Szpital kosmiczny

III

Płynąc w górę zbiornika Conway zatrzymał się na chwilę. Czuł się dziwnie. W dalszej kolejności powinien pójść do dwóch istot metanodysznych przebywających w chłodnej części jego oddziału, ale sama myśl o tym, że ma się tam udać, napełniała go obrzydzeniem. Pomimo tego, że woda była ciepła, a w dodatku zgrzał się nieco podczas pływania wokół potężnego ciała pacjenta, czuł jednak chłód; poza tym dałby wiele, żeby dookoła niego znalazło się jakieś towarzystwo w postaci choćby grupki studentów. Zwykle Conway nie cierpiał towarzystwa, a już szczególnie studentów, ale teraz czuł się wyalienowany, samotny i opuszczony przez przyjaciół. Uczucia te były tak silne, że aż go przeraziły. Pomyślał, że bezwzględnie powinien porozmawiać z psychologiem, choć niekoniecznie z O’Marą.

Konstrukcja Szpitala w tej strefie przypominała stos spaghetti — prostych, zagiętych i niesamowicie pokręconych kawałków makaronu. Na przykład każdy korytarz wypełniony ziemską atmosferą miał obok siebie, nad sobą i w dole — nie mówiąc o tych, które przecinały go w poprzek — wiele innych korytarzy wypełnionych odmiennymi wariantami atmosfery, ciśnienia i temperatury, zabójczymi dla istot tlenodysznych. Dzięki temu, w razie nagłej konieczności, lekarz dowolnej rasy mógł dotrzeć „swoim” korytarzem do pacjenta również dowolnej rasy i nie musiał przy tym przemierzać całego Szpitala w stroju chroniącym go przed warunkami panującymi w kolejnych sektorach; taka wędrówka była i powolna, i niewygodna. Lepszym wyjściem okazało się przebieranie w strój ochronny dopiero u drzwi odwiedzanej sali, co Conway właśnie robił.

Przypomniawszy sobie rozkład korytarzy swego oddziału wiedział, że może skorzystać ze skrótu, który doprowadzi go do jego zimnokrwistych pacjentów przez wypełniony wodą korytarz wiodący od sali Chaldera, następnie przez śluzę do chlorodysznych Illensańczyków klasy PVSJ i dwa poziomy w górę do sali metanowej. Oznaczało to, że w ciepłej wodzie pozostanie trochę dłużej, a naprawdę czuł, że jest mu zimno.

W sali chlorowej przemknął obok niego na swych strunowatych odnóżach pacjent klasy PVSJ. Conway poczuł przemożną chęć rozmowy z nim, o czymkolwiek. Musiał się przemóc, żeby pójść dalej.

Ubiór ochronny, który istoty klasy DBDG — takie jak on sam — nosiły w czasie przebywania w sali metanowej, był faktycznie niedużym, opancerzonym pojazdem. Miał wewnątrz grzejniki utrzymujące przy życiu pasażera, z zewnątrz za wyposażony był w urządzenie chłodnicze, inaczej ciepło pancerza natychmiast ugotowałoby pacjentów, dla których najmniejszy przebłysk promieniowania termicznego — a nawet światła — był zabójczy. Conway nie miał pojęcia, na jakiej zasadzie działa skaner używany do badań (wiedzieli to tylko ci z obsługi technicznej, którzy mieli fioła na punkcie różnych zmyślnych aparacików), ale na pewno nie na zasadzie promieni podczerwonych. Te również były za gorące dla pacjentów.

W czasie badania Conway tak podkręcił regulatory grzejników, że aż spływał potem — a mimo to było mu zimno. Nagle zdjęło go przerażenie. Może czym się zaraził? Gdy z powrotem znalazł się na korytarzu z atmosferą tlenową, spojrzał na tarczę czujnika wszczepionego w skórę przedramienia. Tętno, ciśnienie i równowaga endokrynologiczna były w porządku, jeśli nie liczyć niewielkich odchyleń spowodowanych zdenerwowaniem. Również w krwi nie było żadnych ciał obcych. Co mu więc dolegało?

Skończył obchód jak mógł najszybciej. Znowu miał mętlik w głowie. Jeśli to mózg robił mu kawały, powinien podjąć konieczne kroki, by temu zaradzić. To musi mieć coś wspólnego z hipnotaśmą Telfi, którą sobie zapisał. O’Mara mówił coś na ten temat, choć Conway w tej chwili nie mógł sobie przypomnieć, co to było. Jednak postanowił pójść natychmiast do hipnotaśmoteki, obojętnie, czy O’Mara tam będzie czy nie.