![Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/no-cover.jpg)
Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]
- Автор: Рейто Енё
- Год: 2002
- Язык: эсперанто
- Переводчик: L
- Жанр: Другие приключения
Электронная книга - «Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]». Краткое содержание книги:
Ili nun trovos la junulon!
Maud ŝatintus ŝriki. La duko pale mordetis siajn lipojn.
La kapitano rigardis sub la liton:
– Nenio.
Elder malfermis la pordon de la ŝranko. Dum sekundo ili fikse rigardis en la okulojn de Felikso.
– Ankaŭ ĉi tie estas nenio – li diris kaj fermis la pordon de la ŝranko.
Poste ili salutis kaj foriris.
XXIX
La junulo elpaŝis el la ŝranko ekscitite, sur la kapo kun leĝera, kvadrata, intersezona jako.
Maud kaj la duko ankoraŭ nun sidis senmove pro surprizo.
– Nun mi devas rapidi! – li haste diris tion dum unu spiro. – Elder revenos. – Li ĵetis la jakon sur seĝon.
– Atendu! – kriis Maud. – Ni konfidis al vi niajn plej gravajn sekretojn. Vi ne estas tiel kulpa, ke vi devus timi nin en la futuro.
– Ne temas pri tio… Se mi estus kulpa, mi konfesus tion. Bedaŭrinde, mi estas nur idioto, kaj mi hontas tion. Mi nomiĝas Felikso, nur ĝi estas vera el tio, kion mi rakontis.
– Sed la polico ne serĉas vin pro tiaĵo! Elder diris…
– Ke mi estas Teruro de Javo – li mansvingis. – Ĝi estis ruza afero. Li volis, ke vi timiĝu kaj transdonu min al li, se vi kaŝas min ĉi tie. Ĉar kiu kuraĝus kaŝi rabmurdiston. Sed vi estas escepto. Elder ege trompiĝis pri sia aftifiko. Vi kaŝis min plu, malgraŭ tio, ke vi pensis min Teruro de Javo. Tial akceptu mian omaĝon.
– Sed – interrompis la duko – la ĉefinspektoro kial ne arestis vin?
– Ĉar li devintus miksi min en la krimaferojn de la hotelo, kaj Elder scias, ke mi estas honesta homo. Krome li tute ne arestus min. Li nur malhelpas min.
– Sed kial oni persekutas vin?
– Ĉar mi ne volas edziĝi. Sed – li aldonis rapide – tiu mia decido ne estas definitva. Post iom da tempo oni devenas, ke la problemo estas ne en la institucio, sed…
Brueto…
Iu enŝovis leteron sub la fendeto de la pordo. Felikso saltis tien kiel sovaĝa kato kaj ŝirmalfermis la pordon. Obtuza knalo, krio, la knabo retroŝanceliĝis kaj metis ambaŭ manojn antaŭ siajn okulojn.
– Kio okazis? – demandis la knabino terurite.
– Mi pensas… ke mi blindiĝis… aŭ io simila…
– Montru… montru, pro Dio!
Liaj okuloj estis ruĝaj kaj terure bruldoloris. Sed li denove vivis post paso de tempo.
– Malbenita fripono! Li havas gas-pistolon…
Lia vido iom post iom klariĝis. Sed li ankoraŭ veriĝis. Li ne sciis, ĉu la gas-pistolo kaŭzis tion? Li malbonfartis jam de kelkaj horoj, kvazaŭ komenciĝanta malario malsanigus lin, kio facila povas okazi. La knabino viŝis liajn okulojn per akvumita tuko.
– Kia bandito… – furiozis Felikso.
La duko legis la teron kaj transdoni ĝin al Maud.
„Morgaŭ noktomeze la kajero kuŝu sur la sojlo de la pordo. Se ĝi ne okazos tiel, la tuta mondo ekscios la veron postmorgaŭ matene. Eĉ tio estos publikita, ke Maud Borckman prirabis sian ĉefon, kaj Felikso Crickley, la filo de la gubernatoro murdis doktoron Ranke, kaj li faris multajn, ceterajn krimojn en la Grand-Hotelo. Ĝi estas la lasta averto.
Borckman”
– Ĉu vi?… – demandis Maud mirante, kaj ŝi nun komprenis multe da aferoj.
– Jes, mi estas la filo de gubernatoro Crickey, bedaŭrinde… Mia patro trompe venigis min el Parizo, ĉar… ĉar mi multe elspezis… por la… universitato… Tiaĵo estas multekosta afero en Parizo. Nur unu bona lakeo kostas okcent frankojn pomonate… La ceterejn vi jam scias… Svatiĝ-promeso… forkaŝo de vestaĵo, fuĝo sur velŝipo, en piĵamo, kaj alveno en vian ŝrankon… Ĉu la filo de la gubernatoro povintus stari en piĵamo lui ĉambron? Mi nun jam estas tute perdiĝinta homo, ĉar cent krimoj okazis ĉi tie, kaj mi ne havas alibion… Kion mi faru?
Li diris ĝin tiel plorinde, ke la knakbino ekridis.
– Kial serĉas vin Elder, se li ne kaptis vin?
– Por reteni min, ĝis mia patro alvenos. Ĉar tiam ne estos diskuto. La oldulo estas tre rezoluta homo…
Decidaj paŝoj proksimiĝis kaj haltis antaŭ la pordo. La junulo tuj estis sur la kornico kaj saltis sur la molan, malsekan teron kiel lokusto, poste li kuris…
Maud malgraŭ la minaca situacio kaj la soldat-paŝoj, insktinkte rigardis post la junulon, kaj ŝi estis tre feliĉa… ke li tamen ne estas krimulo…
XXX
Iu frapetis.
Konsilisto Markheit paŝis en la ĉambron kun du sanitaraj soldatoj. Li estis serioza kaj diris malvarmkondute:
– Mi plenumas la lastan deziron de agonianto…
– Decker! – kriis la knabino timiĝinte.
– Jes. Li estas proksime al la morto. Lia pulso apenaŭ estas palpebla. Ĉiutage mi haltas ĉe la sojlo de la malsanula ĉambro, kaj entuziasma helpkuracisto raportas ĉion, kiu memvole estas apud li, hodiaŭ li diris, ke laŭ lia opinio, Decker ŝatus paroli, sed la pofesoro estas malforta. Li provis doni al li kamforon…
– Ĉu li tre… suferas?…
– Ĉu interesas vin, fraŭlino, en kian situacion li falis pro vi?… Ulceroj kovras lian korpon, sub liaj akseloj estas ŝvelaĵoj, grandaj kiel ovoj, lia vizaĝo apenaŭ estas videbla, lia haŭto certe bruldoloras terure malgraŭ la ŝmiro per Palmira oleo…
– Sufiĉe… mi petas… – spiregis Maud.
Sergius rektigis sin.
– Bonvolu kredi, ke unu kulpulo estas ĉi tie… Mi…
– Tiam ĝi koncernas ankaŭ vin, kion mi diras. Tiu grandanima scienculo venis ĉi tien por savi fraŭlinon Borckman de la malliberejo kaj reakiri la rajtan propraĵon de la ŝtato. Eĉ nun mortante li petis nur tion de la helpkuracisto, ke mi ne raportu pri lia konfeso, unue mi provu reakiri la priskribon de la sero mildrimede. Mi faris tion. Mi estas ĉi tie. Transdonu la kajeron al mi, kiun mi portos al Decker, kaj mi lasos vin forkuri. Se ne, tiam mi denuncos vin en la nomo de Decker…
Maud kaj la duko time rigardis unu sur la alian.
– Bonvolu kredi… La kajeron… Iu forportis…
– Vi do ne transdonos ĝin.
– Kredu min, ĝi ne estas ĉe mi… Sed se vi atendus unu tagon…
– Bone. Mi atendos unu tagon. Mi pensas, ke ankaŭ Decker farus tie. Sed poste ne estos pardono!
Li kapbalancetis kaj foriris.
– Kion ni faros? – demandis Sergius.
La knabino trspondis tre aplombe:
– Ni redonos al Decker tion, kio estas lia, kaj ni submetos nin al la sorto…
XXXI
La kapitano kaj Elder staris en la ĉambro n-ro 102. La plafono estis tramalsekiĝinta pro la pluvo, ĝia granda parto defalis, kaj nun oni kovris la breĉon per lignotabuloj.
– Lasi tiaĵon en eleganta hotelo.
– Ne forgesu – diris Elder, – ke jam nek unu gasto restadus en la hotelo, se ne estus kvaranteno. Ili havos tempon por fari la riparajn laborojn post la ĉefsezono… Nu, kio ĝi estas?
Duone fumita cigaredstumpo kuŝis sur la planko kun ora ekstremaĵo.
„Bruns.”
– Interese. Mi opinias, ke ni devus viziti sinjoron Bruns. Ĉu vi ne pensas tiel, sinjoro kapitano?
– Mi konsentas… Sed kial oni venigis sinjorinon Villiers ĉi tien? Kaj kiu estis tiu viro, kies manon vidis duko Sergius?
– Mi havas specialan hipotezon pri la afero de sinjorino Villiers. La sola ebla solvo.
– Eventuale vi povus diri la solvon ankaŭ al mi.
– Grandlinie. Aŭ simbole. Do: ĉar se iu estas polica kapitano, tamen li povas violonludi.
– Mi rifuzas tiun aludon. Mi kutimas violonludi nur por mi mem, hejme, kaj eĉ konjekton mi ne havas, de kie vi scias ĝin!
– Pardonu, sed mi diris tion nur kiel ekzemplon. Sed mi havas alian. Kiam iu atendas sian edzinon ĉe la stacidomo, kaj samtempe alvenis ankaŭ lia bona amiko, ne estas certe, ke ili vojaĝis en la sama kupeo.