Vaterland [Fatherland - pl]

Nagła pasja chłopaka wprawiła Marcha w zakłopotanie.

— Kiedy to zostało napisane?

— W tysiąc dziewięćset trzydziestym drugim.

— Nie znam tego.

— Nie powinien pan. To zakazany wiersz.

Na chwilę zapadło milczenie.

— Znamy już nazwisko człowieka, którego ciało odkryłeś — powiedział w końcu March. — To doktor Josef Buhler. Był wysokim dygnitarzem w Generalnej Guberni. I Brigadeführerem SS.

— O Boże… — Kadet skrył twarz w dłoniach.

— Jak widzisz, zrobiła się z tego poważna afera. Zanim do ciebie przyszedłem, sprawdziłem zapisy na głównej wartowni. Zanotowali, że wczoraj rano opuściłeś koszary jak zwykle o piątej trzydzieści. Podane przez ciebie czasy nie mają zatem sensu.

Jost nie odsłaniał twarzy. Między palcami wypalał mu się papieros. March pochylił się do przodu, wyjął go i zgasił. Podniósł się z łóżka.

— Patrz na mnie — powiedział. Chłopak podniósł wzrok, a March zaczął truchtać w miejscu. — To jesteś ty, wczoraj, dobrze? — Zaczął udawać zmęczenie, wydymając policzki i ocierając czoło przedramieniem. Jost mimo woli się uśmiechnął. — Dobrze — powtórzył March. Nie przestawał truchtać w miejscu. — Teraz myślisz o jakiejś książce albo o tym, jakie podłe jest życie. Wybiegasz z lasu i skręcasz w ścieżkę wiodącą wzdłuż jeziora. Leje jak z cebra i jest jeszcze ciemno, ale po lewej stronie coś przyciąga twój wzrok…

March obrócił głowę. Kadet wpatrywał się w niego jak zahipnotyzowany.

— Cokolwiek to jest, to nie ciało…

— Ale…

March wyciągnął w jego stronę palec.

— Nie wkopuj się głębiej w to gówno, dobrze ci radzę. Dwie godziny temu sprawdziłem dokładnie miejsce, gdzie znaleziono topielca. Nie mogłeś zobaczyć go ze ścieżki. — Znowu zaczął truchtać w miejscu. — Więc widzisz coś, ale się nie zatrzymujesz. Ale potem sumienie nie daje ci spokoju i pięć minut później postanawiasz wrócić i przyjrzeć się uważniej. Znajdujesz ciało. I dopiero wtedy zawiadamiasz policję.

Złapał Josta za ręce i pomógł mu wstać z łóżka.

— Biegnij ze mną! — rozkazał.

— Nie mogę…

— Biegnij!

Jost zaczął niezgrabnie szurać nogami. Stukali obcasami o kamienne płyty.

— Opisz teraz, co widzisz. Wybiegasz z lasu i jesteś na ścieżce prowadzącej wzdłuż jeziora.

— Proszę…

— Mów!

— Widzę… widzę… samochód… — Chłopak miał zamknięte oczy. — A teraz trzech mężczyzn. Pada ulewny deszcz… ubrani są w płaszcze i kaptury… niczym mnisi. Mają spuszczone głowy. Wspinają się po zboczu, które opada ku jezioru. Boję się… Przecinam drogę i wbiegam między drzewa, żeby mnie nie zauważyli.

— Mów dalej.

— Wsiadają do samochodu i odjeżdżają… Czekam jakiś czas, a potem wychodzę z lasu i odnajduję ciało.

— O czymś zapomniałeś.

— Nie, przysięgam…

— Widziałeś twarz. Kiedy wsiadali do samochodu, widziałeś twarz.

— Nie…

— Powiedz mi, kto to był, Jost. Widziałeś go. Znasz tego człowieka. Powiedz mi.

— To był Globus! — krzyknął Jost. — Widziałem Globusa.