De Cock en de sluimerende dood
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #42
- Год: 1995
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0664-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en de sluimerende dood». Краткое содержание книги:
‘Is ze al boven water?’
De oude rechercheur antwoordde niet. Hij stond op en wees naar de stoel naast zijn bureau.
‘Gaat u zitten, mevrouw Scheepers,’ sprak hij vriendelijk. ‘Ik heb gehoord dat Mariska, uw dochter, is verdwenen.’
Rolandina Scheepers schudde haar hoofd.
‘Mariska,’ verbeterde ze, ‘is niet verdwenen. Ze is gewoon van huis weggelopen. En dat is in mijn ogen iets heel anders.’
De Cock gebaarde in haar richting.
‘Uw man heeft in Purmerend van haar vermissing aangifte gedaan.’
Rolandina Scheepers gromde.
‘Dat moet hij weten,’ sprak ze snibbig. ‘Voor mij hoefde dat niet.’
De Cock keek haar schuins aan.
‘U denkt dat ze na een paar dagen gewoon weer opduikt? Dag ma, hier ben ik weer?’
Rolandina Scheepers knikte.
‘Het is een bevlieging,’ antwoordde ze gelaten. ‘Meer niet. Er is de laatste maanden geen huis met haar te houden.’
De Cock keek haar onderzoekend aan.
‘Was er een ruzie? Ik bedoel, heeft Mariska na een meningsverschil… een felle woordenwisseling, het huis verlaten?’
Rolandina Scheepers schudde haar hoofd.
‘Er was geen ruzie. Ik ontloop haar zoveel mogelijk. En zij mij.’
‘Sinds wanneer is ze weg?’
‘Sinds gistermorgen. Ze is gewoon op tijd naar school gegaan. Halfnegen.’
‘Hoe?’
‘Op de fiets.’
‘Heeft ze iets extra’s meegenomen?’
‘Wat bedoelt u?’
‘Kleding, bagage, proviand?’
Rolandina maakte een weifelend gebaar.
‘Gewoon… net als anders.’
‘Met schooltas?’
‘Die had ze thuisgelaten.’
‘Is ze op school aangekomen?’
Rolandina Scheepers zuchtte.
‘Mijn man is ongeruster dan ik. Toen Mariska ’s nachts van huis wegbleef, is hij de volgende morgen op school gaan informeren. Ze was daar niet aangekomen. Het bleek toen, dat Mariska de laatste tijd wel vaker van school wegbleef.’
‘En dat is u nooit gemeld?’
Rolandina Scheepers snoof.
‘Daar hebben ze op de scholen van tegenwoordig geen tijd meer voor.’
De Cock knikte begrijpend.
‘Wat droeg ze?’
‘Een verschoten blauwe spijkerbroek en een groen jack met GIANTS in grote witte geblokte letters. In dat jack kon je haar uittekenen.’
‘Heeft ze een vriend?’
Rolandina Scheepers grinnikte.
‘Ik heb haar naar mijn huisarts gestuurd voor de pil. En verder zoekt ze het maar uit.’
De Cock keek haar strak aan.
‘Heeft ze een vriend?’ herhaalde hij.
Rolandina Scheepers trok haar schouders op.
‘Weet ik veel. Tegenwoordig liggen die meiden met dertien jaar al op hun rug.’
De Cock pauzeerde even om zijn gevoelens te ordenen. De houding van Rolandina Scheepers wekte weerzin in hem op. Verachting. De oude rechercheur boog zich iets naar haar toe.
‘Waarom komt u naar mij?’ vroeg hij. ‘Het verdwijnen van uw dochter Mariska is toch een zaak van de politie in Purmerend?’
Rolandina Scheepers gebaarde heftig.
‘Is ze al boven water?’
‘Wie?’
Op het gezicht van Rolandina Scheepers verscheen een valse grijns.
‘Mijn moeder,’ snauwde ze. ‘Marrigje Catharina Stoffels, echtgenote van Hendrik van Borsele.’
Haar stem droop van sarcasme.
De Cock wreef met duim en wijsvinger in zijn ooghoeken. Het was een vermoeid gebaar.
‘Ik heb nog geen spoor van uw moeder kunnen ontdekken,’ antwoordde hij traag.
‘Bent u bij Neel geweest? Daar gaat ze altijd heen als ze in de problemen zit.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Haar vriendin Neel woont in Amersfoort en in die richting is ze niet vertrokken.’
Rolandina Scheepers keek hem nadenkend aan.
‘In welke richting is ze dan vertrokken?’
De Cock plukte aan het puntje van zijn neus. Onderwijl lette hij scherp op haar reacties.
‘Hoorn,’ antwoordde hij strak.
De onderlip van Rolandina Scheepers trilde.
‘Hoorn?’ herhaalde ze mat.
De Cock knikte.
‘Kent u iemand uit die omgeving?’
Rolandina Scheepers schudde haar hoofd.
‘Heeft ze daar in de buurt iets gekocht?’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘Iets gekocht… hoe bedoelt u dat?’
Rolandina Scheepers zwaaide met haar beide armen.
‘Een huis, een villa. Ze heeft altijd gezegd dat ze nog eens iets voor zichzelf wilde kopen.’ Ze keek met een grijns naar hem op. ‘Weet u, dat die vriend van haar, die Martijn Schuitema, ook weg is?’
De Cock knikte traag.
‘Dat weet ik.’
‘Vindt u dat niet vreemd?’
‘Hoe bedoelt u… vreemd?’
Rolandina Scheepers glimlachte met een scheve mond.
‘Werken jullie politiehersenen niet zo snel?’ Ze grijnsde opnieuw. ‘Weet u waar u mijn dochter Mariska kan vinden… precies… net als die Martijn Schuitema… bij haar.’
13
Toen Rolandina Scheepers met een hautain lachje om haar mond uit de grote recherchekamer was vertrokken, keek Vledder zijn oudere collega verschrikt aan.
‘Aan die mogelijkheid hebben wij nog niet gedacht,’ sprak hij somber.
‘Welke mogelijkheid?’
Vledder zwaaide.
‘Dat de oude mevrouw Van Borsele ergens een huis heeft gekocht en nu bezig is om daarin de mensen die haar dierbaar zijn, te verzamelen.’
De Cock glimlachte.
‘Het zou een aardige stunt zijn van de oude mevrouw. Een stiekeme leefgemeenschap van mensen die als vermist te boek staan.’
Vledder trok zijn hoofd tussen zijn schouders.
‘Onmogelijk?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Zeker niet. Als men financieel onafhankelijk is, kan men zich gemakkelijk groepsgewijs aan het maatschappelijk verkeer onttrekken. Daarvan kent het verleden voorbeelden genoeg.’
Vledder lachte schamper.
‘Zou dat die vreemde spoorloze verdwijningen kunnen verklaren? Vandaag of morgen voegt de oude mevrouw Van Borsele een nieuw lid aan haar leefgemeenschap toe… een nieuwe verdwijning en voor ons weer een telexbericht met opsporing verzocht.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik geloof er niet in… in dit geval niet.’
‘Waarom niet?’
‘Oudere mensen hechten zich aan voorwerpen die voor hen een sentimentele waarde hebben. Daar doen ze niet vrijwillig afstand van. Uit niets blijkt dat men dergelijke voorwerpen heeft verzameld. Mevrouw Van Borsele nam alleen haar kat mee. Martijn Schuitema liet zelfs zijn geliefde parkietje thuis.’
Vledder kneep zijn lippen op elkaar.
‘Hoewel ik die Rolandina Scheepers een verschrikkelijk mens blijf vinden, voel ik toch wel wat voor haar theorie,’ riep hij opstandig. ‘Waarom nam haar vriend zijn parkiet niet mee? Simpel, omdat hij wist dat mevrouw Van Borsele haar zwarte kater had meegenomen.’
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
‘En dat deed Martijn Schuitema zonder voor zijn nichtje Evelien van Ursum een briefje achter te laten met het vriendelijk verzoek om in het vervolg voor zijn parkietje te zorgen?’ De grijze speurder schudde zijn hoofd en in zijn stem trilde ongeloof. ‘Dat doen oude mensen niet.’
Vledder snoof. ‘Zijn oude mensen beter dan jonge?’
De Cock antwoordde niet en er viel een korte stilte.
Vledder ademde diep.
‘Die samenhang die jij opperde, sprak mij wel aan. Ik ben er ook van overtuigd geraakt, dat er een relatie moet bestaan tussen het verdwijnen van de oude mevrouw Van Borsele, van Martijn Schuitema en Mariska Scheepers. Ik begrijp alleen nog niet hoe.’
De Cock wreef zich achter in zijn nek.