De Cock en een strop voor Bobby
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #1
- Год: 2004
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0614-9
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een strop voor Bobby». Краткое содержание книги:
Alleen ik viel een beetje uit de toon. Ik had het, ondanks de protesten van mijn vrouw, niet nodig gevonden mij voor het bezoek van Geert om te kleden. Bovendien ontdekte ik, dat ik in de loop der jaren bijna het vermogen had verloren om een gewone luchtige conversatie te voeren. Ik kon mij niet zo best meer voegen. Gewoon in mijn werk had ik daar geen last van. Dan had ik een bepaalde houding en stijl. Maar buiten de sfeer van de politie, wanneer ik dus niet ambtelijk was, had ik enige moeite met aanpassing. Ik bleef dan altijd op een of andere manier een toeschouwer, een buitenstaander, een waarnemer. Het was alsof ik elke handeling, elk gebaar, ieder gesproken woord moest onthouden en interpreteren, zodat ik later, wanneer dat nodig mocht zijn, alles in een proces-verbaal zou kunnen weergeven. Daardoor was mijn houding dan altijd wat krampachtig en voelde ik mij nooit helemaal vrij. Mijn voorliefde voor het detail en mijn heimelijke angst dat mij ook maar een kleinigheid zou ontgaan, had vaak iets weg van een obsessie. Ik had mij in mijn beroep zo op het waarnemen getraind, dat ik mijzelf er vaak op betrapte dat ik alles wat ik zag en hoorde, in mijn gedachten reeds in starre ambtelijke zinnen omzette, ook wanneer dat helemaal niet nodig was.
‘Jouw vader is een kei van een rechercheur,’ hoorde ik Geert zeggen. ‘Ik kan nog veel van hem leren.’
Ik glimlachte. Die jongen weet niet wat hij zegt, dacht ik. Leer maar niets van mij. Blijf maar zoals je bent. Dan maar geen goed rechercheur, maar een normaal vriendelijk mens, die niet iedere naaste met achterdocht en wantrouwen tegemoet treedt. ‘Hè toe, Geert, vertel eens wat. Vader vertelt nooit iets. Hoogstens bromt hij “het was druk” of “het was niet druk”. Meer hoor je niet.’
Geert aarzelde. ‘Ik weet niet of…’ ‘Och let nu niet op vader,’ zei Marjan. Ze trok een pruillipje. ‘We zijn hier niet op bureau.’
‘Nu goed dan,’ zei Geert en toen vertelde hij het verhaal van Mientje.
Hij vertelde het uitvoerig. Zijn eigen zwakke momenten verzweeg hij, maar de typeringen van de mensen die in het verhaal een rol speelden, waren juist. Marjan en mijn vrouw luisterden geboeid toe.
‘Ze was getrouwd met Bobby Brakel, een hele slechte vent. Hij had haar in de steek gelaten en… ’
Geert vertelde met een ondertoon van emotie.
Toen hij de naam Bobby Brakel noemde, keek ik naar Marjan. Het gebeurde ongewild. Ik schrok. Mijn ervaringen in het waarnemen van reactie, in talloze verhoren opgedaan, konden mij niet bedriegen. De naam Bobby Brakel had bij Marjan een kleine reactie teweeggebracht. Het was minuscuul, een lichte trilling en een kort opflitsen van een zwakke blos op haar wangen. Ik wreef met mijn hand langs mijn ogen. Had ik het wel goed gezien?
Geert vertelde verder. De naam Bobby Brakel werd nog een paar maal genoemd, maar hoe scherp ik ook toekeek, ik kon bij Marjan geen reacties meer ontdekken.
De avond verliep in een gezellige sfeer. Mijn vrouw bracht een flesje wijn op tafel en serveerde verder van die kleine attracties, die een avond een feestelijk cachet kunnen geven.
Ik deed mijn uiterste best om ongedwongen aan de conversatie deel te nemen. Het kostte mij moeite. In mijn hoofd hamerde: ze-kent-Bobby, ze-kent-Bobby, hoe?
Toen Geert afscheid nam, zei mijn vrouw dat hij nog maar eens gauw moest terugkomen. Geert beloofde het en bedankte mijn vrouw hoffelijk voor de gezellige avond. ‘Tot morgen,’ zei hij tegen mij. Marjan bracht hem naar de buitendeur. Ze nam er de tijd voor.
Mijn vrouw ruimde de glaasjes en kopjes op. ‘Een aardige jongen, die Geert,’ zei ze. ‘Het is wel wat voor Marjan. Je moest hem maar vaak uitnodigen.’
Ik knikte.
Na een poosje sloeg de buitendeur dicht en even later kwam Marjan de kamer in. Mijn vrouw stond bij de tafel met een paar kopjes in haar handen. ‘Een aardige jongen. Vind je niet, Marjan?’
‘Ja mam, een leuke vent. We hebben een afspraakje gemaakt voor zaterdag. We gaan samen naar de bioscoop.’
Ze maakte een walspasje in de kamer, zodat haar rok uitwaaide. ‘Toe maar,’ zei mijn vrouw lachend, ‘jullie laten er geen gras over groeien.’
Marjan keek naar mij.
‘Bezwaren paps?’
‘Nee Marjan.’
De volgende morgen stonden Geert en ik bij de ingang van de begraafplaats. We hadden bij het administratiekantoortje gevraagd naar de klasse en het nummer van het graf en stonden nu te wachten op de stoet.
Om prompt tien uur kwamen de wagens langzaam aanrijden. De stoet stopte bij de ingang en de begrafenisondernemer stapte uit. Toen hij mij zag, lichtte hij zijn hoge hoed en knikte vriendelijk. Hij hield mij te vriend, want ik beval zijn onderneming nog wel eens aan, wanneer ik in mijn werk met een plotselinge dood in aanraking kwam en de familie nergens op had gerekend. De wagens reden langzaam verder naar de aula. Ik vroeg mij af of bij begrafeniswagens de frictieplaten niet snel zouden verslijten. Dat voortdurend slippend rijden was moordend.
De familie stapte uit en zwijgende mannen in zwart met zilver droegen de kist, die met een lang kleed was bedekt, naar binnen. Er klonk orgelmuziek en ik herkende het Nonnenkoor uit Casanova. Enige vrouwen snoten hun neus achter een voile. Toen de orgelmuziek was weggestorven namen de zwijgende mannen de kist weer op en droegen haar naar.buiten. De familie volgde. Hun schuifelende voeten knarsten in het grind. Geert en ik bleven op grote afstand. Toen de familie zich om de groeve had geschaard, kwamen we wat naderbij. Een man in stemmig zwart sprak een paar woorden. De klanken waaiden over ons heen. Ik dacht, dat niemand luisterde.
Ik zag Bram. Zijn gezicht had die gelegenheidsplooi die ik zo goed kende. Hij stond naast Van der Kerk, die zijn handen krampachtig had gevouwen. Achter hem stond Anna. Ze droeg een zwarte mantel en een zwarte hoed. Dat was de enige rouw, die ik aan haar ontdekte. In de buitenste kring stonden een paar vrouwen uit de buurt. Ze waren een beetje vreemd uitgedost, maar hun verdriet leek echt.
Toen het kleed van de kist werd genomen keek ik toe. Ik moest erop toezien dat de verzegeling nog intact was. Het was in orde. De stalen banden zaten nog strak en de zegels waren gaaf. De controle van de verzegeling bij de teraardebestelling is maar een formaliteit. Maar het moet gebeuren. Het is voorschrift.
Toen de kist langzaam zakte, gaf ik Geert een wenk. We trokken ons geruisloos terug en liepen langs allerlei paadjes terug naar de uitgang. Er scharrelden een paar eenzamen tussen de graven, wandelende gedachten in het verleden.
De plechtigheid had maar kort geduurd. Wij hadden de begraafplaats al bijna verlaten toen Bram ons achterop kwam.
‘Jullie kunnen wel met ons mee terugrijden,’ zei hij, ‘er is plaats genoeg.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee Bram, het is erg vriendelijk, maar ik ga liever met de tram.’
‘Zoals je wilt,’ zei hij en liep terug.
Geert en ik stapten zwijgend verder. We waren nog niet bij de tram toen de wagens ons al voorbijreden. Het ging nu snel.
Het verdere gedeelte van de dag besteedde ik aan een paar oude zaken. Geert sloot het proces-verbaal van de zaak-Mientje af. Toen hij ermee klaar was, liet hij het mij zien. Het zag er keurig uit. ‘Een mooi stukje werk, hè,’ zei hij trots. Ik knikte. Geert begon al rechercheur te worden.