De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
Vledder maakte een misnoegd gebaar.
‘Twee volwassen mensen, die elkaar al tientallen jaren kennen…’
De jonge rechercheur maakte zijn zin niet af.
De grijze speurder liet zich in zijn stoel zakken.
‘Hij moet zich ook niet met mijn zaken bemoeien,’ riep hij geprikkeld. ‘Dat moet hij toch onderhand weten. Ik meen, dat ik in mijn lange carrière als rechercheur genoegzaam heb bewezen in staat te zijn om mijn onderzoeken succesvol af te ronden… zonder zijn inmenging.’
Vledder zuchtte.
‘Hij is jouw directe chef,’ formuleerde hij braaf, ‘commissaris van dit bureau en medeverantwoordelijk voor jouw gedrag.’
De Cock keek hem aan in de mening dat hij schertste. Maar het gezicht van de jonge rechercheur stond ernstig.
De grijze speurder ademde diep.
‘Hij moet mij mijn gang laten gaan,’ sprak hij. ‘Ik heb zijn toezicht niet nodig. Daar word ik alleen maar narrig van.’
Vledder negeerde de opmerking.
‘Wat was er met die declaratie?’
De Cock keek op. ‘Heb jij die treinkaartjes gedeclareerd?’
Vledder knikte. ‘Die hoeven wij toch niet uit eigen zak te betalen!’
In zijn stem trilde verontwaardiging.
De Cock trok een grimas. ‘Commissaris Buitendam deed er nogal neerbuigend over. Hij sprak van speelse treinreisjes van Purmerend naar Enkhuizen… vice versa.’
Vledder keek hem verwonderd aan.
‘Zei hij dat? Speelse treinreisjes?’
De Cock knikte.
‘Alsof ik voor mijn plezier in een boemeltje ga zitten.’
Vledder boog zich ver over zijn schrijfmachine heen. Het gezicht van de jonge rechercheur glunderde.
‘Ik heb een verrassing voor je,’ sprak hij geheimzinnig.
De Cock keek hem argwanend aan.
‘Een aangename?’
‘Terwijl jij bij commissaris Buitendam was, ben ik gebeld door een vrouw… een vrouw uit Stede Broec.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘Stede Broec? Dat ligt toch in West-Friesland, pal voor Enkhuizen?’
Vledder knikte en raadpleegde de aantekeningen voor zich op zijn bureau.
‘Ze heet Agatha van Kapelle… is zevenendertig jaar… woont in Stede Broec. Ze werkt een paar dagen per week tot ’s avonds zes uur op een accountantskantoor in Purmerend en rijdt dan met de trein van kwart voor zeven van het station Purmerend-Overwhere terug naar huis.’
De ogen van De Cock begonnen te glinsteren.
‘Heeft zij de oude mevrouw Van Borsele gezien?’ vroeg hij opgetogen.
Vledder knikte.
‘Gisteravond hoorde ze van medereizigers, dat wij in de trein naar Enkhuizen aan eenieder hadden gevraagd of hij of zij een bejaarde vrouw met een kat in een rieten mandje had gezien. Mevrouw Van Kapelle herinnerde zich die oude vrouw heel goed. Ze zat met haar kat op schoot tegenover haar.’
De Cock klapte in zijn handen.
‘Fantastisch.’
Het gezicht van Vledder versomberde.
‘Die Agatha van Kapelle heeft ook met de oude mevrouw Van Borsele gesproken.’
‘En?’
‘Ze vertelde dat ze met haar kat in Hoorn bij het station zou worden afgehaald.’
De Cock kneep zijn wenkbrauwen samen.
‘Afgehaald?’
‘Ja.’
‘Door wie?’
Vledder likte aan zijn droge onderlip.
‘Haar zoon.’
Na de rondweg om Amsterdam stuurde Vledder de Golf bij het knooppunt Badhoevedorp de A9 op in de richting van Haarlem, Zandvoort en IJmuiden. Het sneeuwde niet meer, maar de lucht zag nog grauw. De jonge rechercheur blikte opzij naar De Cock, die wat onderuitgezakt naast hem zat.
‘De oude mevrouw Van Borsele,’ opperde hij, ‘heeft twee zoons.’
De grijze speurder knikte gelaten.
‘Roderick en Rigobert. Wij hebben met beiden kennisgemaakt.’
Vledder gebaarde voor zich uit.
‘Een van die twee moet haar met haar kat in Hoorn van het station hebben afgehaald.’
De Cock reageerde niet direct. Die simpele vaststelling bevredigde hem niet. ‘Een moeder, bepeinsde hij, die een afspraak heeft met een zoon in Amsterdam, reist met de trein in tegenovergestelde richting om in Hoorn een afspraak te hebben met… een zoon?’
‘Dat gesprek,’ vroeg de oude rechercheur na een poosje, ‘dat gesprek, dat die Agatha van Kapelle uit Stede Broec met haar voerde, leverde dat niet meer gegevens op, dan dat de oude mevrouw Van Borsele in Hoorn door haar zoon zou worden afgehaald?’
Vledder maakte een verontschuldigend gebaar.
‘Ik was zo blij met dat telefoontje, dat ik feitelijk heb verzuimd om nader op dat gesprek in te gaan. Ik heb niet naar details gevraagd.’
De Cock spreidde zijn handen.
‘Het feit dat zij die avond haar kat in een mandje meenam, duidt er mijns inziens op, dat de oude mevrouw Van Borsele zich voorbereidde op een langer verblijf… waar dan ook.’
Vledder trok zijn schouders op.
‘Maar voor zo’n langer verblijf,’ sprak hij aarzelend, ‘had ze niets bij zich… geen toiletartikelen… geen koffertje met een nachthemd.’
De Cock wreef zich achter in zijn nek.
‘Heeft Agatha van Kapelle nog verteld welke indruk de oude vrouw op haar maakte?’
Vledder knikte.
‘Opgewekt, bijna vrolijk… niet neerslachtig of timide. Volgens Agatha van Kapelle kwebbelde de oude mevrouw Van Borsele honderduit.’
‘Was ze alleen?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Was er iemand in gezelschap van de oude dame?’
Vledder liet zijn hoofd iets zakken.
‘Daar heb ik niet naar gevraagd. Maar ik neem aan dat zij niemand bij zich had. Anders had die Agatha van Kapelle mij daar wel iets over gezegd.’
De Cock kauwde nadenkend op zijn onderlip.
‘Het lijkt mij best zinvol om Agatha van Kapelle uit Stede Broec eens voor een onderhoud uit te nodigen. Misschien heeft de kwebbelende mevrouw Van Borsele toch iets opgemerkt dat voor ons onderzoek van belang kan zijn.’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Ik begrijp er zo langzamerhand niets meer van,’ sprak hij jammerend. ‘Waarom lopen wij altijd tegen bijna onoplosbare raadsels op?’
De Cock glimlachte. ‘We kunnen er in ieder geval van overtuigd zijn, dat de oude mevrouw Van Borsele op de rit naar haar verdwijning niet bang of angstig was… geen gevaar vreesde.’
Vledder fronste zijn wenkbrauwen. ‘Moet dat? Is er gevaar te duchten als je zoon je aan het station komt ophalen?’
De Cock streek met zijn pink over de rug van zijn neus. ‘Was het haar zoon?’
Vledder keek hem verrast aan. ‘Ik begrijp je niet.’
De Cock draaide zich half naar hem toe. ‘Is het niet mogelijk dat een ander haar in Hoorn aan het station kwam ophalen?’
‘Je bedoelt, in plaats van haar zoon?’
De Cock grijnsde. ‘In opdracht van een zoon?’
Het visfileerbedrijf van de firma Bathmen & Van Borsele bleek gevestigd in een modern gebouw van rode baksteen, voor de aanvoer gunstig gelegen op een steenworp afstand van de rijksvisafslag.
Vledder reed de parkeerplaats op en vond een bescheiden plekje tussen twee enorme witte vrachtwagens waarop in een vloeiende schrijfstijl met zwarte letters Bathmen & Van Borsele stond.
De beide rechercheurs stapten uit.
De Cock keek langs de vrachtwagens omhoog. ‘De vis wordt duur betaald,’ mompelde hij.
Vledder lachte. ‘De tijd van Kniertje is voorbij.’
Ze slenterden naar de ingang van het gebouw. Via glazen tochtdeuren bereikten ze een brede hal. Achter een halfronde balie zat een jonge blonde vrouw. Ze droeg een strak hemelsblauw pakje met een spierwit opstaand kraagje en witte manchetten aan de mouwen.
De grijze speurder nam beleefd zijn hoedje af. ‘Mijn naam is De Cock… met… eh, met ceeooceekaa.’ Hij duimde opzij. ‘Dat is mijn collega Vledder. Wij zijn rechercheurs van het politiebureau aan de Warmoesstraat in Amsterdam. Wij hadden graag een onderhoud met de heer Bathmen.’