De Herrezen Draak

‘Ik kan maar niet geloven dat Perijn hier is, in Tyr,’ zei Nynaeve. ‘Weet je zeker dat het goed gaat met hem?’

Mart schudde zijn hoofd. Je zou toch mogen verwachten dar Perijn de vorige avond in de Steen zou zijn opgedoken. De smid was altijd dapperder geweest dan ieder ander met gezond verstand. ‘Hij was in orde toen ik wegging.’ Moiraines stem klonk sereen. ‘Of hij dat nog is, weet ik niet. Zijn gezellin verkeerde in aanzienlijk gevaar en misschien heeft hij zich in hetzelfde gevaar begeven.’

‘Zijn gezellin?’ zei Egwene scherp. ‘Wa... Wie is die gezellin van Perijn?’

‘Wat voor soort gevaar?’ wilde Nynaeve weten. ‘Geen gevaar dat jouw zorgen behoeft,’ zei de Aes Sedai kalm. ‘Misschien ga ik haar straks opzoeken. Ik heb even gewacht om jullie te laten zien wat ik heb gevonden tussen de ter’angrealen en andere voorwerpen van de Ene Kracht die de hoogheren in de loop der jaren hebben verworven.’ Ze nam iets uit haar beurs en legde het voor zich neer. Het was een schijf ter grootte van een mannenhand en leek te zijn gevormd van twee tranen die in elkaar pasten, de een zo zwart als pek, de ander zo wit als sneeuw.

Mart herinnerde zich zulke schijven te hebben gezien. Oeroud, net als deze, maar gebroken, terwijl deze nog heel was. Hij had er drie gezien, niet heel, maar in stukken. Maar dat had eigenlijk niet mogelijk moeten zijn. Hij herinnerde zich dat ze van cuendillar waren gemaakt, onbreekbaar, zelfs met de Ene Kracht.

‘Een van de zeven zegels die Lews Therin Verwantslachter en de Honderd Gezellen aanbrachten op de gevangenis van de Duistere, toen die opnieuw verzegeld werd,’ zei Elayne, knikkend als om haar eigen geheugen te bevestigen.

‘Een brandpunt voor een van de zegels om precies te zijn,’ vertelde Moiraine haar. ‘Maar in wezen heb je gelijk. Tijdens het Breken van de Wereld raakten ze overal verspreid en voor de veiligheid werden ze verborgen. De waarheid is echter dat ze na de Trollok-oorlogen verloren zijn geraakt.’ Ze snoof. ‘Ik begin al net zo te praten als Verin.’ Egwene schudde haar hoofd, ik veronderstel dat ik er hier een had kunnen verwachten. Tweemaal eerder heeft Rhand Ba’alzamon bestreden en beide keren was minstens een van de zegels aanwezig.’

‘Deze keer is hij heel,’ zei Nynaeve. ‘Voor het eerst hebben we een ongebroken zegel. Alsof dat nu nog belangrijk is.’

‘Jij denkt van niet?’ Moiraines stem klonk gevaarlijk kalm en de andere vrouwen keken haar fronsend aan.

Mart sloeg zijn ogen op naar het plafond. Ze bleven maar doorzeuren over onbelangrijke zaken. Nu hij wist wat het was, vond hij het niet prettig op nog geen tien voet afstand van die schijf te staan, ongeacht de waarde van cuendillar, maar... ‘Neem me niet kwalijk,’ zei hij. Ze draaiden zich gevieren om en keken hem aan alsof hij iets belangrijks onderbrak. Bloed en as! Breek je in om ze uit een gevangeniscel te krijgen, een stuk of vijf keer red je nog vóór de ochtend het leven van de een of de ander en ze kijken al even woest als die vervloekte Aes Sedai! Nou, een woordje van dank kon er gisteren ook niet vanaf, hè? Je zou haast denken dat ik mijn neus in zaken stak die me niets aangingen, in plaats van te voorkomen dat de Verdedigers van de Steen hen overhoop staken. Hardop zei hij bescheiden: ‘Jullie nemen me toch niet kwalijk dat ik een vraag stel, hè? Jullie zijn de hele tijd bezig geweest met Aes Sedai... eh, zaken en niemand heeft de moeite genomen mij iets te vertellen.’