Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Angua podeszła do baru. Z półmroku wyłonił się ciemniejszy kształt.

— Witaj, Anguo — odezwał się głębokim, dźwięcznym głosem. — Sok owocowy, tak?

— Tak. Schłodzony.

— A krasnolud?

— Zje go na surowo! — zawołał ktoś w głębi sali.

W ciemnościach zabrzmiały ciche śmiechy. Niektóre wydały się Cudo jakieś dziwne. Nie potrafiła sobie wyobrazić, że wydobywają się z normalnych warg.

— Ja też poproszę sok — wyjąkała.

Angua zerknęła na krasnoludkę. Czuła dziwną wdzięczność, że wygłoszona w ciemności uwaga przemknęła ponad niedużą głową. Odpięła odznakę i ostrożnie, z namaszczeniem położyła ją na ladzie. Brzęknęło.

Angua pochyliła się i pokazała człowiekowi za barem ikonogram.

O ile to był człowiek. Cudo nie miała pewności. Nad barem wisiał napis „Nigdy się nie zmieniasz?”.

— Wiesz o wszystkim, co się dzieje, Igor — powiedziała Angua. — Wczoraj zabito dwóch starych ludzi. A ostatnio ktoś ukradł trollowi Wulkanitowi ładunek gliny. Słyszałeś o tym?

— A czemu cię to interesuje?

— Zabijanie starych ludzi jest wbrew prawu. Oczywiście, wiele rzeczy narusza prawo, więc w straży jesteśmy bardzo zapracowani. Chcielibyśmy się zajmować tylko tymi ważnymi. W przeciwnym razie musielibyśmy się zajmować nieważnymi. Czy mówię jasno?

Cień rozważył jej słowa.

— Idźcie usiąść — rzekł w końcu. — Przyniosę wam drinki.

Angua poprowadziła Cudo do stolika we wnęce. Klienci przestali się nimi interesować. Znowu zabrzmiał przyciszony gwar rozmów.

— Co to za lokal? — spytała szeptem Cudo.

— To… taki, gdzie ludzie mogą być sobą — odparła wolno Angua. — Ludzie, którzy… gdzie indziej muszą być bardziej ostrożni. Rozumiesz?

— Nie.

Angua westchnęła.

— Wampiry, zombi, strachy, ghoule… nieum… żywi inaczej — poprawiła się szybko. — Ludzie, którzy przez cały czas muszą bardzo uważać, żeby nikogo nie przerazić, żeby się dopasować. Tak się to tutaj odbywa. Dopasuj się, znajdź jakąś pracę, nie strasz innych, a pewnie nie zobaczysz przed domem tłumu z widłami i pochodniami. Ale czasami dobrze jest zajrzeć gdzieś, gdzie wszyscy znają twój kształt.

Teraz, kiedy oczy Cudo przywykły do słabego oświetlenia, zaczęła rozróżniać przy stolikach niezwykłe sylwetki. Niektóre były o wiele większe od ludzkich, inne miały spiczaste uszy albo długie pyski.

— Kim jest ta dziewczyna? — spytała. — Wygląda… normalnie.

— To Violet, wróżka zębuszka. A obok niej siedzi Schleppel, strach.

W odległym kącie siedziało coś skulonego pod obszernym płaszczem, w spiczastym kapeluszu z szerokim rondem.

— A ten?

— To Stary Kłopot — wyjaśniła Angua. — I jeśli chcesz mojej rady, zapomnij o nim.

— Eee… są tu jakieś wilkołaki?

— Jeden czy dwa.

— Nienawidzę wilkołaków.

— Tak?

Najdziwniejsza klientka siedziała samotnie przy małym, okrągłym stoliku. Sprawiała wrażenie zwyczajnej, bardzo starej kobiety w szalu i słomkowym kapeluszu z kwiatami. Patrzyła przed siebie z wyrazem dobrodusznej bezcelowości. W tym otoczeniu wydawała się bardziej przerażająca niż wszystkie inne widmowe postacie.

— Kim ona jest? — syknęła Cudo.

— Ona? Ach, to pani Gammage.

— A co robi?

— Robi? Wiesz, przychodzi tu prawie codziennie, na drinka i żeby mieć jakieś towarzystwo. Czasami śpiewamy… śpiewają. Stare piosenki, takie, które pamięta. Jest praktycznie ślepa. Jeśli pytałaś, czy jest nieumarła, to nie, nie jest. Nie jest ani wampirem, ani wilkołakiem, zombi czy strachem. Zwyczajna starsza pani.

Potężny kosmaty stwór zatrzymał się przy stoliku pani Gammage i postawił przed nią szklaneczkę.

— Porto z cytryną. Proszę bardzo, pani Gammage — zahuczał.

— Twoje zdrowie, Charlie! — zaśmiała się staruszka. — Jak idą interesy w hydraulice?

— Całkiem dobrze, skarbie — odparł strach i zniknął w mroku.

— To był hydraulik? — zdumiała się Cudo.

— Ależ skąd. Nie wiem, kim był ten Charlie. Pewnie umarł już lata temu. Ale ona myśli, że strach to właśnie on, a kto by chciał wyprowadzać ją z błędu?

— Chcesz powiedzieć, że ona nie wie, co to za lokal…

— Przychodziła tu od samego początku, kiedy to była jeszcze tawerna Pod Koroną i Toporem. Nikt nie chce jej martwić. Wszyscy lubią panią Gammage. Dbają o nią. Pomagają jej w różnych drobiazgach.

— Jak?

— No, słyszałam na przykład, że w zeszłym miesiącu ktoś włamał się do jej mieszkania i ukradł parę rzeczy…

— Nie wygląda mi to na wielką pomoc.

— …ale następnego dnia wszystko wróciło, a na Mrokach znaleziono paru złodziei bez kropli krwi w żyłach. — Angua uśmiechnęła się i podjęła drwiącym tonem: — Słyszy się wiele złego o nieumarłych, ale jakoś nikt nie opowiada o wspaniałej pracy, jaką wykonują dla społeczeństwa.