Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]

La junulo denove ekfumis cigaredon „Bruns” kaj profunde ĝemis. Li sentis la mortigan klimaton de la sezono en sia ĉiu membro.

– …Anna renkontiĝis en Ŝanghajo kun malnova, kara kolego, kun la bonkora, honesta profesoro Decker. Tiam li estis ankoraŭ fama serologo. Iam ili lernis kune en iu hospitalo de Moskvo kiel kuracist-aspirantoj. Mia dua edzino vojaĝis al Buitenzorg dank al’ Decker. La iama kolego helpis la malgrandan familion dum tiu malfacila periodo, ĝis mi povis subteni ilin el Parizo. Dumtempe mia filo, la frato de Maud, soldatiĝis al la nederlanda kolonia armeo, nun li estas kapitano. Ankaŭ mia alia filo, Ivan Sergius estas soldato. Li fariĝis franca civitano. Li rangas kiel kapitano. Anna mortis pasintjare. Ŝi estis eksterordinare bonkora, saĝa kaj forta virino… Maud heredis ŝian naturon…

… Jam komenciĝis la elvaporiĝo de la tero pro la taga varmiĝo. La sudokcidenta vento portis per malrapida ondruliĝo la hidrogenan sulfidan odoron de la marĉoj, el la interno de la insulo. En la kap-lancina siroko, la palmofolioj ekmoviĝis kelkfoje kiel tentakloj de animaloj, kaj grandegaj, purpuraj filikoj susuris antaŭ la fenestro…

– …Intertempe mi tute malriĉiĝis, ĉar aperis la teruro. Borckman! Mi ricevis lian unuan leteron en Parizo. Li petis dekmil frankoj en ĉiumonate. Li skribis mallonge nur tion, ke mi pagu la monon al la sekva ĉek-konto, cetere ĉiu ekscios, ke duko Sergius estas identa kun la rabmurdisto Peter Borckman, krome li vivas en bigamio. Ĉu vi komprenas tion? Mi devis pagi kaj silenti. Post la kulpo sekvis la terura puniĝo! Mi neniam vidis Borckman-on. Mi pagis la monon al Afrikaj, Sudamerikaj aŭ Australiaj bank-kontoj… Dum dek jaroj, kiam Borckman ĉantaĝis min, li senigis min je mia tuta havaĵo. Fine okazis tiu ĉi katastrofo…

La amara odoro de la cigaredoj „Bruns” estis sentebla en la ĉambro.

– Nun mi daŭrigos – diris Maud. Profesoro Decker prenis min al si kiel asistantinon. Li fariĝis mondfama pro liaj kelkaj seroj. Li zorgis pri ni eĉ poste. Mi laboris apud li. Li estis emociige bona al ni. Ĉi-jare li pretigis sian plej gravan seron, la „Bananoksidon”. Eble vi konas la problemon de la „banan-malsano”.

Ĉiuj osteroj de la kranio de la junulo akre doloris aparte.

– Kompreneble – li respondis langvore. – Post la detranĉo de la nematuraj bananoj la arbo malsaniĝas kaj pereas. Sed ĝi estas liverebla… nur en nematura stato… ĉar… ĝi moliĝas… kaj…

– Ĉu vi malbonfartas? – demandis la knabino.

– Tiu… sezono… mi malbone eltenas ĝin… – Li ĝemis. – Bonvolu daŭrigi.

– La sero valoras milionojn, kiu savas la arbojn de la pereo, post la rikolto de la nematuraj fruktoj. Ĝis nun neniu povis inventi tian seron. Al Decker sukcesi. Li ricevis kvincen mil nederlandajn florenojn de la ŝtato. Tiam alvenis la letero de Borckman. Li postulis, ke mi akiru la kajeron kun la priskribo de la Bananoksido, kaj mi portu ĝin ĉi tien. Mi priŝtelu la plej honestan homon, nian bonfaranton! Li konsideros tion, kiel finkompenson. Se ne, tiam… Kion mi diru? Vi konas mian patron, mia frato estas oficiro kaj ankaŭ mi… Eh… Ĝi do signifus la pereon de multaj homoj… Li skribis detalan instrukcion, mi akiru la dokumentojn el la tirkesto de Decker tiam, kiam la profesoro vojaĝos al Weltewreden, kie li partoprenos kongreson. Mi tranoktu ĉi tie sur la insulo Malgranda Lagonda, en la Grand-Hotelo, en tiu ĉambro, apud kiu loĝas neniu. Kaj mi baldaŭ ekscios, kiam transdoni la kajeron al li. Mi devis obei. Kiam alvenis gasto en la najbaran ĉambron, mi transloĝiĝis ĉi tien, dank’ al la kompatinda Lindner. Kiam vi engrimpis tra la fenestro, aŭrore, mi havis rendevuon kun la doktoro. Ankaŭ li ĉantaĝis min, ĉar la bonfida Decker rakontis al li ĉion sur la morta lito. La kompatindulo sekvis min, ke li mem aranĝu la aferon… Li estas karega, bona homo, li ne denuncis min… Kaj… li agonias…