La Veraj interparoladoj de Sokrato

Antifono : Kion ci volas diri, Sokrato, kaj kian pagon ci aludas ?

Sokrato : Antaŭmcmente ci malŝatis la aĵojn, per kiuj mi nutras min. Ci diru al mi la motivojn de tiu malŝato. ĉu mia nutraĵo estas malpli taŭga ol cia, por konservi la vi- von kaj la sanon ? Aŭ ou ci opinias, ke ĝi estas pli mal- komuna kaj pli malfacile trovebla ?

Antifono : Ci ne atribuu al mi tiajn stultaĵojn. Miaj nutraĵoj karesas pli bone la palaton. Ciaj manĝoj estas malagrablaj■tas- koj; miaj manĝoj estas voluptoj.

Sokrato : Mi manĝas nur, kiarn mi malsatas, kaj ĉiu nutraĵo donas al mi la volupton kvietigi rnian malsaton. Mi trinkas nur, kiam mi soifas kaj la soifo igas la akvon pli bongusta ol Ĉiuj vinoj. Eble la nektaro, kiu ĝojigas la diojn, estas, Ĝe arda soifo,

klarega alcvo freŝa.

Antifono : Tion mi ne kredas, Sokrato.

Sokrato : Mi diras ŝerce kaj kun dubo aferon, kiun mi ne scias. "Ĉar gis nun mi neniam vidis dion trinki. Sed, se mi havus dian potencon, miaj elektoj ne ŝanĝiĝus : mia nektaro kutima es.tus, kiel nun, la akvo klara de la belaj fontanoj kaj, kiam mi, malsa- tus, Ĉio fariĝus ambrozio. Sed, ci diru al mi, bravega Antifono, kial ci alivestas cin laŭsezone ?

Antifono : Ci starigas la plej ridindajn kaj senutilajn demandnjn. Aŭ ĉu ci ne scias, kion ĉiuj infanoj scias ?

Sokrato : Ci indulgu miajn nesciojn, kara Antifono. Kaj, ne mal- laŭdante ilin, ne mezurante aŭ komparante ilin, ci respondu mian demandon pri la diferenco inter ciaj- vestoj vintraj kaj ciaj ves- toj someraj.

Antifono : Cia demando, ŝajhas al mi, entenas la respondon, kiun ci postulas. Miaj vestoj vintraj devas min ŝirmi kontraŭ malvar- mo; sed somere mi atentas, ke ili ne tro ŝarĝu korpon jam prem- egata de 1'varmo.

Sokrato : Ĉu mi ricevis de la naturo, aŭ ĉu mi mem faris al mi korpon pli diecan ol la cia ? Nek varmo nek malvarmo ĝenas min. Kiam ci vidis min resti hejme pro timo de l'malvarmo ? ĉu ci vi- dis min iam ajn vetbatali ombraj-on al iu ajn ? ĉu ci scias, kial mi surmetas mantelon ? Ĝi estas por iom obei kutimon, kiu ŝajnas al mi indiferenta. Aŭ eble mia korpo ne plu estas. sufiĉe juna kaj neniam estis sufiĉe bela por ĝojigi la okulojn kaj amigi min. Antifono : Kaj ciaj piedoj de malriĉulo restas nudaj ?, Sokrato : ĉu ci vidis, ke ili estis vunditaj ? Ĉu ili rifuzas iri, kien mi volas iri ?... Mi liberigis min, Antifono, je mil sklavecoj kaj tiu multohla liberiĝo igas min multoble feliĉa. Ci incitiĝas, kiam la manĝo, kiun bni prezentas al.ci ne Ŝajnas al ci sufiĉe delikata, aŭ se cia tuniko ne estas sufiĉe milda kaj sufiĉe fleksebla. Antaŭ kelkaj tagoj mi aŭdis cin impetege riproĉi al la komercisto, kiu vendis al ci cian mantelon. Nu, ci fariĝis sklavo de tiel absurdaj bezonoj, ke rni eĉ ne kompre- nis, pro kio ci plendis. Sed en mia koro mi kompatis cin, kaj

mi daŭrigas kompati cin, malfeliĉa Antifono, kiel oni kom-. patas malfeliĉulon, kiu ne estas tute senkulpa'pri sia malfeliĉo.

Antifono : Ci redonas al mi pikmokon pro pikmoko. Tamen, en la sekreto de cia spirito, ci samopinias, kiel mi. Sokrato : Ci ankoraŭ diras, mia kompatinda Antifono, ion, kion mi povus diri al ci. Ci do supozu, ke tion mi diris aŭ ne diris.

Antifono : Pri tiu punkto mi supozos, kio al ci plaĉos. Sokrato : La spirito,.kiu zorgas pri mil bezonoj, kiujn ĝi kreis al sia korpo, ĉu ci kredas, ke ĝi estas pli libera ol la spirito, kiu povas sin dediĉi tute, aŭ preskaŭ, al la belaj pensoj ?

Antifono : Ci argumentas laŭ stranga maniero. Sokrato : Miaopinie, se ekzistas dioj, mi kredas, ke ilia feliĉo konsistas el la manko de ĉiu bezono. La homo ne po- vas akiri tiel kompletan feliĉon. Sed ju pli li malplimult- igas siajn bezonojn, des pli li proksimiĝas al la dia si- tuacio. Kaj, se la dieco ŝajnas al ci la perfekto, ju pli la homo malmultigas siajn bezonojn, des pli li proksimiĝas. al la perfekto.

9

Alian tagon, Antifono diris al li :

Mi volas kredi, Sokrato, ke ci estas justa homo.

Almenaŭ, mi penadas por esti tia.

Sed, ju pli ci sukcesas esti justa, des pli ci konfesas, ke ci ne estas saĝa.

Kion ci diras, tio Ŝajnas al mi stranga, bravega Antifo- no.

A

Ci ne misinterpretu mian diron, bravega Sokrato. Car ci kutimas tion fari iom ofte. Mi ne diras, ke saĝo kaj justo malamikas. Mi diras, ke, ĉar ci estas justa kaj ricevas neniom da mono dc ciaj disĉiploj, per tio mem ci konfesas, ke cia instruado estas senvalora. Nu, ĉu ci kredas, ke la saĝo havas neniun valoron ?