Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Cudo porządkował zaimprowizowane wyposażenie, jakie zmieścił w wygódce, kiedy nieoczekiwany dźwięk kazał mu się obejrzeć. W drzwiach stała Angua.

— Czego chcesz? — zapytał.

— Niczego. Pomyślałam tylko, że powinnam ci powiedzieć: nie martw się, nikomu nie powiem, jeśli nie zechcesz.

— Nie wiem, o czym mówisz.

— Myślę, że kłamiesz.

Trzasnęła upuszczona probówka. Cudo opadł na stołek.

— Jak to odgadłaś? — zapytał. — Nawet inne krasnoludy nie wiedzą. Tyle starań…

— Powiedzmy… że mam szczególny talent.

Cudo zaczął odruchowo czyścić dzbanek.

— Nie wiem, czemu się tak denerwujesz — mówiła Angua. — Myślałam, że krasnoludy i tak prawie nie zauważają różnicy między kobietami a mężczyznami. Połowa krasnoludów, których zamykamy z dwudziestego trzeciego, to kobiety, wiem o tym, i najtrudniej je uspokoić…

— Co to jest dwudziesty trzeci?

— „Bieganie i wrzeszczenie na ludzi w stanie upojenia alkoholowego oraz usiłowanie odcięcia im nóg na wysokości kolan”. Łatwiej nadać wykroczeniom numery, niż opisywać je za każdym razem. Posłuchaj, w tym mieście jest mnóstwo kobiet, które chciałyby żyć na sposób krasnoludów. Pomyśl, jaki mają wybór? Barmanka, szwaczka albo czyjaś żona. A wy możecie robić wszystko to co mężczyźni…

— Pod warunkiem że robimy tylko to co mężczyźni — mruknęła Cudo.

Angua urwała na moment.

— Och — powiedziała. — Rozumiem. Aha. Znam tę śpiewkę.

— Nie umiem utrzymać topora! — poskarżyła się Cudo. — Boję się walki! Uważam, że piosenki o złocie są głupie! Nienawidzę piwa! Nie potrafię nawet pić po krasnoludziemu! Kiedy próbuję żłopać, topię krasnoluda siedzącego za mną!

— Rozumiem, że nie jest ci łatwo.

— Widziałam tu dziewczynę idącą ulicą i niektórzy mężczyźni gwizdali za nią! I możecie nosić sukienki! Kolorowe!

— Coś podobnego. — Angua starała się ukryć uśmiech. — Od jak dawna damy krasnoludów tak uważają? Myślałam, że są zadowolone z sytuacji…

— Och, łatwo być zadowoloną, kiedy nie zna się niczego innego — odparła z goryczą Cudo. — Portki z kolczugi wystarczą, dopóki ktoś nie słyszał o dessach.

— Des… A tak. Dessous. Tak.

Starała się odczuwać sympatię i stwierdziła, że naprawdę ją czuje. Chociaż musiała się powstrzymywać, by nie powiedzieć: Ty przynajmniej nie musisz szukać odzieży, którą łatwo rozpinać łapami.

— Pomyślałam, że przyjadę tutaj i poszukam sobie innej pracy — skarżyła się Cudo. — Dobrze sobie radzę z szyciem, więc poszłam do Gildii Szwaczek, ale… — Zarumieniła się pod gęstą brodą.

— Tak — przyznała Angua. — Wiele osób popełnia ten błąd. — Wyprostowała się i poprawiła półpancerz. — W każdym razie zrobiłaś dobre wrażenie na komendancie Vimesie. Myślę, że ci się u nas spodoba. W straży każdy ma jakieś problemy. Normalni ludzie nie zostają policjantami. Poradzisz sobie.

— Komendant Vimes jest trochę… — zaczęła Cudo.

— Jest całkiem w porządku, kiedy ma dobry nastrój. Chciałby się napić, ale ostatnio nawet nie próbuje. Wiesz, jak jest, jeden kieliszek to za dużo, a dwa za mało… Dlatego jest taki nerwowy. Kiedy ma zły nastrój, nadepnie ci na palce, a potem zacznie wrzeszczeć, że nie stoisz prosto.