Szpital kosmiczny

— Komunikat nadzwyczajny — odezwał się nagle głośnik. — Statek, jedna osoba na pokładzie, rasa jak dotąd nieznana. Wymaga natychmiastowej pomocy. Pilot tylko częściowo panuje nad statkiem, jest ciężko ranny i ma trudności w porozumiewaniu. Alarm przy wszystkich lukach przyjęć!

Och, nie, pomyślał Conway, nie w takiej chwili! Poczuł chłód w żołądku, a jednocześnie nawiedziło go straszne przeczucie tego, co się miało zdarzyć. Williamson uchwycił się brzegów wizjera, aż pobielały kostki jego palców.

— Patrz! — krzyknął nieswoim, pełnym rozpaczy głosem i wyciągnął rękę.

Intruz zbliżał się do roju statków z szaleńczą prędkością, dziko manewrując. Krótki, ciemny i nieokreślony cygarowaty kształt wdarł się w plątaninę jednostek, nim Conway zdołał dwa razy odetchnąć. Statki rozproszyły się w straszliwym zamieszaniu, ledwie unikając zderzenia zarówno ze sobą, jak i z nadlatującym intruzem, a ten wciąż mknął przed siebie. Na jego drodze znajdował się tylko jeden kosmolot, transportowiec Korpusu, który otrzymał zezwolenie na dokowanie i zbliżał się już do luku przyjęć. Był ogromny, niezdarny i nieprzystosowany do szybkich manewrów i nie miał ani czasu, ani możliwości usunąć się z drogi. Zderzenie zdawało się nieuniknione, a transportowiec załadowany był po brzegi rannymi…

Ale nie. Dosłownie w ostatniej chwili mknący statek zboczył z toru. Obserwujący go ujrzeli, jak ominął transportowiec, a jego krótki, cygarowaty kształt obrócił się, zmieniając w krąg, który rósł w oczach z mrożącą krew w żyłach prędkością. Leciał prosto na nich! Conway chciał zamknąć oczy, ale patrzył zafascynowany na tę olbrzymią masę metalu pędzącą w jego kierunku. Ani on, ani Williamson nie usiłowali nawet podbiec do skafandrów. Od tego, co miało nastąpić, dzieliły ich tylko sekundy.

Statek był już nad ich głowami, gdy ponownie zmienił kurs, ponieważ jego ranny pilot desperacko usiłował uniknąć przeszkody większej niż poprzednio, masy Szpitala. Ale za późno, nastąpiło zderzenie.

Potworny podwójny wstrząs doszedł ich od podłogi, gdy jednostka przebiła się przez dwuwarstwowy pancerz. Potem nastąpiły kolejne, łagodniejsze drgnięcia, kiedy wbijała się we wnętrzności wielkiego Szpitala. Zabrzmiała krótka kakofonia krzyków — ludzi i członków innych ras — a także gwizdów, szelestów i gardłowych chrząknięć wydawanych przez istoty doznające obrażeń, tonące, duszące się gazem czy ulegające dekompresji. Do oddziału wypełnionego czystym chlorem wdarła się woda. Chmura zwykłego powietrza przedostała się przez otwór w ścianie do pomieszczenia zajmowanego przez istoty nie znające innych warunków poza mrozem i próżnią głębokiego kosmosu — teraz, przy pierwszym zetknięciu z powietrzem, skurczyły się one i zginęły, a ich ciała uległy rozkładowi. Woda, powietrze i kilkanaście innych mieszanek atmosferycznych połączyły się, tworząc śluzowatą, brunatną i wysoce żrącą mieszaninę, która wyparowała i wykipiała w przestrzeń. Jednak znacznie wcześniej, nim jeszcze się to wszystko stało, zatrzasnęły się hermetyczne grodzie, skutecznie izolując tę straszną ranę zadaną przez uderzający jak pocisk statek.