Szpital kosmiczny

VI

Kontroler nie był rozgniewany, co Conway stwierdził, gdy odchodzili już od pacjenta, by zająć się następnym. Zamiast tego na jego twarzy malowało się coś, co przywodziło na myśl ojca pouczającego dziecko o jakichś mało przyjemnych prawdach życiowych.

— Przede wszystkim — rzekł Williamson, delikatnie zdejmując opatrunek polowy z rannego DBLF-a — pańskie problemy wynikły z tego, że pan, tak jak cała pańska grupa społeczna, należy do gatunku znajdującego się pod ochroną.

— Co?! — krzyknął Conway.

— Gatunek pod ochroną — powtórzył Williamson. — Osłaniany przed niewygodami współczesnego życia. To z pańskiej warstwy społecznej, i to w całej Unii, nie tylko na Ziemi, pochodzą właściwie wszyscy wielcy artyści, muzycy i przedstawiciele wolnych zawodów. Większość z was potrafi przeżyć życie, nie wiedząc o tym, że znajdujecie się pod ochroną, że od dzieciństwa jesteście odizolowani od mniej przyjemnych realiów naszej tak zwanej cywilizacji i że wasz pacyfizm i etyczne zachowanie stanowią luksus, na który wielu z nas po prostu nie może sobie pozwolić. Pozwala się wam na ten luksus w nadziei, że kiedyś powstanie z niego filozofia, za sprawą której wszystkie istoty w galaktyce będą prawdziwie cywilizowane, prawdziwie dobre.

— Nie wiedziałem… — zająknął się Conway. — A… a z tego, co pan mówi, wynika, że my, to znaczy ja, jestem zupełnie bezużyteczny…

— Oczywiście, że pan nie wiedział — rzekł łagodnie Williamson.

Conway zastanawiał się, jak to możliwe, że taki młody człowiek rozmawia z nim z wyższością, a on nie czuje urazy. W jakiś sposób tamten zyskał w jego oczach autorytet.

— Był pan zapewne — mówił dalej Kontroler — zamknięty w sobie, małomówny, otulony w szczytne ideały. Niech pan zrozumie, nie ma w nich nic złego, ale po prostu trzeba dopuścić trochę szarości między białym a czarnym. Nasza współczesna cywilizacja — powrócił do głównego wątku — opiera się na maksymalnej wolności jednostki. Każdy osobnik może robić, co chce, jeśli nie jest to szkodliwe dla innych. Tylko Kontrolerzy nie mają tych swobód.

— A co z gettami dla „normalnych”? — przerwał mu Conway. W końcu Williamson powiedział coś, z czym można się było z pewnością nie zgodzić. — Przebywanie pod nadzorem Kontrolerów na zamkniętym obszarze kraju trudno nazwać wolnością.

— Jeśli pan się dobrze zastanowi — odrzekł Williamson — sam pan uzna, że „normalnym”, czyli tej grupie na prawie każdej planecie, która uważa, że jedynie ona jest reprezentatywna dla danej rasy, w odróżnieniu od okrutnych Kontrolerów czy też estetów bez charakteru z pańskiej warstwy, słowem, że tym „normalnym” nie ogranicza się swobody. Po prostu z oczywistych względów oni sami zaczęli tworzyć skupiska i właśnie w tych zbiorowiskach samozwańczych „normalnych” Kontrolerzy mają najwięcej roboty. „Normalni” mają wszelkie swobody łącznie z prawem zabijania się nawzajem, jeśli sobie tego życzą. Obecność Kontrolerów ma tylko nie dopuścić do tego, by ucierpieli ci z nich, którzy nie chcą brać w tym udziału. Podobnie, gdy na jakiejś planecie czy planetach szaleństwo to osiągnie punkt krytyczny, pozwalamy, by stoczono wojnę na jakimś wyznaczonym do tego świecie. Staramy się tylko, by wojna nie była ani długa, ani krwawa. — Williamson westchnął. — Tym razem nie doceniliśmy ich. Ta wojna była i długa, i krwawa — zakończył tonem samooskarżenia.

Conway opierał się jeszcze w myśli temu radykalnie nowemu poglądowi na istotę sprawy. Przed przybyciem do Szpitala nie miał bezpośrednich kontaktów z Kontrolerami, bo i po co? „Normalni” z Ziemi wydawali mu się zaś postaciami romantycznymi, może nieco pyszałkowatymi i chełpliwymi, ale to wszystko. Oczywiście to od nich pochodziła większość złych słów o Kontrolerach, które usłyszał. Może i „normalni” nie byli tak prawdomówni i obiektywni, jakimi się mienili…