Sub kvaranteno la Grand-Hotelo [en Esperanto]

La vidvino salte leviĝis, sed la kapitano nun jam kategorie diris al ŝi.

– Mi petas vin, sinjorino, vi partoprenas pridemandon! Nur tiu rajtas paroli, al kiun mi demandas.

Kaj per tio li jam neglektis Elder-on. Rapide. Senpere antaŭ la fino. La ĉefinspektoro danĝere eliminis ĉiun rilate la aferon dum duon horo. Hoho! Tamen ne eblas lasi tion.

– Kio estas via nomo? – demandis la kapitano.

– Enrico Lindner.

La protokoloj amasiĝis antaŭ Sedlintz.

– Lindner ne estas itala nomo.

– Mia patro estis aŭstriano. Mi jam naskiĝis kiel italo. En jaro 1886, en urbo Torino…

La laca, maltrankvila homo nun estis kvieta, malvamkonduta kaj sobra.

– Ĉu vi deziras sincere konfesi? – demandis la kapitano.

– Jes. Mi konfesas, ke mi mortigis doktoron Ranke, en mia ĉambro.

– Kiel ĝi okazis?

– Doktoro Ranke frapetis sur mia pordo, ke alvenis la polico, kaj mi venu en la halon. Mi malfermis la pordon, la doktoro enpaŝis, kaj li miris pri tio, ke mi loĝas ĉi tie. Li pensis, ke la ĉambro apartenas ankoraŭ nun al tiu virino, kun kiu mi ŝanĝis tion.

Elder salte leviĝis.

– Kiel?… Ĉu ne vi loĝis… en tiu ĉambro?…

– Ne. Mi loĝis en la ĉambro n-ro 72, kaj la pordisto petis min transdoni ĝin al virino…

– Ĉu vi scias, kiu estis tiu virino?

– Maud Borckman – diris Elder.

– Daŭrigu!

– La doktoro demandis, en kiun ĉambron transloĝiĝis la virino, kun kiu mi ŝanĝis la ĉambron? Ĉagrenis min, ke li rapide, malpacience demandas, mi donis rifuzan respondon al li. Tiam li kaptis mian brakon kaj komencis kriadi incitite. Mi forpuŝis lin, li ekbatis min, tiam mi mortpikis lin per la teatra ponardo, troviĝanta ĉemane…

– Kial vi iris poste en la halon?

– Denove frapetis iu. Nun jam la detektivo. Li diris, ke mi iru en la halon, ĉar alvenis la polico. Mi rimis, ke li malfermos la pordon. Mi malsupreniris kun li, sed mi tuj revenis por forigi la kadavron. Sed sinjorino Relli sendis min por suprenporti ŝian retikulon. Reveninte en mian ĉambron, la kadavro jam ne estis tie.

– Ĉu la tapiŝo? – demandis Elder.

– Kiel? – demandis Lindner stultmiene.

– Kien malaperis la tapiŝo, sur kiun la sango fluis? Hieraŭ mi eniris en vian ĉambron kun via posta konsento, kaj ĝi estis la sola apartemento sur la etaĝo, kie mankis la tapiŝo.

– Vere… nun, kiel vi diras, estas strange ankaŭ al mi. La tapiŝo malaperis.

– Mi ne komprenas, kian gravecon ĝi havas – interrompis la kapitano malpacience.

– Mi opinias, ke grandan – respondis Elder. – Ni ankoraŭ ne trovis la sangon de la viktimo. Laŭ mi, ĝi fluis sur tiun tapiŝon.

– Kiel ĝi povis malaperi, se nek la murdisto scias pri tio? Aliulo ne havis intereson malaperigi tion! – malpaciencis la kapitano.

Elder dorsapogiĝis en la brakseĝo kaj neaŭdeble fajfetadis…

– Nu? – iu oficiro urĝis lin nervoze.

– La tapiŝo estas la plej grava en la tuta afero. – Li subite turnis sin al Lindner. En kia korpopoozicio vi staris, kiam vi pikis la ponardon en la ventron de la doktoro?

– Ni staris vidalvide, kaj mi pikis rekte en lian ventron… – li mire eksilentis. Li vidis sur la konsternitaj vizaĝoj, ke okazis io eksterordinara.

– Nu bone! – diris Elder kaj ekstaris. – Nun jam la afero klariĝas. Vi perfidis vin, sinjoro Lindner! Doktoro Ranke ne estis mortpikita je la ventro, sed je la gorĝo.

Lindner nervoze glatigis sian maldensan hararon per siaj fingroj.

– Mi ne bone aŭdis la demandon… Kompreneble mi pikis en la gorĝon de Ranke. Li staris vidalvide, kaj mi volis trafi molan punkton per tiu malforta instrumento, tial en la gorĝon…

Li time eksilentis, ĉar sinjorino Relli komencis ridi, kaj ŝi ridis, ridis plengorĝe, malpeziĝinte, elkore, bonhumore…