Dlaczego Uciekasz Cari?

Spojrzała na zegarek. Zaczyna dopiero za pół godziny. Przyjrzała się Rodowi – był wyraźnie zdenerwowany. Poprosiła o kawę i usiadła. Gdy stawiał przed nią filiżankę, z przerażeniem zauważyła, że Rod z trudem hamuje łzy.

– Co się stało? – zapytała ze współczuciem.

– Mój ojciec… – zaczął. Z trudem utrzymywał kubek, gdyż trzęsły mu się ręce.

– Co mu jest? – próbowała się dowiedzieć.

– Miał zawał… Jeszcze nie wiadomo, czy był to rozległy zawał, ale nie wygląda to najlepiej. – Spojrzał na nią z rozpaczą. – Widzisz, jestem jedynakiem. Mama sama sobie nie poradzi, muszę do nich pojechać.

– Oczywiście, że musisz – przytaknęła. Spojrzał na nią prosząco.

– Tylko że ja nie mogę zostawić Blaira samego – mówił. – On się wykończy. Nie będzie w stanie wykonać nawet koniecznej operacji, nie będzie mógł jeździć z wizytami. Będzie musiał poprzestać na przychodni i poradach przez radio. – Zamilkł na chwilę, a potem ciągnął bezbarwnym głosem: – Mój wyjazd oznacza śmierć dla wielu pacjentów. Jak więc mogę wyjechać? Nigdy chyba nie traktowałem swojej pracy zbyt i poważnie, ale dałem przecież Blairowi słowo, że zostanę do końca roku.

– Dlatego chciałbyś, żebym ja została, tak? – domyśliła j się Cari.

– No właśnie! Czy mogłabyś?

W jego oczach kryło się nieme błaganie. Przypomniała sobie od razu oczy psiaka skryte pod kudłatymi uszami i pomyślała, że im obu bardzo trudno odmówić.

– Przecież nawet gdybym się zgodziła, nie wiadomo, co powie Blair.

– Blair wyraża zgodę – rozległ się głos z tyłu. Odwróciła się gwałtownie i zaczerwieniła, napotykając spojrzenie Blaira, który pojawił się niespodziewanie w kuchni.

– Pamiętasz chyba, że nie jestem w pełni odpowiedzialnym lekarzem? – spytała z goryczą w głosie. – Jaki może być ze mnie pożytek?

– Rod powinien jechać do domu – stwierdził stanowczo Blair. – Jeśli tylko zgodzisz się u nas pracować, ja zgodzę się ciebie zatrudnić.

– A jak mnie będziesz pilnował, skoro zostaniemy tylko we dwoje?

– Mam do ciebie zaufanie. Roześmiała się.

– Kiedy ja ci naprawdę ufam.

– To dlaczego Rex nigdy nie wychodzi z pokoju, kiedy mam dyżur?

– Nie mam pojęcia.

– Chcesz powiedzieć, że nie pilnuje mnie na twoje polecenie?

Zapadła cisza. Po pewnym czasie Blair odwrócił się gwałtownie i podszedł do okna.

– Słuchaj, Cari – odezwał się ze wzrokiem utkwionym przed siebie. – Powtarzałaś kilkakrotnie, że z twojej winy zmarło dziecko. Powiedz, czy skoro jestem odpowiedzialny za zdrowie i życie pacjentów w tej okolicy, mogę tego nie brać pod uwagę?

– Ponieważ jednak jesteś w rozpaczliwej sytuacji, decydujesz się zapomnieć o tym?

– Tak.

– Tak więc z dwojga złego lepszy jest nieodpowiedzialny lekarz niż żaden – podsumowała. – Kto wie? Może jeszcze zrobię karierę – zauważyła z ironią.

Rod wstał i spojrzał na Cari smutnym wzrokiem.

– Lepiej więc może będzie, jeśli zostanę. Nie widzę innego wyjścia.

– Ja też nie widzę. Przykro mi, Rod – dodała i wyszła.

Gdy kończyła dyżur, przypomniała się jej poranna rozmowa. Nie mogła zapomnieć błagalnego spojrzenia Roda. Była przekonana, że potrafiłaby podołać obowiązkom lekarza w czasie jego nieobecności. Należało więc teraz tylko zdobyć się na odwagę i wyrazić zgodę, wiedząc przy tym, co może oznaczać praca z Blairem.

Zbyt wiele już miała na sumieniu, by utrudniać Rodowi spotkanie z ojcem. Gdy więc skończyła rozmowę z ostatnim pacjentem, wybrała się na poszukiwanie Blaira.

– Jak zamierzasz wszystko zorganizować, jeśli zdecyduję się zostać? – zapytała.

Podniósł się zza biurka, przy którym wypełniał karty, podszedł do niej i położył jej ręce na ramionach.

– Powiedz, o co ci w ogóle chodzi?

– Nie wiem, o czym mówisz – najeżyła się.

– Może dobrze by było, żebyś się dowiedziała – rzucił ostro. – Mówisz ciągle, że dopuściłaś się poważnego zaniedbania, że popełniłaś błąd w sztuce i nie chcesz mi podać żadnych szczegółów. A potem zachowujesz się tak, jakbyś była obrażona, kiedy nie mogę, działając zgodnie z sumieniem, powierzyć ci żadnego odpowiedzialnego zadania.

Milczała.

– Powiedz mi coś!

Potrząsnęła głową. Czy on naprawdę nie jest w stanie pojąć, że bezpowrotnie już minął czas, kiedy była w stanie cokolwiek tłumaczyć? Wiedziała, że do końca życia będzie miała przed oczami salę rozpraw i sędziego. Ileż razy opowiadała w szpitalu, co się naprawdę stało, nikt na to nie zwracał uwagi, ustalono już bowiem oficjalną wersję i nikomu nie przyszło nawet do głowy, że mogło być inaczej. A dyrektor administracyjny powiedział jej w końcu:

– Jeśli się przyznasz, że popełniłaś błąd, nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś znowu zaczęła pracować. Jeżeli jednak będziesz się upierać przy swoim, nie tylko będą mówili i o tobie, że dopuściłaś się zaniedbania, ale jeszcze zarzucą ci kłamstwo.