Inny wiatr [The Other Wind - pl]

— Przepraszam — rzekła sztywno swym słabym, ochrypłym głosem. — Muszę pobyć sama, panie. Zastanowię się nad tym, co powiedział mój ojciec. Spróbuję odpowiedzieć na jego pytania, ale proszę, muszę zostać sama.

Lebannen skłonił się przed nią i zerknął na Tenar, która objęła córkę ramieniem. Razem odeszły słoneczną ścieżką pomiędzy fontannami.

Czterej mężczyźni znów usiedli. Przez kilka minut milczeli.

— Miałeś rację, Onyksie — rzekł w końcu Lebannen, a zwracając się do pozostałych, dodał: — Mistrz Onyks opowiedział mi historię kobiety-smoka, gdy ja opowiedziałem mu nieco o Tehanu. O tym, jak jako dziecko wezwała na Gont smoka Kalessina, jak rozmawiała z nim w Dawnej Mowie i jak Kalessin nazwał ją córką.

— Panie, to bardzo dziwne czasy, gdy smok jest kobietą, a nieuczona dziewczyna przemawia w Mowie Tworzenia. — Onyks był wyraźnie głęboko wstrząśnięty, przerażony. Olcha dostrzegł to i zastanowił się, czemu sam nie czuje lęku. Uznał, że zapewne nie wie dosyć, by się bać.

— Ale przecież jest mnóstwo starych opowieści — zauważył Tosla. — Nie słyszeliście ich na Roke? Może wasze ściany nie dopuszczają ich do was. To tylko legendy powtarzane przez prostych ludzi, pieśni. Jest taka marynarska piosenka, „Dziewka z Belilo”, o tym, jak marynarz w każdym porcie zostawiał płaczącą dziewczynę, aż jedna z nich na mosiężnych skrzydłach doścignęła statek, chwyciła go z pokładu i zjadła.

Onyks spojrzał na Toslę z niesmakiem, a Lebannen się uśmiechnął.

— Dawny Mistrz Arcymaga, Aihal zwany Ogionem, opowiedział Tenar o kobiecie z Kemay. To była zwykła stara wieśniaczka. Zaprosiła Ogiona do swej chaty, poczęstowała go zupą rybną. Twierdziła, że ludzie i smoki byli kiedyś jednym ludem. Ona sama miała być nie tylko kobietą, lecz i smokiem. A Ogion, mag, ujrzał w niej smoka… Tak jak ty w Irian, Onyksie — dodał król.

— Gdy Irian opuściła Roke, Mistrz Imion pokazał nam ustępy z najdawniejszych ksiąg wiedzy — odparł mag wyniośle, zwracając się wyłącznie do króla. — Nigdy do końca ich nie rozumieliśmy, ponoć jednak traktują o istotach będących zarówno ludźmi, jak i smokami. I o wielkim sporze, który je podzielił. Nic z tego jednak nie pojmujemy.

— Miałem nadzieję, że Tehanu pomoże nam to zrozumieć — rzekł Lebannen. Jego głos nie zdradzał niczego, toteż Olcha nie wiedział, czy król porzucił ową nadzieję, czy też wciąż ją żywi.

Ścieżką zbliżał się siwowłosy żołnierz, jeden z królewskiej gwardii. Lebannen wstał, podszedł do niego. Naradzali się cicho. Potem żołnierz odszedł pospiesznie. Król wrócił do swych towarzyszy.

— Mam nowiny. — W jego głosie zabrzmiało wyzwanie. — Na zachodzie Havnoru widziano wielkie stada smoków. Podpaliły lasy, a załoga statku przybrzeżnego słyszała od ludzi uciekających do Portu Południowego, że miasto Resbel płonie.