De Cock en een strop voor Bobby

‘Ja, De Cock, zo gaat het ons allemaal. Wij weten het al. Wij hebben onze houding ten opzichte van onze medemensen al bepaald. Als een mens in moeilijkheden is geraakt, dan is dat natuurlijk zijn eigen schuld. Verder is elke vrouw een mogelijke prostituee en elke man een potentiële moordenaar. Zo is het toch. Daar gaan we van uit. En als het later anders uitpakt, dan kijken we elkaar stomverbaasd aan en zeggen: “Het is waarachtig een net mens.”’

De Cock deed zijn bril af.

‘Versteegh, je draaft door. In zekere zin heb je natuurlijk wel gelijk, maar zeg nu eens eerlijk, is dat voor ons niet de beste houding? We kunnen toch geen risico’s nemen?’

Ik gaf geen antwoord en overwoog of De Cock werkelijk gelijk had. Mijn omgang met Geert had mij tot nadenken gestemd. Het had mij ertoe gebracht mij zelf eens te onderzoeken en mij af te vragen of mijn visie op de samenleving inderdaad wel de juiste was. Hoeveel mens stak er nog in mij als rechercheur? Een klop op de deur onderbrak mijn overpeinzingen. Het was Van der Kerk. Hij zag er slecht uit. Zijn gezicht zag vaal en hij had diepe kringen onder zijn ogen. Het was hem aan te zien dat hij de laatste nacht niet had geslapen.

Hij stak mij een slap handje toe. Er was niets meer over van de opgewekte vitaliteit waarmee hij mij gisteren bij hem thuis nog had begroet.

‘Versteegh,’ zei hij, ‘ik wil even met je spreken.’ Hij keek schuin in de richting van De Cock. ‘Maar onder vier ogen.’

Ik knikte en bracht hem naar ons verhoorkamertje.

‘Ga zitten Van der Kerk en stort je hart uit.’

Hij was erg nerveus. Zijn mondhoeken trilden en zijn vingers speelden voortdurend met de bovenste knoop van zijn colbertje. ‘Ik ben al bij Bram geweest,’ zei hij, ‘maar hij stuurde mij naar jou.’

‘Wat is er dan?’

Hij schoof onrustig op zijn stoel.

‘Ik wil het adres van Bobby.’

‘Waarom?’

Hij keek mij met verwilderde ogen aan.

‘Begrijp je dat niet? Je denkt toch zeker niet, dat ik op jullie ga zitten wachten. Wat wordt er tegen die schoft gedaan? Niets hè, helemaal niets. Maar ik zeg je, als jullie er niets aan doen, dan weet ik wat mij te doen staat.’

Ik zweeg.

‘Verdomme,’ riep hij uit, ‘er bestaat toch wel ergens recht. Bij wie moet ik anders aankloppen, als ik bij de politie niet terecht kan. Wie weet er dan nog beter dan jij, dat hij mijn Mientje de dood heeft ingejaagd. Is dat dan geen moord?’

Ik wist niet goed wat ik zou antwoorden. Van der Kerk wond zich steeds meer op. ‘Is dat dan geen moord,’ schreeuwde. hij. ‘Weet jij hoeveel mijn kind geleden heeft voor ze, voor ze…’

Hij liet zijn hoofd op het tafeltje zinken en begon te huilen.

Ik legde mijn hand op zijn schokkende schouder.

‘Kom Van der Kerk. Het heeft geen zin om je zo overstuur te maken. Je weet drommels goed dat wij er niets aan kunnen doen. Wat dacht je? Dan hadden wij hem toch allang gepakt.’ Hij hief zijn betraand gezicht omhoog. Ik zag een verbeten trek om zijn lippen.

‘Geef mij het adres van Bobby,’ zei hij.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, Van der Kerk, dat adres krijg je niet.

Hij stond op. Zijn houding was veranderd. Hij leek flinker, meer vastberaden.

‘Goed,’ zei hij, ‘dan zoek ik het zelf wel uit.’

Zonder verder iets te zeggen verliet hij het verhoorkamertje. Ik keek hem na. Zijn rug was recht en hij zette zijn voeten stevig op de vloer.

Toen hij bij de deur was riep ik hem.

‘Van der Kerk.’

Hij draaide zich om.

‘Weet Anna wat je van plan bent?’

Ik zag dat hij iets van zijn zelfbewuste houding verloor. Hij scheen te twijfelen. Het duurde maar even.

‘Nee,’ zei hij, ‘en het gaat haar ook geen bliksem aan.’

Toen draaide hij zich weer om en verliet de recherchekamer.

Ik bleef een ogenblik in gedachten staan. ‘Het kan fraai worden,’ mompelde ik in mijzelf. ‘De kring van Bobby’s vijanden wordt steeds groter.’

‘Wat zeg je?’ vroeg De Cock van boven zijn kasboek.

Ik schudde mijn hoofd.

‘Niets, helemaal niets.’

Ik groette en ging naar huis.