie van Dam.’
De Cock drukte de toegestoken hand.
‘De ex-vrouw van Franciscus van der Kraay?’ vroeg hij met lichte argwaan.
Ze ging weer zitten.
‘Dat ex mag u binnenkort weer weglaten.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘U bent toch officieel van Frans gescheiden?’
Sophie van Dam knikte traag.
‘U mag het gerust geloven… dat heeft mij pijn genoeg gedaan. Ik hou van die vent.’
De Cock begreep het niet.
‘U was hem ontrouw… hij vond u thuis in bed met een ander.’
Ze schudde triest haar hoofd.
‘Het was geen ontrouw.’
De Cock grinnikte ongelovig.
‘Hoe wilt u dat dan noemen?’
Sophie van Dam keek naar hem op.
‘Ze zeiden dat u een man was met veel ervaring… een man, die iets van het leven begreep. Daarom ben ik ook gekomen.’
De Cock stak capitulerend zijn hand omhoog.
‘Goed, meid,’ sprak hij berustend, ‘ik luister.’
Sophie van Dam liet haar hoofd iets zakken.
‘Ik heb vroeger een tijdje in het leven gezeten.’
‘Wist Frans dat?
Ze schudde haar hoofd. ‘Mannen zijn vaak dwaze kinderen. Met sommige gedachten kunnen ze niet leven.’
‘En Frans is zo’n dwaas.’
Om haar rode lippen gleed een glimlach van vertedering.
‘Een kolossale vent.’ Haar stem trilde. ‘Een heerlijk, lief, groot, sterk, dwaas mannenkind. Toen ik hem voor de eerste keer in een discotheek ontmoette, wist ik dat ik verloren was.’
‘En je trouwde?’
Het gezicht van Sophie van Dam versomberde.
‘Toen begon de ellende… voor mij. Ik zag hem de hele dag ploeteren, vaak van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, voor… als het goed ging… een paar meier in de week. En dan al de zorgen, die hij had.’ Ze zweeg even en beet op de nagel van haar wijsvinger. ‘Ik heb als meisje van de vlakte altijd veel geld verdiend. Ik had wel eens vervelende klantjes, maar over het algemeen verdiende ik mijn geld toch heel gemakkelijk. En als ik Frans dan zo zag zwoegen voor weinig geld… dan deed mij dat pijn.’
De Cock krabde zich achter in zijn nek.
‘Je besloot om Frans, op jouw manier, een beetje te helpen.’
Er kwamen tranen in haar ogen.
‘Toen hij mij betrapte, kreeg ik geen tijd om het uit te leggen. Hij joeg mij zonder meer het huis uit en al een paar dagen later had ik een advocaat op mijn nek.’
‘Meester Van Abbenes.’
‘Ja.’
De Cock gleed met zijn pink over de rug van zijn neus.
‘Die… eh, die meester Van Abbenes heeft bij de echtscheiding bepaald gunstige voorwaarden voor jou bedongen. Er wordt gefluisterd, dat jouw… eh, persoonlijke charmes daartoe mede hebben bijgedragen.’
Sophie van Dam streek met gespreide vingers door haar blonde haren. ‘Van Abbenes was geen man die valt op mijn type.’
De Cock keek verward naar haar op.
‘Niet op jouw type?’ reageerde hij verwonderd. ‘Je bent een zeer begerenswaardige vrouw… in mijn ogen.’
Sophie van Dam schonk hem een lieve glimlach.
‘Maar niet in de ogen van advocaat Van Abbenes. Hij was bepaald niet gecharmeerd van jonge, zelfbewuste vrouwen, zoals ik.’
‘Nee?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Zijn voorkeur ging uit naar kinderen.’
‘Kinderen?’ riep De Cock verrast.
Sophie van Dam wuifde wat nerveus voor zich uit.
‘Kinderen… jonge meisjes zonder enige ervaring.’
De Cock kneep zijn ogen iets samen.
‘Heeft hij je dat verteld… van die jonge meisjes, bedoel ik?’
Sophie van Dam schudde haar hoofd.
‘Dat hoeft niet,’ sprak ze zoet glimlachend. ‘Als ik een paar minuten met een man alleen ben, weet ik genoeg.’
De Cock streek met zijn vingers tussen zijn boordje. ‘Een benijdenswaardige gave,’ sprak hij wat benauwd. ‘Ten opzichte van vrouwen heb ik die gave niet. Zo begrijp ik nog steeds niet waarom u feitelijk bent gekomen.’
Sophie van Dam keek naar hem op. Haar gezicht stond strak.
‘Frans is bij mij.’
Toen De Cock in de grote recherchekamer terugkwam, trof hij Vledder leunend met zijn voorhoofd op de kap van zijn schrijfmachine. De jonge rechercheur zat er verslagen bij. De grijze speurder tikte hem op zijn schouder.
‘Wat is er?’ vroeg hij bezorgd.
Vledder keek op en tikte met zijn middelvinger op een notitie voor zich op het bureau.
‘Ik kreeg net bericht van het Mattheus Ziekenhuis.’
De Cock voelde een spanning in zijn borst.
‘Dokter Hardinxveld…?’
De jonge rechercheur knikte.
‘Dood… met een ingeslagen schedel.’
17
Vledder zette de oude politiewagen op de parkeerplaats. De Cock en hij kwamen wat loom uit hun zittingen en keken omhoog. Het kolossale Mattheus doemde voor hen op.
De grauw-grijze aanblik, de strakke architectuur van het ultramoderne ziekenhuis, beviel De Cock niet. Het was hem te eenvormig, te kil, te onpersoonlijk. De intiemere, lieflijk tussen het groen verspreid liggende paviljoens van het oude Wilhelmina Gasthuis, waren hem beter vertrouwd.
In de enorme hal, waar gedempte gesprekken samenzweefden tot een angstig gezoem, stapte een oudere verpleegster op hen toe. Ze keek vragend naar de grijze speurder op.
‘U bent De Cock?’
De oude rechercheur knikte.
‘Met ceeooceekaa… om u te dienen.’ Hij duimde opzij. ‘En dat is collega Vledder, mijn vertrouwde, maar helaas… nu wat vermoeide hulp en toeverlaat.’