![Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]
- Автор: Рейто Енё
- Год: 2002
- Язык: эсперанто
- Переводчик: L
- Жанр: Другие приключения
Электронная книга - «Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]». Краткое содержание книги:
Li ekiris al la turniĝejo de la ĉambroj n-ro 70…
Li rapide retiriĝis…
La indiĝeno venissenigarde. Li portis sian kutiman jakon, sed ruĝ-kvardratumitan, bluan pantalonon de piĵamo, kaj li estis nudpieda. Li glitis al la porodo de Maud tiel, kiel serpento! Li kliniĝis. Haste li enŝovis leteron kaj forrapidis. La letero estis nur duone enŝovita sub la pordo, sed poste ĝi malaperis. La knabino transprenis tion.!
Nun li iros tien!
Tiumomente la lampoj mallumiĝis sur la etaĝo. Ie aŭdiĝis la voĉo de la deĵoranta polica oficiro.
– Alo! Kio ĝi estas, ĉu mallonga cirkvito?
Li sentis, ke la subita mallumo kunligas kun la indiĝena mesaĝisto.
Li rapide iris al la ĉambro de la knabino kaj mallaŭte frapetis. La pordo iomete malfermiĝis. Li volis enpaŝi, sed li puŝiĝis al la etendita mano de Maud. Ŝi ŝovis ion antaŭ lin flustrante:
– Pro Dio, portu jam tion… Portu. Kaj estu malbenita, satano…
Inkstinkte li transprenis la objekton… Ĝi estis simila al kajero. Nun paŝoj proksimiĝas… Pordoj frapiĝis lontane… Aŭdiĝis bruo. Iu puŝiĝis al li, kaj forta mano premis lian brakon…
– Kiu vi estas?!
– La grumo… Kion vi volas?
La ombro proksimiĝis al la pordo de Maud. Felikso eĉ li mem ne sciis, kial, sed li ekpuŝis la homon je la brusto, ke tiu retroŝanceliĝis. Poste li forrapidis, ĉar proksimiĝis voĉoj… Bruo de botoj…
Li saltis en la niĉon de la personaro kaj eklumigis la lampon.
Li tenis en sia mano malgrandan, bluan kajeron, sur kio estis skribita:
L A P RO D U K T O K A J A P L I K O
D E L A B A N A N O K S I D O
Verkis: universitata profesoro Richard Decker
Dume la lampo denove eklumis. La plica oficiro rapidis sur koridoro kaj frapetis sur ĉiu pordo. Nenio okazis.
Post iom da tempo fariĝis silento, la homoj enlitiĝis. Martino envenis al la junulo.
– Nu? Kio okazis ĉi tie?
– La lampoj estingiĝis.
– Tio estas en ordo. Ĉu nenio okazis cetere?
– Nenio. Iu gasto mendis, la restoracio verŝajne jam priservis lin
– Nun vi povas kuŝiĝi vestita. Ĝustigu la brukraketilon sur la sororiltabulo. Ankaŭ mi enlitiĝos. Bonan nokton.
– Bonan nokton.
Matino foriris. Felikso malfermis la kajeron.
L A K E M I A F O R M U L O D E L A B A N A N O K S I D O
Ĝi estis tie titolo. Hm… Tiu kajereto havas gravan rolon en la afero. Komika hazardo. La indiĝeno certe peris tiun mesaĝon, ke baldaŭ iu frapetos sur la pordo por forporti la kajeron. Sed li frapetis. La knabino transdonis la kajeron kaj preterkure malbenis lin. La vera sendito, kiu venis por la kajero, puŝiĝis al li ĉe la pordo, konjektante, ke estas ia problemo, sed jam venis la polici, la ĉambrokelnero, kaj lidevis fuĝi.
La lampo estingiĝis.
Kion signifas tio? Iu paŝis en la niĉon mallaŭte. Li ne rimarkis lin deflanke, kaj la koncernulo malŝaltis la lampon. Spite al tio, li trankvile enpoŝigis la kajeron, konjektente, ke pri kio temas.
– Kiu estas tiu? – li demandis.
Flustranta voĉo respondis.
– Transdonu la kejeron, kiu estas en via mano…
– Mi rimarkas, ke mi ne estas nervoza homo. Al kiu mi havas la honoron?
– Mi estas Peter Borckman.
Li konsterniĝis. Borckman… Ja ankaŭ Maud nomiĝas tiel.
– Nu? – Demandis la flustranto kun minacanta malvarmkonduto – kio estos?
– Ĉu ĝi estas tiel urĝa? Eble ni povus paroli kelkajn vortojn.
– Kion vi deziras?
– Ĉu vi havas ian parencecon al Maud?
– Mi estas ŝia patro.
Stranga historio.
– Ĉu vi estas konscia pri tio – diris la junulo ruze, – en kian situacion vi puŝos vian filinon, kiam ŝi transdonos al vi la konfidencajn notojn de sia ĉefo?
– Okazos nenio malbona al ŝi. Ŝi fuĝos ien. Oni ne ekstradicios pro industria spionado. Tio ne maltrankviligu vin. Kiu vi estas?
– Hotelservisto. Sed mi tenas la aferojn de la gastoj sur mia koro, kiel tro fervorulo.
Io ekbrilis en la mallumo.
– Mi havas ŝargitan revolveron – diris Borckman. Se vi ne transdonos tuj la kajeron, mi mortpafos vin, tiel mi forprenos ĝin de vi.
Ĉu li transdonu tion. Eble la patro de la knabino estas tiel malmoraliĝinta fiulo, kaj li volas ruinigi la vivon de Maud… Li devus malhelpi tion.
– Jen ĝi estas – li diris.
La alia homo ne vidis en la mallumo, kien iri por la kajero, li faris unu paŝon kun antaŭendirektita revolvero. Tiumomente la junulo piede renversis la tableton, kiu staris inter ili kaj saltis flanken. Borckman retroŝanceliĝis, sed liaj piedoj jam estis krurfalĉitaj, ke li sterniĝis tutkorpe sur la planko…
Li ne ekpafis, li ja ne havis celpunkton. Li salte leviĝis, sed pugnofrapo trafis lian vizagon, blinde li rebatis, trafinte nur la aeron.
La pordo fermiĝis, kaj la ŝlosilo turniĝis. Borkman sidis en la mallumo, enkarcerigite.
La fenestro de la ĉambro apertis al la vitrotegmento de la restoracio. La enigma homo kunplektis lit- kaj tablotukojn, poste li malsuprengrimpis el la duon etaĝa alteco.
XXVI
La junulo paŝis sur la koridoron. Nun kien iri? Li iomete blindiĝis pro la subita lumo. Li decidis iri al Maud. Li apenaŭ faris unu paŝon, kiam iu neatendite saltis antaŭ ilin deflanke, kvazaŭ li estus kreskinta el la tero, kaj ponardo frapis sur lin. Li jam ne povis defendi sin kontraŭ la piko, iom flankenkliniĝinte, la ponardo trafis lian ŝultron anstataŭ lia kolvertebro, ĝi deglitis sur lia torako, fendinte lian haŭton, sed ne kaŭzinte profundan vundon. Felikso kaptis la pojnon kun la ponardo, kaj…
Li mire staris… Duko Sergius!
– Ĉu vi…
La ponardo falis sur la plankon. La duko time rigardis lin.
– Jes… Mi decidis mortigi vin… – li spiregis. – Vi ne malfeliĉigos Maud-on… Mi… morigos vin, se vi forportos… tiun kajeron…
La kajero duone elŝoviĝis el la poŝo de la junulo. Li rerigardis al la pordo, de kie li venis.
– Antaŭ ĉio ni foriru de tie ĉi. Mi devas paroli kun vi, duko, sed ne estu nervoza, kiel ĵus. – Li kaptis la dukon je la brako kaj kuntrenis.
Duko Sergius haltis. Li time rigardis la alian homon.
– Kien vi volas iri?
– Al Maud.
– Ne!
Li vere estis sufiĉe malrespektema, kion li faris, konsiderante, ke temas pri aĝa aristokrato. Li kaptis la kolon de la duko kaj kunportis. Li frapetis sur la pordo de la knabino, sed neatendinte respondin, li enpuŝis la dukon, ankaŭ li mem enpaŝis kaj turnis la ŝlosilon en la seruro. Maud sidis ĉe la tablo vestita kaj skribis. Li salte leviĝis timiĝinte.
– Donu rapide ian pansaĵon – diris Felikso, – iu pikis min.
La duko falis sur segon, metinte sian vizaĝon inter siajn manplatojn. Li lace spiregis. Maud paŝis al la ŝranko kun mirinda sinrego, sen demando kaj elprenis pansaĵon.
– Ni devas atenti – diris la junulo, – ke la sango ne tutu sur la plankon. Tiaĵo kaŭzas komplikaĵojn en tiu ĉi hotelo.
Demetinte sian jakon, li malbutonumis sian ĉamizon.
Maud eĉ unu vorton ne diris ĝis nun. Ŝi estis mirinde disciplinita.
Solvinte ian pastelon en akvo, ŝi steriligis la longan vundon kaj bandaĝis tion. Poste ŝi zorgeme forigis ĉiun spuron.
– Malŝaltu la lampon – diris la junulo, – deĵoranta polica oficiro promenas ekstere, kiu eble ekatentos pri tio.