Szpital kosmiczny

— Mam nadzieję — rzekł Kontroler — że pańscy przyjaciele, jeśli ich pan ma, uwielbiają poklepywać innych po plecach. — Obrócił się i odszedł.

Conway skrzywił się mimo woli na myśl o tym, że cokolwiek cięższego niż piórko miałoby dotknąć jego spieczonych i podrażnionych pleców. Pomyślał jednak również o wcześniejszych słowach Kontrolera. Zatem jego stosunek do Kontrolerów był mało realistyczny? Miał więc usprawiedliwiać gwałt i morderstwa, miał szukać przyjaciół wśród ludzi za nie odpowiedzialnych? Tamten wspomniał o przybyciu kilku kompanii Korpusu. Dlaczego? Po co? Jego dotychczas niewzruszoną wiarę w siebie zaczęła nadgryzać niepewność. Coś pominął, coś ważnego.

Kiedy trafił do Szpitala, osobnik, który przekazał mu pierwsze instrukcje i polecenia, uzupełnił je o kilka słów zachęty. Powiedział, że doktor Conway musiał zapewne zdać wiele egzaminów, by dostać się do Szpitala, i że dyrekcja wita go i ma nadzieję, że zostanie z nimi. Okres próbny już się skończył i odtąd nikt nie będzie usiłował go na czymś przyłapać, ale jeśli z jakiegoś powodu — czy będą to tarcia z przedstawicielami własnej lub innej rasy, czy też wystąpienie jakiejś psychozy ksenologicznej — znajdzie się w tak trudnym położeniu, że nie będzie mógł dalej pracować w Szpitalu, z wielkim żalem i bardzo niechętnie, ale otrzyma zgodę na odejście.

Poradzono mu również, aby starał się poznać jak najwięcej osobników różnych ras i zdobyć ich zaufanie, a może i przyjaźń. W końcu dowiedział się, że jeśli znajdzie się w kłopotach przez własną ignorancję lub z innych powodów, w zależności od problemu powinien skontaktować się z jednym z dwóch Ziemian, O’Marą lub Brysonem — choć, oczywiście, każda odpowiednio przeszkolona istota dowolnej rasy udzieli mu pomocy na jego prośbę.

Zaraz potem poznał chirurga, ordynatora oddziału, do którego został skierowany. Był to bardzo zdolny Ziemianin nazwiskiem Mannon. Doktor Mannon nie był jeszcze Diagnostykiem, choć bardzo się o to starał, i dlatego przez znaczną część dnia zdradzał jeszcze pewne cechy ludzkie. Był dumnym posiadaczem niedużego psa, który trzymał się tak blisko niego, że odwiedzający doktora nieziemcy podejrzewali istnienie więzi symbiotycznej między nimi. Conway bardzo lubił Mannona, ale teraz zaczął zdawać sobie sprawę, że zwierzchnik jest jedynym osobnikiem jego własnej rasy, któremu okazywał przyjazne uczucia.

To z pewnością było cokolwiek dziwne. Conway zaczął się nad sobą zastanawiać.

Po słowach otuchy na początku pracy w Szpitalu myślał, że stoi na pewnych nogach, szczególnie gdy stwierdził, jak łatwo przychodzi mu nawiązywanie przyjaźni z nieziemcami z personelu. Wobec współpracowników z Ziemi był nadal dość sztywny — poza wymienionym już wyjątkiem — ze względu na ich lekceważący lub nawet pogardliwy stosunek do swojej i jego pracy. Ale żeby miały powstać jakieś tarcia — to było nie do pomyślenia.