De Cock en een strop voor Bobby

‘Mag je dat vader?’

Het viel mij op dat ze het woord ‘vader’ gebruikte. Ze zei meestal ‘paps’.

Ik schudde mijn hoofd.

‘Nee Marjan, dat mag ik niet. Het is dan ook een geheim. Een geheim tussen jou en mij. Geert weet niet wat ik met die brief heb gedaan.’

Ze knikte met een ernstig gezicht.

Ik nam nog een slok koffie.

‘Dit alles heeft natuurlijk niets te maken met het aandeel van Bobby. Hij vond slechts een vrouwtje dat hij in de prostitutie kon brengen. Dat hij met haar trouwde had niets met liefde of verantwoordelijkheid te maken. Het was slechts een middeltje om zichzelf tegen de Wet te beschermen.’ ‘Die Bobby Brakel’ — ze sprak aarzelend — ‘is dat zo’n zwarte man met een rode sportwagen?’

Het was alsof plotseling iedere vezel van mijn lichaam zich spande en het kostte mij moeite om zo toonloos mogelijk te zeggen: ‘Hoezo, ken je hem dan?’

Haar vingers speelden met mijn pakje sigaretten, dat voor haar lag. Ze peuterde het cellofaantje los en frommelde het in elkaar. Het gaf een knisperend geluidje.

‘Ik heb het je niet willen zeggen, paps. Je zou je nodeloos ongerust hebben gemaakt.’

‘Wat Marjan, wat heb je mij niet willen zeggen?’

‘Je moet het goed begrijpen,’ zei ze. ‘Pas gisteren uit het verhaal van Geert begreep ik wat voor een soort man die Bobby was.

Ik popelde. Ik had haar de woorden uit haar mond willen trekken, maar ik beheerste mij. Ik voelde mijn bloed in mijn vingertoppen vibreren en mijn trommelvliezen waren zo gevoelig, dat het geluid van een paar tikkende messen en vorken pijn deed aan mijn oren.

‘Ik had het je al eerder kunnen vertellen,’ zei ik scherp.

Ze keek mij met grote ogen aan.

‘Maar paps, jij vertelt toch nooit iets. Alleen vanavond ben je zo spraakzaam. Wat weet ik van het wereldje waarin jij werkt? Wat weet ik van mannen zoals Bobby? Wat weet ik van hun praktijken? Ik heb er wel eens iets over in boeken gelezen en zo nu en dan staat er wat in de krant. Maar het is allemaal zo vaag, zo ver weg ook, en zo onwezenlijk dat je er niet in gelooft. Het heeft vaak iets weg van een boeman om je als jong meisje in te prenten dat je vooral niet met vreemde mannen moet meegaan. Als je dan wat ouder wordt verdwijnt de angst en dan stel je je voor dat je zo’n man direct zult herkennen. En jij hebt mij nooit wijzer gemaakt.’

Ik liet mijn hoofd iets zakken. Ze had gelijk. Het had geen zin om het te ontkennen. Marjan reikte met haar arm over het tafeltje en beroerde mijn hand met haar vingers.

‘Het is geen verwijt hoor. Ik geloof dat ik wel begrijp waarom je thuis nooit over je werk praat. Alleen, ik was nu niet gewaarschuwd.’ ‘Is er dan wat gebeurd?’ vroeg ik hees.