Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Wulkanit był wielki i… no, skalisty. Sunął ulicami Ankh-Morpork niczym góra lodowa i jak w górze lodowej było w nim coś więcej, niż dało się zauważyć na pierwszy rzut oka. Zajmował się dostarczaniem towarów. Był też dryferem, czyli kimś takim jak paser, tylko o wiele twardszym i trudniejszym do pobicia. Wulkanit nigdy nie zadawał zbędnych pytań, ponieważ żadnego nie potrafił wymyślić.

— Niczego — odpowiedział wreszcie. Zawsze uważał, że ogólne zaprzeczenia są lepsze od specyficznych negacji.

— Miło mi to słyszeć — zapewniła Angua. — A… skąd bierzesz swoją glinę?

Troll zmarszczył czoło, próbując przewidzieć, do czego może prowadzić takie pytanie.

— Mam kity — zapewnił. — Za wszystko żem płacił jak należy.

Angua skinęła głową. Prawdopodobnie nie kłamał. Wulkanit, chociaż sprawiał wrażenie osoby, która bez wyrwania komuś ręki nie potrafi policzyć do dziesięciu, i chociaż utrzymywał bliskie stosunki ze złożoną hierarchią przestępczą miasta, znany był z tego, że płacił swoje rachunki. Jeśli chce się odnieść sukces w świecie przestępczym, trzeba mieć reputację uczciwego człowieka.

— Widziałeś kiedyś glinę podobną do tej? — zapytała, demonstrując mu próbkę.

— To przecie glina. — Wulkanit uspokoił się nieco. — Bez przerwy widzę jakąś glinę. Nie ma numerów seryjnych. Glina to glina. Robi się z niej cegły, garnki i takie tam. W mieście jest cała kupa garncarzy i wszyscy taką mamy. Co chcesz wiedzieć o glinie?

— Możesz określić, skąd pochodzi?

Wulkanit wziął kawałek, powąchał, przetoczył w palcach.

— To chłam — stwierdził wyraźnie zadowolony, że rozmowa zeszła z tematu jego spraw osobistych. — Znaczy… marna glina, akurat dla takich paniuś garncarek z dyndającymi kolczykami, co to robią kubki do kawy, że się ich dwoma rękami nie podniesie. — Znowu ugniótł glinę w palcach. — I jeszcze ma dużo grysu. To takie kawałki starych garnków, rozbite na drobno. Glina od tego mocniejsza. — Roztarł ją po raz kolejny. — A ta była niby podgrzana, ale nie wypalona jak trza.

— Ale nie wiesz, skąd pochodzi?

— Z ziemi, paniusiu. Tyle mogę powiedzieć. — Wulkanit był już całkiem spokojny, gdyż okazało się, że pytania nie mają nic wspólnego z takimi sprawami jak ostatni transport pustych wewnątrz figur lub innymi podobnej natury. Jak często się zdarza w takich sytuacjach, próbował być pomocny. — Chodźcie no popatrzyć.

Odszedł. Strażniczki ruszyły za nim przez magazyn, obserwowane przez grupę czujnych trolli. Nikt nie lubił z bliska oglądać policjantów — a już zwłaszcza ktoś, kto pracował w garncarni Wulkanita, bo było tu cicho i przytulnie, a on akurat szukał miejsca, żeby przyczaić się na parę tygodni. Poza tym, choć sporo ludzi przybywało do Ankh-Morpork, gdyż było to miasto wielu możliwości, im chodziło często o możliwość uniknięcia powieszenia, ścięcia albo ćwiartowania za zbrodnie, które pozostawiali za sobą w górach.

— Nie rozglądaj się — poradziła Angua.

— Czemu? — zdziwiła się Cudo.

— Bo jesteśmy tylko we dwie, a ich jest ponad dwudziestu. A cała nasza odzież jest szyta dla osób mających pełny zestaw rąk i nóg.

Wulkanit wyprowadził je przez drzwi na dziedziniec za fabryką. Garnki stały tu na piętrowo ustawionych paletach, cegły suszyły się w długich rzędach. A pod prymitywną wiatą leżało kilka wielkich pryzm gliny.

— Tam — oświadczył wspaniałomyślnie Wulkanit. — Glina.

— Czy ma jakąś specjalną nazwę, kiedy leży w takich stosach? — spytała lękliwie Cudo. Dotknęła gliny palcem.

— Tak — przyznał troll. — Technicznie nazywamy to kopcem.

Angua smętnie pokręciła głową. To tyle, jeśli chodzi o ślady. Glina jest po prostu gliną. Miała nadzieję, że istnieją różne jej rodzaje, a okazuje się, że jest zwyczajna jak piasek.

Wtedy właśnie Wulkanit udzielił policji Pomocy w Śledztwie.

— Będzie wam przeszkadzać, jak was wypuszczę tylnym wyjściem? — wymamrotał. — Bo pomoc mi denerwujecie i potem robią garnki, co ich nie sprzedam.

Wskazał bramę w tylnej części muru, tak szeroką, by mógł przez nią przejechać wóz. Potem pogmerał w kieszeni fartucha i wyjął duży pęk kluczy. Kłódka na bramie była duża, błyszcząca i nowa.

— Boisz się złodziei? Ty?! — spytała zaskoczona Angua.

— To było nie fair, paniusiu — odparł urażony Wulkanit. — Jacyś mnie tu wyłamali stary zamek, jak podprowadzili materiał. Będzie trzy, cztery miesiące temu.

— Obrzydliwe, prawda? — stwierdziła współczująco Angua. — Człowiek się pewnie zastanawia, po co w ogóle płaci podatki.

Na swój sposób Wulkanit był o wiele bardziej inteligentny niż — na przykład — pan Staloskórka. Zignorował tę uwagę.

— Ukradli glinę? — zainteresowała się Cudo.

— Nie jest droga, ale idzie o zasadę — odparł. — I nie wiem, po co się męczyli. Niezła robota, kiedy pół tony gliny tak sobie znika za bramą.